[Συνέλληνα,
όχι δεν είναι όλοι οι Έλληνες έτσι, αν ήταν δε θα άξιζε τον κόπο να
γράψω αυτές τις γραμμές, ούτε κι εσύ να το δημοσιεύσεις στην ιστοσελίδα
σου. Αλλά είναι λίγοι αυτοί που παλεύουν, πολύ λίγοι. Σαν παρηγοριά σου
θυμίζω ότι η ιστορία κινείται από τους λίγους. Οι πολλοί (oi polloi όπως λένε στα αγγλικά) περιμένουν
ποιος θα νικήσει και έπειτα ακολουθούν πιστότατοι ως κοπάδι. Αλλά για
να βγουν οι ήρωες, ο Κολοκοτρώνης, ο Διάκος, ο Καραϊσκάκης, ο
Μακρυγιάννης, ο Βελουχιώτης, πρέπει να τους γεννήσει η
εποχή τους. Αν γεννηθούν σε λάθος εποχή αντί για ήρωες γίνονται
περίγελως των μαζών, όπως ίσως τώρα, όπου περισσότερο θαμπώνουν τα
κουστούμια των ντόπιων τοποτηρητών του ΔΝΤ.]
Αδελφέ Ελλαδίτη,
Με
τη σημερινή τεχνολογία μαθαίνω τι γίνεται στην Ελλάδα την ίδια ακριβώς
στιγμή που τα μαθαίνεις κι εσύ, είτε από τα αργυρώνητα μεγάλα ΜΜΕ, είτε
από ανεξάρτητες ιστοσελίδες και blogs. Και θλίβομαι για όσα συμβαίνουν στην πατρίδα μας όσο έστω μερικοί από σας.
Κι
αυτά τα τρομερά δελτία ειδήσεων των 8 μου γεννούν τόσα ερωτηματικά και
ανησυχία που δεν καταλαβαίνω πώς μπορείτε να κοιμάστε τον ύπνο του
δικαίου και να τα δέχεστε όλα ως αναπόφευχτο τέλος μιας αρχαίας τραγωδίας.
Ρίχνω
τυχαία μερικές σκέψεις μου γιατί ουσιαστικά έχω σταματήσει να
καταλαβαίνω αυτό που πίστευα ως ελληνική ψυχή. Δεν είμαστε χειρότερα από
ό,τι ήταν η Αθήνα μετά τον Πελοποννησιακό πόλεμο, πλήρως κατεστραμμένη,
«ουδέν έστι ό,τι ουκ απώλετο» και όπως οι 30 τύραννοι εκδιώχτηκαν σε
μερικούς μήνες από τους λίγους Αθηναίους που είχαν....