Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2009

" Έφυγε " η Έλλη Παππά

Την τελευταία της πνοή άφησε τα ξημερώματα της Τρίτης η Έλλη Παππά, σε ηλικία 89 ετών. Η κηδεία της θα είναι πολιτική και θα γίνει στις 10:30 το πρωί του Σαββάτου στο Γ' Νεκροταφείο, όπου εκεί και θα ταφεί, δίπλα στον σύντροφο της ζωής της, Νίκο Μπελογιάννη.
Η Έλλη Ιωαννίδη της ιστορίας, η Έλλη Παππά, δημοσιογράφος και συγγραφέας, η μαχήτρια της Αριστεράς, αντιπροσωπεύει έναν ολόκληρο κόσμο που «βούτηξε βαθιά στα νερά» του 20ού αιώνα.
Αποχαιρέτησε τον αιώνα της, για να συναντήσει τον 21ο, με την ίδια κριτική συγκροτημένη σκέψη που την χαρακτήριζε και την διαφοροποιούσε από πολλούς της γενιάς της. Στόχος της , όπως η ίδια έλεγε, «η κάθαρση της μαρξιστικής σκέψης από τις σταλινικές στρεβλώσεις».
Πραγματοποίησε μελέτες για την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, όπως «Ο Πλάτωνας στην εποχή μας» και η «Σπουδή στο θέμα της Ελευθερίας - Η έννοια της ελευθερίας στον προσωκρατικό υλισμό», και μελέτες για τον μαρξισμό και τον λενινισμό, όπως ο «Μύθος και ιδεολογία στη ρωσική επανάσταση -οδοιπορικό από το ρωσικό αγροτικό λαϊκισμό στο λαϊκισμό του Στάλιν» και «Ο Λένιν χωρίς λογοκρισία και εκτός μαυσωλείου».
Οι μαρτυρίες της σε χειρόγραφα από τη φυλακή, διηγήματα και θεατρικά που, επίσης, έγραψε έγκλειστη στις φυλακές Αβέρωφ πάνω από μια δεκαετία, δημοσιευμένα και αδημοσίευτα άρθρα της στον παράνομο Τύπο του ΚΚΕ, στις εφημερίδες και στα περιοδικά της μεταπολίτευσης όπου εργάστηκε, αναδεικνύουν το ανήσυχο πνεύμα της.
Ο μύθος της προσωπικής της ιστορίας ξεκίνησε από πολύ νωρίς. Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1920. Μεγάλωσε στον Πειραιά, τέλειωσε το γυμνάσιο της Κοκκινιάς, σπούδασε φιλοσοφία και νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και στην Γαλλική Ακαδημία της Αθήνας.
«Γεννήθηκα στην Σμύρνη, παραμονή της καταστροφής, πέμπτο παιδί, αθέλητο και παραπεταμένο», γράφει αυτοβιογραφούμενη. «Η μάνα μου αρνήθηκε να με θρέψει», δήλωσε. «Δεν ήμουν παιδί, ήμουν άλλο πράμα και με πέταξε. Επέζησα χάρη στη μεγαλύτερη αδελφή της μητέρας μου. Η καταστροφή έφερε την οικογένεια στον Πειραιά. Την υγεία μου την ανέλαβε η θάλασσα του Πειραιά και την αγωγή μου τα αλητάκια του Πειραιά. Όλα έδειχναν ότι η προλεταριακή μου συνείδηση ήταν εξασφαλισμένη. Τότε μπήκαν στη ζωή μου τα μεγαλύτερα παιδιά της οικογένειας, ο Γιώργος, που έγινε ασυρματιστής, και ο «άγγελος της ζωής μου», η Διδώ (Σωτηρίου), που ζούσε με την πλούσια αντιδραστική θεία, αδελφή του πατέρα μας. Από τη σκληρή δουλειά του ο Γιώργος, από μια έμφυτη συνείδηση η Διδώ, από κοντά κι η μάνα μας, είχαν γίνει και οι τρεις κομμουνιστές».
Η Ελλη Παππά ήταν ήδη από τα γυμνασιακά της χρόνια οργανωμένη σε αντιδικτατορική ομάδα και μετά, στην Κατοχή, προσχώρησε στο ΕΑΜ και στο ΚΚΕ.
Διέτρεξε όλo τον Εμφύλιο και έως τη σύλληψή της, το 1950, δούλεψε για τα παράνομα έντυπα, σε στενή συνεργασία με διαπρεπείς αριστερούς διανοούμενους και κυρίως, στους παράνομους μηχανισμούς του ΚΚΕ.
Καταδικάστηκε κι εκείνη σε θάνατο, στη δίκη Μπελογιάννη, αλλά η ποινή της δεν εκτελέστηκε, γιατί ο γιος που απέκτησε από τον Νίκο Μπελογιάννη, και που είχε στο μεταξύ γεννηθεί στη φυλακή, ήταν μόλις επτά μηνών.
«Απελευθέρωση, Δεκεμβριανά, προσπάθειες ανασυγκρότησης της Αριστεράς και της Δημοκρατίας, οι πρώτες εκλογές, ο ερχομός του Μπελογιάννη και του μεγάλου έρωτα» έγραψε η ίδια.
Αποφυλακίστηκε από τις φυλακές Αβέρωφ το 1963, δούλεψε στη σύνταξη της «Δημοκρατικής Αλλαγής» και σε τέσσερα χρόνια η απριλιανή χούντα την εξόρισε στη Γυάρο.
Αποφυλακίστηκε σε ενάμιση χρόνο, γιατί είχε αρρωστήσει σοβαρά. Η Σοβιετική Ένωση την προσκαλεί να τη φιλοξενήσει με τον γιο της, αλλά η ίδια αρνείται γιατί είχε διαφωνήσει με την εισβολή των στρατιωτικών τανκς στην, τότε, Τσεχοσλοβακία.
Μέχρι την πτώση της δικτατορίας δεν εργάστηκε σε εφημερίδες της εποχής, αλλά σε εγκυκλοπαίδειες και περιοδικά και αργότερα στην εφημερίδα «Μακεδονία», με ψευδώνυμο.
Στη μεταπολίτευση, η Έλλη Παππά συνοψίζει την επανασύνδεσή της με το ΚΚΕ, ως εξής: «Η επανένωση της Αριστεράς ξεκίνησε με καλούς οιωνούς και είχε οικτρό τέλος. Απεχώρησα από το ΚΚΕ, πράγμα που και η ηγεσία του επιθυμούσε».
Επαγγελματικά δούλεψε στις εφημερίδες «Έθνος», «Μακεδονία» και στο περιοδικό «Γυναίκα» έως το 1990, οπότε και αφιερώθηκε αποκλειστικά στο συγγραφικό της έργο. Τα τελευταία πολιτικά βιβλία της είναι «Αποχαιρετισμός στον αιώνα μου» (εκδόσεις Κέδρος) και «Μακιαβέλι ή Μαρξ» (εκδόσεις Αγρα), κυκλοφόρησαν το 2006.

Το αρχείο της Έλλης Παππά φυλάσσεται στο Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (Ε.Λ.Ι.Α).

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

"Γι' αυτο το τερατουργημα θυσιαστηκαν?.." ( Νικος Μπελογιαννης Υιος)

Στις 13 Σεπτεμβριου 2009 η Athens Voice δημοσιευει συντευξι της Αγγελικης Μπιρμπιλη με τον γιο του Νικου Μπελογιαννη και της Ελλης Ιωαννιδου-Παππα.

Στην συνεντeυξι του αυτή ο υιος Μπελογιαννης διαλυει κάθε ψευδαισθησι. Σημειωνουμε μερικες;

«H Δεξιά παραβίασε ανοιχτές πόρτες.» Δηλωνει ο Νικος Μπελιγιαννης υιός. Και αποδιδει ευθυνες.
«Περισσότερο όμως, στους άλλους, καταλογίζω το θάνατο του πατέρα μου, γιατί αν δεν ήταν ο Zαχαριάδης, η Δεξιά δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα..H θυσία τους, όταν την βλέπεις εκ των υστέρων, ήταν τόσο μή δικαιολογημένη... Δεν θέλανε ποτέ να φανταστούνε ότι είχε επικρατήσει του Xίτλερ ένα τέρας ( Ο σταλιν) ίδιο με αυτόν».
Για να καταληξει.
Κι εδω ειναι η θεωρησι για τον δογματικο σοσιαλισμο του Μαρξ. Λεει ο υιος Μπελογιαννης« Γι' αυτο το τερατουργημα θυσιαστηκαν?..Για ενα πραγμα που αποδειχτηκε η μεγαλυτερη απατη του 20 ου αιωνα? Αυτο ητανε.Ο υπαρκτος ηταν η μεγαλυτερη απατη του 20ου αιωνα»

Ενώ ο Τακης Λαζαριδης συγκρατουμενος του Νικου Μπελογιαννη , που καταδικασθηκε επισης σε θανατο και εμεινε τελικως 15 χρονια φυλακη για την συμμετοχη του στην κατασκοπευτικη δρασι των κομμουνιστων ( υποθεσι ασυρματων νομος Α.Ν. 375/1936) στο εργο του «Ευτυχως Ηττηθηκαμε Συντροφοι..»Γραφει:

«Γραφω τις γραμμες αυτές χωρις να μνησικακω για κανενα.Αν οι ευθυνες των αντιπαλων μας ειναι μεγαλες πολύ μεγαλυτερες είναι οι δικες μας.Ευθυνομαστε για τον Δεκεμβρη , για τον Εμφυλιο και τις εν συνεχεια ασιγαστες οσο ηλιθιες προσπαθεις μας ναμπασουμε την πατριδα μας στη σοβιετικη στρουγκα.Δεν μας παει λοιπον ο ρολος του κηνσορα και του τιμητη.Και στο κατω κατω είναι γελοιο και παραλογο να ζητουμε ευθυνες από κεινους , που στις μεγαλες επιλογες, δικαιωθησαν από την ιστορια.Τωρα πια νομιζω καθαρο, ότι η δικη Μπελογιαννη και οι εκετελεσεις δεν θα μπορουσαν να γινουν αν δεν ειχε προηγηθει ο Εμφυλιος και αν δεν λυσσομανουσε ο ψυχρος πολεμος..Γραφω τις γραμμες αυτές όχι μονο από χρεος προς την ιστορικη αληθεια..Με συνεχει αγωνια , και όχι βεβαια μονο εμενα, για την μοιρα αυτου του τοπου.»

Θα μου πητε. Προς τι όλα αυτά..
Να , διαβασα τις δηλωσεις του Προεδρου της Δημοκρατιας κου Παπουλια για τον θανατο της Ελλης Παππα και διερωτηθηκα αν η συνεχης, διαρκης, επανειλημμενη, υποκειμενικη μονομερεια είναι συμβατη με αξιωματα θεσμικα οπου θα επρεπε να εκφραζουν αντικειμενικες αληθειες και να ενωνουν ολους τους Ελληνες.Οχι μονο τους ανθρωπους της επαναστασης που χαθηκε.

Διοτι τι σημαινει η δηλωσις,

« Η Έλλη Παππά υπήρξε σύμβολο μιας εποχής δύσκολης για την Ελλάδα..»

Ολοι οι αλλοι που βρισκονται παραχωμενοι σε νταμαρια και πηγαδες τι ειναι αραγε?

Ιασων