Αν πιστέψει κανείς τα "παπαγαλάκια" της Ρηγίλης ίσως το εκλογικό μπαρμπούτι παιχτεί το Σεπτέμβριο, αν πάλι δεχτούμε την άποψη του Γ. Παπανδρέου ότι η επόμενη θητεία του προέδρου της Δημοκρατίας (ο οποίος μπορεί να είναι ο ίδιος ή κάποιος άλλος) απαιτεί κοινοβουλευτική σύνθεση που θα έχει προκύψει από νωπή λαϊκή εντολή, τότε μάλλον η τσόχα για το μπαρμπούτι θα έχει στρωθεί ήδη πριν τον Μάρτιο του 2010. Πάντως αυτό που είναι πια οφθαλμοφανές είναι ότι στο ΠΑΣΟΚ τα ζάρια τα έχουν από καιρό στη χούφτα τους την οποία κουνούν επιδεικτικά προς το γαλάζιο στρατόπεδο.
Για εμάς τους απλούς 'Ελληνες ψηφοφόρους, αυτό που έχει τελικά σημασία είναι αν θα βγούμε κερδισμένοι από αυτό το παιχνίδι. Και δεν μιλάμε για εκείνους που στοιχημάτισαν στον ένα ή τον άλλο παίκτη, αυτοί σίγουρα θα έχουν ένα προσωπικό μέλλον ανάλογο του αποτελέσματος της ζαριάς.
Για εμάς το διακύβευμα δεν περιορίζεται στο ποιος και πώς θα προκαλέσει εθνικές εκλογές ή πότε θα γίνουν αυτές, αλλά το αν υπάρχει ή δεν υπάρχει η πρόθεση εκ μέρους των πολιτικών "παικτών" να προχωρήσουμε στο μέλλον με ίσια την πλάτη και στα δύο πόδια.
Η τελευταία πρόβα των ευρωεκλογών έδειξε ότι η "παράσταση" δεν πήγε καλά. Οι μισοί από τους προσδοκώμενους θεατές δεν συγκινήθηκαν από τη ρεκλάμα της.
Έφταιγε το σενάριο;
Έφταιγαν οι ηθοποιοί;
Μήπως ο κόσμος κατάλαβε ότι ο σκηνοθέτης είναι λεχρίτης και τους αποπροσανατολίζει;
Ότι και να φταίει αυτό που έγινε φανερό είναι ότι ο κόσμος δεν συγκινείται πια με τις επιθεωρήσεις και ζητά κάτι πιο ποιοτικό. Βαρέθηκε να τον θεωρούν εύκολο και χειραγωγήσιμο και απαιτεί από τους πολιτικούς αυτό που τα τελευταία χρόνια είχε μπει στο περιθώριο για χάρη των επικοινωνιακών τρυκ και της ρητορικής του συγκεχυμένου λόγου.
Αναφερόμαστε στην υγιή πολιτική επιχειρηματολογία και όχι στις χορευτικές φιγούρες του μπαλκονάτου ρήτορα που νομίζει ότι φωνάζοντας ,χαμογελώντας, κουνώντας τα χέρια και παριστάνοντας τον σοβαρό θα τυλίξει σε ένα ψηφοδέλτιο τον Έλληνα ψηφοφόρο.
Η πολιτική δεν είναι πια η τέχνη του να λές ψεμματα όπως έλεγε ο Ρουσώ αλλά μια παρηκμασμένη τεχνική διαφήμισης κάποιων θέσεων που όλοι γνωρίζουν ότι μετεκλογικά παραμένουν στη…θέση τους ακίνητες. Είναι θέμα λοιπόν εθνικής επιβίωσης η έξοδος από την παρακμή του πολιτικού πολιτισμού και αυτό μπορεί να γίνει μόνο με ρηξικέλευθες και απόλυτα δεσμευτικές πολιτικές θέσεις που θα αντιπαρατεθούν στην περιρέουσα νεο-εποχίτικη ατμόσφαιρα. Θα προκαλέσει πάλι το πολιτικό ενδιαφέρον των Ελλήνων πολιτών εκείνος ο πολιτικός λόγος που θα βάλει τέρμα στην ανάδειξη της απαξίας σε αξία και του εθνομηδενισμού σε "εθνικό" στόχο. Όλοι θα προσέξουμε εκείνον που θα δεσμευτεί ότι δεν θα ακολουθήσει καμία πάροδο της νεοφιλελεύθερης πολιτικής βαρβαρότητας ακόμα κι αν αυτή έχει "σοσιαλίζοντα" πεζοδρόμια.
Πρέπει ο υποψήφιος ηγέτης να αποτάξει λόγω και έργω οποιαδήποτε σχέση με διαπλεκόμενα κέντρα παραεξουσίας και αυτό δεν μας αρκεί να το κάνει σε μια ταβέρνα τρώγοντας με το κονκλάβιο ,αλλά από το μπαλκόνι με σαφήνεια και λεβεντιά.
Δεν είναι η ρητορική των ΛΑΟ-πλάνων ελλαδεμπόρων, το δείγμα του πολιτικού λόγου που περιμένει να ακούσει ο δυσκολεμένος και ταλαιπωρημένος Έλληνας. Τέτοιου είδους επιθεωρησιακά νούμερα μπορεί περιστασιακά να προσελκύσουν το 7% του κοινού που θα πάει να δει την παράσταση η οποία αργά ή γρήγορα θα κατέβει και την αποτυχία θα τη χρεωθούν ΟΛΟΙ.
Είναι λοιπόν μονόδρομος για κάποιους να αποφασίσουν να εγκαταλείψουν το ρόλο του "καλοστημένου" πολιτικάντη και να βγουν στους δρόμους και στα μπαλκόνια σαν πραγματικοί πολιτικοί εκφράζοντας αληθινές και εθνικές πολιτικές.
Εξ΄άλλου ποια πολιτικάντικη μπουρδολογία θα πείσει τον Έλληνα ψηφοφόρο ότι όλα αυτά τα χρόνια των εθνικών παραχωρήσεων και υποχωρήσεων έφεραν αποτέλεσμα.
Ποια επιχειρηματολογία μπορεί να αντιστρέψει την αξία της εικόνας του Αγαθονησιώτη που κοιτάζει με πίκρα τον ουρανό βλέποντας να περνούν τα τούρκικα αεροπλάνα πάνω από την ταράτσα του σπιτιού του.
Πώς θα πείσουν οι υποτακτικοί της Pax-Americana τον Μακεδόνα που με οργή βλέπει το θράσος του γειτονικού κρατικού μορφώματος να αποκτά τεχνητά έστω ιστορική οντότητα που με τη μαγιά της "Νέας Τάξης Πραγμάτων" φουσκώνει, απειλεί και διεκδικεί.
Είναι δυνατόν το υπουργικό χέρι με το Rolex και οι γκριμάτσες του "λαϊκού" αριστοκράτη να αγγίξουν έστω και ελάχιστα την ψυχή του νέου καρκινοπαθή εργαζόμενου και ασφαλισμένου που η μια επιτροπή τον στέλνει με κλωτσιές στην άλλη για να του εγκρίνουν μια εξέταση ή μια χημειοθεραπεία;
Πόσο μπορεί να περιμένει ακόμα ο συνταξιούχος των 600 ή των 400 ευρώ την "θεά αυτορύθμιση" και τον "ανταγωνισμό" του νεο-φιλελεύθερου καπιταλισμού να χτυπήσει τα καρτέλ των κουμπάρων που πουλάνε το γάλα στον Έλληνα με διπλάσια τιμή από αυτήν που εξάγεται στη Γερμανία.
Κάποτε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε πει ότι η Ελλάδα ανήκει στη δύση. Σήμερα η πολιτική έκανε ένα βήμα πιο πέρα προσπαθώντας να μας πείσει ότι η εθνική συνείδηση είναι ένα αναχρονιστικό και άχρηστο διακοσμητικό υλικό και ότι όλοι μας πρέπει να αποκτήσουμε εκείνη την κολοβωμένη συνείδηση του "παγκόσμιου πολίτη" γιατί μόνο έτσι η "διεθνής κοινότητα" θα μας θεωρεί φίλους και συμμάχους. Τι κι αν χάσουμε μερικά από τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, τι κι αν καταντήσουμε μια ...πολυπολιτισμική χώρα με περιθωριοποιημένους του ιθαγενείς. Αρκεί τα επιτόκια να είναι χαμηλά και οι "ενεργοί" ψηφοφόροι να πεισθούν να στοιχηματίσουν στο πολιτικό μπαρμπούτι.
ΑΥΤΟ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΝΤΗΜΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΚΠΟΡΝΕΥΣΗ ΚΙ ΟΧΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΞΙΟΠΡΕΠΗΣ ΖΩΗ.
Όταν λοιπόν τότε ο Καραμανλής έλεγε ότι "Η Ελλάς ανήκει εις την δύσιν" εύστοχα ο Ανδρέας Παπανδρεου του απαντούσε ότι:
"Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ".
ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΡΗΤΟΡΙΚΗ ΑΠΛΩΣ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ Η ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΦΡΑΣΗΣ, ΑΛΛΑ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΣΥΝΘΗΚΗ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΩΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ.
Klassikoperiptosi.blog
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου