Όχι άλλα ιατρο-οικονομικά συμβούλια, πολιτική λύση τώρα.

Γράφει ο Κλεισθένης.

Η σημερινή κατάσταση θυμίζει νοσοκομείο όπου η χώρα, ασθενής ούσα, βρίσκεται στο κρεβάτι, γύρω της οι οικονομολόγοι σαν γιατροί συνεδριάζουν για το ποια θεραπεία πρέπει να ακολουθήσουν, οι πολιτικοί παρατηρούν ανήμποροι να πράξουν οτιδήποτε (δεν τολμούν ή δεν θέλουν;) και ο λαός σαν τους συγγενείς περιμένει στον προθάλαμο αγωνιώντας για την τύχη της Ελλάδας.

Έχω ξαναγράψει ότι η οικονομολογία δεν είναι επιστήμη που να μπορεί τουλάχιστον να υπολογίσει (όχι με ακρίβεια αλλά ούτε για το θετικό ή αρνητικό) τις επιπτώσεις μιας....

Το άσυλο της… ασυλίας

 Του Θανάση Νικολαιδη

ΜΑΣ έμπλεξε η κα Αποστολάκη με τα… οικογενειακά της. Δυο τα πρόσωπα  του «δράματος» με διαζύγια, διατροφές, αποζημιώσεις και  χρήμα (με ουρά) και  στων δυο τα θησαυροφυλάκια. Χάλασε κάπου η  συμφωνία περί τα παιδιά, τον λόγο είχαν τα δικαστήρια κι ως εδώ… κακά γι αυτούς και αδιάφορα για ‘μας. Δικαστήρια, με την προϋπόθεση της άρσης του…

Θα'μαι κι εγώ στο πάρτυ του Μανώλη

Γράφει  o Αντώνης Ανδρουλιδάκης

Θα ‘μαι κι εγώ –ξανά- στο πάρτι του Μανόλη, τέτοιες γιορτάρες μέρες γκριζωπές. Είναι βλέπεις απ’ τους κολλητούς που δεν βαστάς να αποχωριστείς, μ’ όλο κι αν διαβούν περίσσια χρόνια. Ίσα – ίσα, τότε είναι που πιότερο τον αγαπάς. Καθώς ξεμακραίνεις και από τις πρώιμες αλλά και απ’ τις ύστερες άνοιξες. Ποιανού η ψυχή βαστάει την απουσία σε τέτοιο γενέθλιο πανηγύρι χαράς ; Κι ας έχει πλακώσει τη ψυχή μας ο διάολος του μνημονίου. Τώρα, μάλιστα, πιο πολύ παρά ποτέ, είναι που απαιτείται η μνημόνευση των μεγάλων μας πανηγυριών.
Λέω πως κι ετούτη τη φορά θα ‘ναι παρόντες κι ο Μήτσος κι η Αργυρώ, οι μανάδες του Γιώργη και του Μανόλη και ο αδελφός της Κωνσταντίνας. Θα ‘ναι ετούτη τη χρονιά...

Θα ξέρω...

Όταν θα χτιστούν τα όνειρα εκ νέου πάνω σε ανόθευτα συντάγματα και πάνω σε ιερούς τάφους εγώ δεν θα είμαι εδώ. Όταν τα παιδιά θα ζωγραφίζουν κόκκινα αστέρια σε γαλάζιους ουρανούς ο δικός μου χρόνος θα έχει λήξει. Θα έχω θαφτεί και ούτε τα κόκαλά μου δε θα έχουν μείνει όταν θα πάρει στροφή απότομη αριστερά αυτή η βαλτώδης ευθεία που έχουμε κληθεί όλοι να την περπατήσουμε χωρίς παράπονο. Έζησα φτιάχνοντας όνειρα και θα φύγω έχοντάς τα νεκροσέντονο, όμως στην φωτογραφία του μελλοντικού μου τάφου θα έχω προλάβει να κολλήσω μία φωτογραφία τα χαμόγελα των αγέννητων ακόμη παιδιών που θα έχουν δικαίωμα εκπλήρωσης των ονείρων κάτω από τον ήλιο, αυτόν που εμείς αποχωριστήκαμε βιαίως δίχως να ρωτηθούμε.
Όταν οι δρόμοι θα γεμίζουν και πάλι από φωνές διεκδίκησης και η εξουσία θα τρέχει να...