του Θ.ΠΑΝΤΟΥΛΑ
Εισέβαλε αίφνης στην σφαίρα του δημοσίου βίου ο Γεώργιος Τρομπούκης. Κατά τα δημοσιογραφικά θρυλούμενα ο Τρομπούκης, ορμώμενος από την συνήθη επιχειρηματική ασημαντότητα της ελληνικής περιφέρειας, κατόρθωσε βραχυπρόθεσμα να καθιερωθεί στο αθηναϊκό ελδοράδο ως σημαίνων υπερεργολάβος του ελληνικού δημοσίου.
Θα πρέπει ωστόσο να συνομολογήσουμε ότι ο δρόμος της ταχείας κοινωνικής και οικονομικής ανέλιξης του φιλόδοξου επιχειρηματία δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα. Τον είχαν πυροβολήσει, τον έβαλαν φυλακή αλλά ακαταπόνητος αυτός δεν το έβαλε κάτω.
Εκτός από την ακόρεστη διάθεση για προκοπή είχε κι άφθονο ελεύθερο χρόνο. Κι ως γνωστόν ο χρόνος στον καπιταληστρικό μας κόσμο είναι χρήμα. Ξέπλενε λοιπόν ο φιλόπονος επιχειρηματίας χρήματα, έσπαγε επιταγές κι ασκούσε την προσοδοφόρο τοκογλυφία στο περιθώριο των άλλων του δραστηριοτήτων. Επισήμως ήταν εργολάβος χωματουργικών εργασιών. Κέρδιζε μηνιαίως 120-150 χιλιάδες ευρά μόνο από αυτή του την δραστηριότητα –σύμφωνα με δική του δήλωση στην ανακριτική αρχή. Για τις υπόλοιπες ενασχολήσεις του δεν έδωσε στοιχεία. Επίσης ο πολυτάλαντος Τρομπούκης, στους άνυδρους καιρούς της γενικευμένης ιδιωτείας, ήταν κι ενεργός πολίτης. Συμμετείχε στα κοινά στηρίζοντας το κυβερνών κόμμα αλλά, απ’ ότι φάνηκε, ήταν άνθρωπος απροκατάληπτος πολιτικά. Γι’ αυτό συνεταιριζόταν και με faux κομμουνιστές, που είχαν προ πολλού ενεχυριάσει την αριστεροσύνη τους, κάνοντας καριέρα στον χώρο των προοδευτικών εκδόσεων, των δημοσίων έργων και των εξωνημένων δημοσκοπήσεων.
Ο Τρομπούκης, ήρθε από το πουθενά για να μας θυμίσει ότι ο πολιτικός κόσμος της χώρας συγχνωτίζεται χαριέντως με τον υπόκοσμό της. Να μας θυμίσει ότι στην χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας ανθούν και λουλουδίζουν καθ’ όλο το έτος οι αγλαοί καρποί της. Το American dream είναι εδώ. Με τις κατάλληλες κουμπαριές και δοσοληψίες μπορεί να κοιμηθείς φτωχοδιάβολος και να ξυπνήσεις κροίσος.
Ο Τρομπούκης κι ο κάθε Τρομπούκης δεν είναι τα αποπαίδια της νεοελλαδικής ακοινωνησίας. Είναι εδώ και καιρό τα ειδεχθή πρότυπά της. Το αξιακό σύστημα το οποίο μας ελκύει, το οποίο διακονούμε και υπηρετούμε είναι ο παντί τρόπω πλουτισμός. Κι όσοι δεν είναι τόσο θρασύδειλοι ώστε να ακολουθήσουν την αήθη νομιμότητα που δεξιώθηκε και ανέδειξε τους κάθε λογής τραμπούκους που λεηλατούν τον δημόδιο βίο ή φιλοδοξούν να γίνουν αργόμισθοι υπάλληλοί τους ή τους αμνηστεύουν στηρίζοντας ευηθώς τους πολιτικούς τους φίλους.
Άλλωστε η θορυβώδης πτώση τους δεν οφείλεται σε κουτσαβακικό παραπάτημα. Είναι παράπλευρη απώλεια μιας τυχαίας εκπυρσοκρότησης. Το οικοδόμημα άλλωστε στεργιώνει μόνο με τις κατάλληλες ανθρωποθυσίες. Οι πρωτομάστορες να ’ναι καλά.
Διόλου παράξενο λοιπόν εάν την κάποτε Ελλάδα, μετά από χρόνια, οι κάποτε Έλληνες την λέν Τρομπουκιστάν.
Τιμής ένεκεν.
3 σχόλια:
Ολες οι τηλεορασεις,επειχειρηματιες ανεβαζουν,επιχειρηματις κατεβαζουν,διαφορους παμπλουτους ανθρωπους,χωρις βεβαια να λενε στους ηλιθιους που τις βλεπουνε,τι σκατα δουλεια κανουν αυτοι οι ανθρωποι,και βγαζουν τοσα πολλα λεφτα.
Και βεβαια,ειναι το ινδαλμα των περισσοτερων γυναικων,που μπροστα στα λεφτα,τα δινουν ολα.
Με πρωτο,το ...πραμα τους.
Η ΙΣΤΟΡΙΑ είναι γνωστή και- λόγω 14ης Ιουλίου- επίκαιρη. Ακούγοντας τη βοή του όχλου, η Μαρία Αντουανέτα αναρωτήθηκε: «Τι έπαθαν αυτοί και φωνάζουν;». «Δεν έχουν ψωμί», της απάντησαν οι αυλικοί. «Και τότε γιατί δεν τρώνε παντεσπάνι;», απόρησε η βασίλισσα. Κάπως έτσι πλήρωσε τη Γαλλική Επανάσταση με τον λαιμό της στην γκιλοτίνα.
ΟΧΙ ΠΩΣ βάζει κανείς ποτέ μυαλό. Δεν είναι λίγοι οι έχοντες εξουσία που υιοθετούν τη λογική «δώστε τους παντεσπάνι». Το τελευταίο κρούσμα είναι τα σχέδια της κυβέρνησης Καραμανλή για την Παιδεία.
ΣΧΟΛΕΙΑ ΚΑΙ Πανεπιστήμια είναι σε κρίση. Όχι μόνο γιατί λείπουν οι δάσκαλοι, στάζουν οι αίθουσες, δεν υπάρχουν υπολογιστές ή δεν επαρκούν τα κονδύλια. Αλλά γιατί η εκπαίδευση βρίσκεται στον πυρήνα του μεγαλύτερου προβλήματος της Ελλάδας- ότι δηλαδή δεν είμαστε ανταγωνιστικοί. Δυστυχώς, η Παιδεία μας δεν προετοιμάζει ένα έμψυχο δυναμικό που να μπορεί να σταθεί στις διεθνείς οικονομικές απαιτήσεις.
ΕΝΩ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ όλα αυτά ο υπουργός Παιδείας Άρης Σπηλιωτόπουλος και ο Πρωθυπουργός συμφώνησαν χθες σε μια σειρά από ελαφρύνσεις. Λιγότερα μαθήματα, λιγότερη ύλη, λιγότερες εξετάσεις και ελεύθερη εισαγωγή σε Σχολές που δεν έχουν ζήτηση. Λες και αυτό που έλειπε ήταν η χαλάρωση.
ΦΥΣΙΚΑ ΟΛΑ αυτά δεν είναι χωρίς εξήγηση. Και όπως συμβαίνει συνήθως από το 2004 και μετά, στη διακυβέρνηση της χώρας περισσεύει ο κυνισμός. Η Ν.Δ. έχει πιάσει το νοικοκυριό στη δαγκάνα της Εφορίας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο: ΕΤΑΚ, εισφορές, τεκμήρια, ημιυπαίθριοι. Προσπαθεί να κάνει παροχές ανοίγοντας- όπου και όσο μπορεί- τις θύρες της εκπαίδευσης. Είναι μαράζι για κάθε οικογένεια το πώς πάει το παιδί της στο σχολείο; Ε, ο πήχυς θα χαμηλώσει και όλα θα γίνουν πιο εύκολα.
Ο ΙΔΙΟΣ ο Άρης είναι συνειδητοποιημένος συνεργός στην υπόθεση αυτή. Και τον χαρακτήρα του Καραμανλή ξέρει, και τον τρόπο που η Ν.Δ. ασκεί εξουσία γνωρίζει. Είναι επίσης αρκετά έμπειρος στην πολιτική για να βλέπει ότι τα πράγματα δεν πάνε και πολύ μακριά. Διαχείριση χρόνου γίνεται. Άρα προσεγγίζει εκπαιδευτικούς, μαθητές, καθηγητές, φοιτητές και αντιπολίτευση με το ίδιο πνεύμα. Τους ακούει όλους, λέει σε όλους «ναι» και υπόσχεται παντεσπάνι. Μόνο που αυτός δεν το κάνει από άγνοια, αλλά για να γλιτώσει τον δικό του λαιμό.
Εννοειται οτι εχεις δικηο.
Καθε περυσι και καλυτερα.
Δημοσίευση σχολίου