Το φετινό «θαύμα» της Μεγαλόχαρης…

Tου Σταμου Zουλα

Eπιτέλους. Αμέσως μετά τον Δεκαπενταύγουστο θα μάθουμε αν θα μας πάνε σε εκλογές το φθινόπωρο ή τον Μάρτιο. Ολα θα εξαρτηθούν από τις δημοσκοπήσεις που έχουν παραγγείλει η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ. Αυτές θα αποτελέσουν τον γνώμονα των αποφάσεών τους. Η κυβέρνηση αναμένει με αγωνία την απήχηση των παροχών της προς τις ασθενέστερες τάξεις. Αν η διαφορά της από το ΠΑΣΟΚ πέσει κάτω από τις τρεις μονάδες, τότε ο κύβος ερρίφθη. Οι κάλπες θα ανοίξουν μαζί με τα σχολεία. Αν παραμείνει πάνω από τις πέντε, τότε ισχύει το «σκάσε και κολύμπα». Το ίδιο διερευνούν και οι δημοσκοπήσεις του ΠΑΣΟΚ. Εν αναμονή των απαντήσεων, στην Ιπποκράτους διστάζουν να τοποθετηθούν για τις παροχές. Υπάρχουν δύο αντικρουόμενες τάσεις. Κατά την πρώτη, οι παροχές πρέπει να χαρακτηρισθούν «ψιχία» και το ΠΑΣΟΚ να εμμείνει στην πλειοδοτική γαλαντομία των εξαγγελιών του. Κατά τη δεύτερη, οι κυβερνητικές παροχές πρέπει να καταγγελθούν ως ανεύθυνες και καταστρεπτικές για την οικονομία, το δε κόμμα τους να αναθεωρήσει τις εξαγγελίες του, ώστε να αντιτάξει υπευθυνότητα και κυρίως να απαλλαγεί από τις υπερβολικές προσδοκίες που έχει καλλιεργήσει, ώστε να μπορέσει να κυβερνήσει. Ετσι η διχοστασία παρατάθηκε σιωπηρώς για το επόμενο δεκαήμερο. Θα αρθεί (είτε υπέρ της πρώτης τάσεως είτε υπέρ της δεύτερης), ανάλογα με τα «ευρήματα» των διενεργουμένων δημοσκοπήσεων…

Αγαπητοί αναγνώστες, όλα αυτά γράφονται, αναλύονται και προβάλλονται τις ημέρες αυτές, ως σοβαρή πολιτική ειδησεογραφία (!). Και πιθανότατα ευσταθούν. Οχι μόνον γιατί κανένας από τους λαλίστατους εκπροσώπους της κυβερνήσεως και της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως δεν θεώρησε αναγκαίο ή -έστω- σκόπιμο να τα διαψεύσει. Αλλά και διότι το «βλέποντας (τις δημοσκοπήσεις) και κάνοντας» είναι ανάγλυφο στη ρευστότητα, τη θολότητα και τη σύγχυση, που χαρακτηρίζει την περίοδο αυτή τη στάση των δύο μεγάλων κομμάτων. Θα αντιτείνει κανείς ότι δυστυχώς κατά τα πολιτικά μας ειωθότα το παιχνίδι της εξουσίας σπάνια διεξήχθη με τίμιους κανόνες και έντιμα μέσα. Εναντι του πολιτικού παρελθόντος, όμως, υπάρχει σήμερα μια ουσιώδης διαφορά. Στο παρελθόν η μάχη για την εξουσία γινόταν με την επίκληση ιδεολογικοπολιτικών διαφορών, υπαρκτών ή τεχνητών, με την υποδαύλιση διχαστικών αισθημάτων στο εκλογικό σώμα, κ.λπ. Απέβλεπε, δηλαδή, περισσότερο στη θυμική ψήφο και λιγότερο στην ψύχραιμη επιλογή. Κατά τον τρόπο αυτόν μια σημαντική -και συχνά καθοριστική για τις εκλογές- μερίδα των ψηφοφόρων ταύτιζε ως δική του νίκη την επικράτηση του κόμματός «του» και επέχαιρε το ίδιο με τους βουλευτές «του», για τη συντριβή του «εχθρού». Είναι φανερό ότι πρώτα ωρίμασαν οι ψηφοφόροι, αρνούμενοι να συστρατεύονται αγεληδόν κάτω από ψευδεπίγραφα κομματικά λάβαρα, ενώ οι κομματικές μας ηγεσίες τελούν ακόμη σε φάση αναπροσαρμογής.

Κάπως έτσι οι πολιτικές εξελίξεις, εν μέσω δεινής οικονομικής κρίσεως, έχουν καταστεί έρμαιο των δημοσκοπήσεων. Δηλαδή των πρόσκαιρων απαντήσεων, που θα δώσουν χίλιοι ή δύο χιλιάδες συμπολίτες μας για το ποιοι πρέπει να μας κυβερνήσουν. Κατά τ’ άλλα η βουλιμία για την εξουσία δεν είναι φαινόμενο που διακρίνει μόνον τους διεκδικούντες. Εξίσου μπορεί να προσβάλει και τους κατέχοντες. Το ευοίωνο είναι πως αυτήν τη βουλιμία, δηλαδή την αγωνία για την κατοχή ή την κατάληψη της εξουσίας, όχι μόνον δεν τη συμμερίζεται η πλειονότητα των πολιτών, αλλά εύλογα της προκαλεί αποστροφή και αναγούλα…