Μα δε θα λένε: Ήτανε σκοτεινοί καιροί.
Θα λένε: Γιατί σώπαιναν οι ποιητές τους;
ΜΠΡΕΧΤ
Σωπαίνουν πάλι οι ποιητές… Ένοχη μακρά σιωπή, αφήνει χώρο στους ελεεινούς τηλερήτορες να σκυλεύουν τη μνήμη του γελαστού Αλέξη και να αφήνουν αμήχανο και μουδιασμένο το κοινό τους… Ανίκανο να πονέσει, να πενθήσει, να σκεφτεί…
Καλύτερα να σου καεί το αυτοκίνητο παρά το μυαλό…
Tα πιτσιρίκια κατεβάζουν τα μολύβια σε εκατοντάδες σχολεία.
Και γιατί να μη χάσουν ώρες διδασκαλίας; Σάμπως διδάσκονται και τίποτε; Το ξέρουν το έργο: Όταν χρειαστεί, θα πάνε φροντιστήριο, θα πληρώσει αδρά ο μπαμπάς και κάπου θα περάσουν...
Γιατί να πάρουν σοβαρά τη δημόσια παιδεία, αφού μόνο δημόσια και μόνο παιδεία δεν είναι.. Πόσο μάλλον κοινωνική παιδεία… Σε μια κοινωνία της λαμογιάς που το υπέρτατο αγαθό - της υγείας - περιχαρακώνεται στην «περίθαλψη του ράντζου» εκτός κι αν έχεις μέσον και φουσκωμένο πορτοφόλι… και το άλλο υπέρτατο αγαθό, εκείνο της ελευθερίας, πυροβολείται ανερυθρίαστα στα μάτια ενός δεκαπεντάχρονου που έβρισε δυο μπάτσους…
«Ηταν μόνο 15, ακούτε;;»
«Αλέξη, δεν θα σε ξεχάσουμε».
«Ούτε με τρομοκράτες, ούτε με πιστολιές,
δεν θα λυγίσουν οι μαθητές»
Γεμίζουν συνθήματα οι τοίχοι της Αθήνας για να κοιτούν κατάματα τον περαστικό που δεν τον βολεύει να θυμάται…
η συνέχεια εδώ...deponaki
