Κάθε φορά που τελειώνει μία διαδρομή,
η τελευταία γεύση είναι σαν την πικρή αίσθηση του τσιγάρου που πολλές
φορές το καπνίζεις και με λίγη γόπα μαζί. Αυτή τη φορά όμως, η γεύση δεν
ήταν πικρή. Γιατί όλοι όσοι συμμετείχαμε στο ΜΑΚΕΛΕΙΟ 2, ένα από τα
ελάχιστα εναπομείναντα δημοσιογραφικά αναχώματα της ευρύτερης
αντιμνημονιακής πληροφόρησης(που δυστυχώς την παρέχουν ελεύθερα όλο και
πιο λίγοι), είχαμε καταλάβει ότι θα μας "κόβανε". Εδώ και πολύ καιρό.
Έτσι είμασταν πολύ καλά προετοιμασμένοι. Βλέπαμε τι γίνεται γύρω
μας(ένας ,ένας, φιμωνόταν, δεν θα έφτανε και η σειρά μας;)και είχαμε
πιάσει τα ταμπούρια....
