Κύριε Ιερώνυμε, έχετε γράμμα από μία “αιρετική”

Της Μαρίας Σεφέρου

Κατ’ αρχήν να σας συστηθώ και να διευκρινίσω ότι τον άκρως τιμητικό τίτλο της “αιρετικής” δεν τον οικειοποιήθηκα μόνη μου και αυθαίρετα. Μου τον απέδωσαν όλοι όσοι έχουν διαβάσει βιβλία και άρθρα μου, γνωστοί και άγνωστοι, σε οποιοδήποτε Χριστιανικό δόγμα ή ομολογία κι αν ανήκουν. Το μόνο που δε μου έχουν αποκαλύψει είναι σε ποια αίρεση ανήκω, προφανώς επειδή ακόμη το ψάχνουν. Ίσως εσείς μπορέσετε να με κατατάξετε κάπου και να τους λύσετε την απορία. Αυτά σαν εισαγωγή.

Αγαπητέ κύριε Ιερώνυμε, το "αγαπητέ" το εννοώ και δεν είναι σχήμα λόγου κενού περιεχομένου. Σέβομαι το υψηλό σας αξίωμα και κατανοώ τις τεράστιες δυσκολίες που αντιμετωπίζετε στην άσκηση των καθηκόντων σας. Γι΄αυτό και είναι προφανής η δυσφορία σας καθώς κάθεστε επί του αρχιεπισκοπικού, αλλά ουδόλως χριστιανικού, θρόνου σας. Σαν άνθρωπος, είστε συμπαθής διότι εξ αρχής διατηρήσατε χαμηλό προφίλ και δείξατε σεμνότητα. Επίσης δεν αμφισβητώ τις αγαθές σας προθέσεις να κάνετε το καλύτερο για την Εκκλησία, και σας εύχομαι επιτυχία σε κάθε τομέα. Όμως ένιωσα χρέος μου να σας επιστήσω την προσοχή σε κάποια πράγματα που ίσως δεν τα έχετε κατανοήσει αρκούντως. Θα είμαι σύντομη για να μη σας κουράσω.

Όπως διάβασα στο Romfea.gr, κατά τη χθεσινή εναρκτήρια ομιλία σας στην Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας, είπατε μεταξύ άλλων: «Είναι εμφανής πλέον και στην χώρα μας η τάσις και η επιδίωξις ορισμένων κύκλων για αποχριστιανοποίηση της ελληνικής κοινωνίας και η αποξένωσις αυτής από τις γνήσιες παραδόσεις της. Οι απέναντι μας δεν είναι πλέον έξω και μακριά μας. Είναι εντός των τειχών μας. Έτσι ο επανευαγγελισμός του λαού μας γίνεται προτεραιότης. Θα ήταν αδικία αν δεν υποστηρίζαμε ότι πολλά έγιναν και γίνονται στον τομέα αυτό. Είναι όμως ανάγκη να γίνουν περισσότερα και μεθοδικότερα».

Κύριε Ιερώνυμε, η διαπίστωσή σας είναι τραγικά αληθινή, και καταλαβαίνω με πόσο πόνο παρατηρείτε την «αποχριστιανοποίηση» της ελληνικής κοινωνίας. Όμως για το κάθε τι που συμβαίνει σε μας και γύρω μας υπάρχει πάντα κάποια αιτία που το προκάλεσε. Κι αν δε βρούμε την αιτία ώστε να τη θεραπεύσουμε απλά θα παρατηρούμε την ηθική σήψη να καλπάζει χωρίς να μπορούμε να την αποτρέψουμε. Διότι η νομοτέλεια δεν αποτρέπεται με ευχολόγια. Όταν κάποιος θεσμός είναι αναποτελεσματικός, η κοινωνία τείνει να τον απορρίψει και να τον πετάξει από μέσα της ως άχρηστο, όπως πετάει η νοικοκυρά την τρίχα από το προζύμι...

Read more...[+]