
Ο ΙΟΥΛΙΟΣ καταφθάνει, αλλά η χαλάρωση της συμπολιτεύσεως μάλλον θα αργήσει. Το λέω γιατί σήμερα Δευτέρα αρχίζει νέο νταβαντούρι στη Ν.Δ., καθώς το απόγευμα παρουσιάζεται στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία» το βιβλίο του Γιώργου Αλογοσκούφη «Η Ελλάδα μετά την κρίση» που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Καστανιώτη.
Ο ΑΛΟΓΟΣΚΟΥΦΗΣ έγραψε το βιβλίο τους τέσσερις μήνες μετά την έξοδό του από το υπουργείο Οικονομίας. Δεν πρόκειται για χρονικό των ημερών του στην οδό Νίκης, αλλά για πολιτικό κείμενο. Ο Γιώργος αναφέρεται στην οικονομική πολιτική της τετραετίας 2004-2008 και επιχειρεί να την εντάξει στο πλαίσιο της μεταπολίτευσης, κάνοντας αναδρομή στις πολιτικές των προκατόχων του από το 1974 και μετά.
Δεν αναφέρει τον Καραμανλή
ΩΣΤΟΣΟ, το πολιτικό ψαχνό του βιβλίου βρίσκεται στα συμπεράσματα. Εκεί ο Αλογοσκούφης διατυπώνει τις απόψεις του γι΄ αυτά που έγιναν και γι΄ αυτά που πρέπει να γίνουν. Από το τμήμα αυτό δεν απουσιάζουν οι αιχμές πάνω και πλαγίως. Σε ό,τι αφορά τον Κώστα Καραμανλή αξίζει να σημειωθεί το εξής: αν και στενός συνεργάτης του εδώ και πάνω από δέκα χρόνια, ο Αλογοσκούφης δεν αναφέρει ούτε μια φορά το όνομα του Πρωθυπουργού στο βιβλίο του. Αντ΄ αυτού, ο Γιώργος επέλεξε να γράψει σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο. Δεν είναι πρώτος πληθυντικός της ευγενείας ή της μεγαλοπρεπείας, αλλά της κριτικής.
Έλλειμμα ηγεσίας
Η ΚΥΡΙΑ αιχμή προς τον Πρωθυπουργό συνοψίζεται στην ακόλουθη φράση του βιβλίου:
«Χρειάζεται πρώτα απ΄ όλα ηγεσία.Αποφασισμένοι πολιτικοί,που χωρίς φοβικά σύνδρομα,ιδεοληψίες και εξαρτήσεις θα αναλάβουν να πείσουν,να ερμηνεύσουν και τελικά να υλοποιήσουν ένα τολμηρό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων».
Η κυβέρνηση δεν κυβερνά
ΦΟΒΙΚΟΣ και όχι αρκετά ηγετικός λοιπόν ο Καραμανλής, απρόθυμος να τολμήσει και να πείσει. Ο Πρωθυπουργός φωτογραφίζεται επίσης ως δέσμιος ενός σχεδιασμού πρόωρων εκλογών που αδυνατεί να υλοποιήσει:
«Οι κυβερνήσεις εκλέγονται για να κυβερνούν και όχι για να διαχειρίζονται τον πολιτικό χρόνο, αναζητώντας ευκαιρίες για εκλογικούς ή άλλους αιφνιδιασμούς».
Κρυφτούλι με Βρυξέλλες
ΕΠΙΚΡΙΤΙΚΟΣ ο Αλογοσκούφης και στο θέμα της οικονομικής πολιτικής που, κατά την άποψή του, πρέπει να αποφασιστεί από την κυβέρνηση και να μην αποτελεί αποτέλεσμα πιέσεων και παζαριού με τις Βρυξέλλες.
«Είναι σαφές ότι η επιλογή των επιμέρους παραμέτρων της δημοσιονομικής προσαρμογής είναι υπόθεση της χώρας μας και όχι της Επιτροπής ή του Συμβουλίου». ΜΕ ΑΠΛΑ λόγια, ο Καραμανλής θα έπρεπε να βγει και να πει στον ελληνικό λαό ποια είναι η οικονομική πολιτική του αντί να παίζει κρυφτούλι με τις Βρυξέλλες και να ροκανίζει τον πολιτικό χρόνο.
Να τα πει από τώρα
ΠΟΙΑΕΙΝΑΙ η άποψη του Αλογοσκούφη για την οικονομική πολιτική στο περιβάλλον της διεθνούς οικονομικής κρίσης;
«Χρειάζεται ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα ήπιας προσαρμογής όσο διαρκεί η κρίση και αποφασιστικής προσαρμογής όταν η διεθνής κατάσταση βελτιωθεί.Αυτά όμως θα πρέπει να ανακοινωθούν με όσο το δυνατόν περισσότερες λεπτομέρειες από σήμερα...» ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ κάτι τέτοιο ο Καραμανλής; Όχι. Προτίθεται να το κάνει; Αμφίβολο.
Ανησυχία στο Μαξίμου
ΑΥΤΟ λοιπόν είναι το πικρό υστερόγραφο μιας δεκαετούς πολιτικής σχέσης. Από τον Ιανουάριο και μετά οι σχέσεις του Μεγάρου Μαξίμου με τον Γιώρ γο Αλογοσκούφη είναι παγωμένες. Ο πρώην υπουργός Οικονομίας έχει δεχθεί μηνύματα κατευνασμού από τον Πρωθυπουργό μέσω τρίτων προσώπων, γεγονός που υποδεικνύει μια κάποια ανησυχία του Μαξίμου για το πώς θα κινηθεί ο Αλογοσκούφης. Μια προσπάθεια να πάει στο πρωθυπουργικό γραφείο ο νομικός σύμβουλος Αλογοσκούφη στο Οικονομίας- και συμμαθητής του Καραμανλή - Μπάμπης Δημητρίου δεν ερμηνεύθηκε ως φιλική ενέργεια από τον Γιώργο.
Σημεία κόπωσης
ΦΑΙΝΕΤΑΙ πάντως πως η σχέση Καραμανλή- Αλογοσκούφη είχε δείξει σημεία κόπωσης από το φθινόπωρο του 2007. Ο υπουργός Οικονομίας επέμενε τότε στην ανάγκη αύξησης του ΦΠΑ, κάτι που θα έδινε δημοσιονομική ανάσα, σε μια φάση που το ΠΑΣΟΚ σπαρασσόταν και ο αγώνας ΠαπανδρέουΒενιζέλου για την ηγεσία μονοπωλούσε την πολιτική επικαιρότητα. Ο Πρωθυπουργός όμως δεν δέχθηκε την εισήγηση. Από το σημείο εκείνο και μετά, οι δύο άνδρες άρχισαν να αποκλίνουν, παρ΄ ότι αυτό δεν φάνηκε προς τα έξω.
ΑΝΚΑΙ ο Αλογοσκούφης, όπως φαίνεται και στο βιβλίο, θεωρεί ότι από τον Ιανουάριο του 2007 και μετά γίνεται διαχείριση της οικονομίας βδομάδα με τη βδομάδα και δεν υπάρχει οικονομικός σχεδιασμός, η σχέση του με τον διάδοχό του Γιάννη Παπαθανασίου είναι πολύ καλή σε προσωπικό και πολιτικό επίπεδο. Αντιθέτως, το ρήγμα με τον Γιώργο Σουφλιά - που ο Αλογοσκούφης αντιλαμβανόταν ως βασικό του αντίπαλο στην κυβέρνηση- αλλά και τον διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος Γιώργο Προβόπουλο παραμένει.
ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ βάζει τέρμα σε μια περίοδο τεσσάρων μηνών, κατά την οποία ο Αλογοσκούφης έμεινε σιωπηλός, με εξαίρεση κομματικές ομιλίες σε μικρά ακροατήρια. Από Δευτέρα, πέραν της παρουσίασης του βιβλίου, ο πρώην υπουργός Οικονομίας ξαναβγαίνει στις τηλεοράσεις και γενικώς στο προσκήνιο. Το Σαββατοκύριακο πάντως ο ενδιαφερόμενος ήταν σε συνέδριο στο Λονδίνο.
ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΣ
1 σχόλιο:
ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ!
ΟΙ ΠΕΡΙΟΥΣΙΟΙ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ..ΤΩΡΑ.
ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ ΧΟΡΗΓΟΙ ΔΟΥΛΕΜΠΟΡΟΙ ΚΑΙ ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ ..'ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΕΣ'!και στο βαθος η ελλας ως πολυεθνικος καρναβαλος!αφιερωμενο στους κουρτοβικους!
μια παλια ..νεα ιστορια
πηγη:
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11381&subid=2&tag=8400&pubid=4330861
(http://tinyurl.com/n4olc2)
Πλούτισαν από τη δουλεία!
Στο σκοτάδι για 170 χρόνια βρίσκονταν στοιχεία - σοκ για τους ιδρυτές της ιστορικής τράπεζας Ρότσιλντ και της νομικής εταιρείας Φρέσφιλντ
Το φως της δημοσιότητας είδαν έπειτα από 170 ολόκληρα χρόνια έγγραφα που συνδέουν δύο από τις επιφανέστερες οικογένειες του Λονδίνου με τη δουλεία.
Σύμφωνα με τα Εθνικά Αρχεία της Βρετανίας, οι ιδρυτές της ιστορικής τράπεζας Ρότσιλντ και της νομικής εταιρείας Φρέσφιλντ αποκόμιζαν κατά τον 19ο αιώνα οικονομικά οφέλη από τη δουλεία στις βρετανικές αποικίες, παρότι έμειναν στην Ιστορία για τον... ρόλο τους στον τερματισμό του θεσμού!
Για περισσότερο από ενάμιση αιώνα κανείς δεν είχε εξετάσει τα έγγραφα, τα οποία παρέμεναν στο σκοτάδι, επιτρέποντας σε εταιρείες και επιφανείς βρετανικές οικογένειες να «κουκουλώνουν» ανενόχλητες τις στενές σχέσεις τους με τη δουλεία. Η κατάσταση άλλαξε όταν ο Νικ Ντρέιπερ παραιτήθηκε από τη θέση του στην J.P. Morgan και ξεκίνησε έρευνα για το διδακτορικό του στο UCL.
Ανάμεσα στις κούτες που «ξεσκόνισε» για την εργασία του, έκπληκτος ανακάλυψε μία αγωγή αποζημίωσης ύψους 3.000 λιρών εκ μέρους του Νέιθαν Μάιερ και του αδελφού του βαρόνου Τζέιμς Ρότσιλντ, γόνων της ομώνυμης τραπεζικής δυναστείας, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν σκλάβους ως ενέχυρο.
Αφότου ο οφειλέτης χρεοκόπησε, ο Ν.Μ. Ρότσιλντ πήρε τελικά πίσω τις 3.000 λίρες εκμεταλλευόμενος το πρόγραμμα αποζημίωσης της κυβέρνησης μετά την κατάργηση της δουλείας.
Η σύνδεση της οικογένειας με τη δουλεία αποσιωπάται στα «Διεξοδικά Αρχεία της Οικογένειας Ρότσιλντ» και, μάλιστα, μέχρι σήμερα η μόνη γνωστή σχέση της με τη δουλεία ήταν ο ρόλος του Ν.Μ. Ρότσιλντ στον τερματισμό της.
Δάνειο
Συγκεκριμένα, ο τραπεζικός μεγιστάνας έδωσε δάνειο στην κυβέρνηση ύψους 15 εκατομμυρίων λιρών, από τα συνολικά 20 εκατομμύρια που έδωσε η βρετανική κυβέρνηση ως βοήθεια στους δουλεμπόρους με την κατάργηση της δουλείας, τη μεγαλύτερη οικονομική «ένεση» που χορηγήθηκε ποτέ στην Ιστορία σε μια βιομηχανία.
Τα αποκαλυπτικά αρχεία θα αποτελέσουν πλήγμα και για έναν από τους διασημότερους Βρετανούς δικηγόρους, τον Τζέιμς Ουίλιαμ Φρέσφιλντ, ιδρυτή της ομώνυμης νομικής εταιρείας. Ο Φρέσφιλντ και οι γιοι του είχαν πολλούς δουλεμπόρους πελάτες, οι περισσότεροι από τους οποίους βρίσκονταν στην Καραϊβική και στις συμφωνίες με τους οποίους σκλάβοι χρησιμοποιούνταν ως ενέχυρο.
«Ο Φρέσφιλντ ήταν μέλος της Εταιρείας της Ιεραποστολικής Εκκλησίας, η οποία αφοσιώθηκε στην κατάργηση του δουλεμπορίου», έσπευσε να υπερασπιστεί το όνομα της οικογένειας ένας εκπρόσωπος της εταιρείας.
Οι Φρέσφιλντ και Ρότσιλντ δεν είναι φυσικά οι μόνοι Βρετανοί που πλούτισαν χάρη στη δουλεία και μια πιο ενδελεχής μελέτη των Εθνικών Αρχείων αναμένεται να φέρει στην επιφάνεια πολλούς ακόμη. Κάτι τέτοιο σίγουρα θα ενισχύσει τις πιέσεις προς τους απογόνους τους να παραδεχτούν τη σχέση τους με τη δουλεία και να επανορθώσουν με κάποιο τρόπο.
Στις ΗΠΑ αυτό έχει ήδη συμβεί, με το χαρακτηριστικό παράδειγμα της επενδυτικής τράπεζας J.P. Morgan, η οποία έδωσε πέντε εκατομμύρια δολάρια σε υποτροφίες μαύρων φοιτητών της πολιτείας.
Δημοσίευση σχολίου