Του Θανάση Νικολαιδη
ΑΠ’
το νηπιαγωγείο ακόμα,
με το κινητό στο
χέρι. Με τη (μέση) ελληνίδα
μάνα να του (της) γιορτάζει
τα γενέθλια με «ετοιματζήδικα»
εδέσματα, μη φτιάξει
η ίδια καμιά πίτα.
Κι αν πρόκειται η
κορούλα να παρελάσει,
καλείται η κομμώτρια
στο σπίτι για τον καλλωπισμό
της κόμης και των δυο.
«Εξ απαλών ονύχων»
οι συνήθειες, απ’ τη
βάση του το «οικοδόμημα»,
μη μας πουν φτωχούς
και καθυστερημένους.
ΥΣΤΕΡΑ
ήρθε το γυμνάσιο. Με
μια τσάντα βιβλία
και με «αναβαθμισμένα»
προβλήματα και υποχρεώσεις
το παιδί, δεν πρέπει
να…
