Το Ανέσπερο φως του Πνεύματος

«Δεύτε λάβετε φως εκ του ανεσπέρου φωτός!» Ο πιο γλυκός ύμνος λίγο πριν από το «Χριστός Ανέστη»! Συγκινούμαι όταν θυμάμαι τη λειτουργία της Ανάστασης στο μικρό χωριό που μεγάλωσα, στα χρόνια της μεγάλης φτώχειας αλλά και της αθωότητας. Αν και μικρό κορίτσι τότε, ένιωθα ρίγη να διαπερνούν το σώμα μου όταν έσβηναν όλα τα κεριά και τα καντήλια που φώτιζαν το μικρό ναό, αφού δεν υπήρχε ηλεκτρισμός τότε, και άκουγα τον παπά, κάπου στο βάθος μέσα στο ιερό, να ψέλνει με γλυκύτατη, σχεδόν υπερκόσμια, φωνή το «Δεύτε λάβετε φως εκ του ανεσπέρου φωτός…» Κατόπιν, έβγαινε ταπεινά από το ιερό με τη λαμπάδα αναμμένη για να μας μοιράσει το “άγιο φως”. Ο παπα-Γιώργης δε χρειαζόταν να επινοήσει ψέματα για το πώς άναψε το φως. Όλοι γνωρίζαμε ότι το άναψε μ’ ένα σπίρτο, αλλά αυτό δεν μας σκανδάλιζε. Δε μείωνε την αναστάσιμη αξία του. Ο συμβολισμός ήταν που είχε σημασία. Κι αυτό το συμβολισμό το νιώθαμε στην ψυχή μας.

Δεν υπήρχαν τότε βεγγαλικά και κροτίδες, δεν υπήρχε θόρυβος και φασαρία. Υπήρχε μόνο κατάνυξη στις ψυχές μας. Κάτι φωτιζόταν βαθιά μέσα μας, το νιώθαμε, εγώ τουλάχιστον το ένιωθα. Το φως του κεριού δεν ήταν απλά εξωτερικό, δε φώτιζε μόνο το μικρό χώρο της Εκκλησίας. Διαπερνούσε όλο το είναι μας, μεταμόρφωνε την ψυχή μας, έστω την ψυχή εκείνων που στο συμβολισμό έβλεπαν την ουσία της Ανάστασης. Ήταν το φως του Θείου Πνεύματος που ο Χριστός ήθελε ν’ ανάψει μόνιμα στις καρδιές μας. Το φως του αναστάσιμου κεριού θα κρατούσε πολύ λίγο, αλλά το φως του Πνεύματος, εάν άναβε το λύχνο της ψυχής μας, θα κρατούσε μια ζωή, αν βέβαια φροντίζαμε να μην του λείψει το λαδάκι της πίστης.

Σήμερα η ιστορία είναι εντελώς διαφορετική...>>> η συνέχεια εδώ