Ο Ν. Μπίστης:

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΙΣΤΗ *

Παρακολουθώ εμβρόντητος τις αναλύσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ με αφορμή τα πρόσφατα τραγικά γεγονότα. Δεν δείχνουν να αντιλαμβάνονται τη διαφορά ανάμεσα σε κοινωνιολόγους και σε πολιτικό κόμμα της Αριστεράς.

Μία ώρα ανάλυση για την άδικη και ψεύτρα κοινωνία, μέχρι τους Αθλίους του Ουγκό (για να βρουν αναλογίες με τους επαναστατημένους Παριζιάνους βαφτίζουν συλλήβδην τα γεγονότα κοινωνική εξέγερση της νεολαίας).

Μέχρι και τη μνήμη του άτυχου παιδιού επιβαρύνουν με αναφορές στη δολοφονία του Πέτρουλα, με την ίδια ευκολία που από το άλλο μέρος του πολιτικού φάσματος αναγορεύουν τα άτυχα παλικάρια που έχασαν τη ζωή τους από την πτώση του ελικοπτέρου στα Ιμια σε ήρωες, σε ευθεία γραμμή με το Αλβανικό έπος.

Οι λέξεις χάνουν το νόημά τους, οι συγκρίσεις πληγώνουν τη σοβαρότητα μιας Αριστεράς που σε καιρούς χαλεπούς δεν μπέρδευε ποτέ το μαζικό κίνημα με το μπάχαλο, είχε διαρκές ανοιχτό μέτωπο, θεωρητικό και πρακτικό, απέναντι στους αναρχικούς, μετά τον Εμφύλιο ήταν θύμα της βίας και όχι θύτης.

Ξεμπερδεύουν με ένα στραμπουλισμένο «προφανώς αποδοκιμάζουμε τις καταστροφές», αλλά χλευάζουν τους μικρο-νοικοκυραίους σπρώχνοντάς τους στα δεξιά και στην αυτοδικία.Ευτυχώς ο Καραμανλής είναι σε ελεύθερη πτώση και δεν έχει το βάρος του Ντε Γκολ, ο οποίος όταν έσβησαν οι φωτιές του Μάη -που τουλάχιστον ήταν πραγματική εξέγερση- θριάμβευσε εκλογικά.

Με σπασμένη φωνή σε μια έκρηξη νεολαγνείας, ο Αλέκος Αλαβάνος μάς καλεί να «ακούσουμε» τους νέους. Ο ίδιος, επειδή καταλαβαίνει λάθος τους λόγους της αντίδρασής τους και κολυμπάει σε έναν ιδεολογικό χυλό, τους ωθεί αντικειμενικά σε δρόμους αδιέξοδους και επικίνδυνους.

Προσπαθώντας να διατηρήσουν -όπως λένε στον ΣΥΡΙΖΑ- διαύλους επικοινωνίας και μελλοντικού επηρεασμού με αυτό το κομμάτι της κοινωνίας, το «ακούνε» αλλά δεν του μιλάνε.

Αφήνουν μαζί με διάφορους όψιμους τηλεοπτικούς αντιεξουσιαστές, χιλιάδες παιδιά να διαπαιδαγωγούνται όχι στο δίκιο, αλλά στο μίσος και την εκδίκηση, να ταυτίζουν το δημοκρατικό κράτος με τον ακροδεξιό Ράμπο που έχει το θράσος να μας κάνει με τη σειρά του μαθήματα κοινωνιολογίας της συμφοράς για εξεγερμένους πλουσίους. Ξέρω χιλιάδες αγωνιστές της Αριστεράς που ένιωσαν στο πετσί τους την αστυνομική βία και ποτέ δεν συμφιλιώθηκαν με το απολιτικό σύνθημα μίσους «μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι», που το φώναζαν την Κυριακή στα γήπεδα οι χούλιγκαν που τα σπάνε μέχρι και σε αγώνες βόλεϊ γυναικών.

Το 1980 περίπου, ένα «κίνημα» διαδήλωνε έξω από τη Βουλή «να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή». Ακολούθησαν η κατάληψη στο Χημείο και άλλα πολλά. Η τελευταία γενιά πιστολέρων της 17Ν βγήκε μέσα από αυτό το «κίνημα».Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Η κυβέρνηση δεν έχει πλέον αντανακλαστικά και ηθικό. Πρόγραμμα δεν είχε ποτέ. Αρα πρέπει να φύγει. Η Δεξιά στη Γαλλία δεν έπεσε από τον Μάη του ‘68. Επεσε μέσα από την εκλογική ενίσχυση του κοινού προγράμματος της Αριστεράς που οδήγησε στη νίκη του Μιτεράν.

Αν άκουγαν το μήνυμα της Ιστορίας, ο Αλ. Αλαβάνος και ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσαν να συμβάλουν στη διαμόρφωση ενός μεγάλου κινήματος ανατροπής, που θα μπολιαζόταν από την ορμή και το πάθος της νέας γενιάς και παράλληλα θα έδινε πολιτική διέξοδο στην οργή της. Δεν το θέλει αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ. Θα το κάνει μόνο του το ΠΑΣΟΚ. Δεν θα παγώσει ο χρόνος μέχρι να ακούσει ο Αλ. Αλαβάνος.

* Πρώην υφυπουργός Εσωτερικών, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ.

=============================================
Σχόλιο:διαφωνώ αλλά αφού ήρθε το Δημοσιεύω

j.papaioanou