Τα παιχνίδια με την λάσπη...

Γεια σας,
πολλοί αμφισβητούν την δυνατότητα του πολιτικού συστήματος να αντέξει την κρίση και να μας οδηγήσει έξω από αυτή. Υπουργοί και βουλευτές της κυβέρνησης, αμφισβητούν τις ικανότητες συναδέλφων τους, να διαχειριστούν τα χαρτοφυλάκια που τους έχουν ανατεθεί. Μέσα σε όλη αυτή τη λασπολογία και σκανδαλολογία, η κυβέρνηση έχει το χρέος να κάνει τις απαραίτητες κινήσεις - τομές, ώστε η κατάσταση της οικονομίας να αλλάξει...

Το έγκλημα που συντελείται δεν έχει ιστορικό προηγούμενο

 Του Θύμιου Παπανικολάου

Η ελληνική κοινωνία απειλείται με ολοκληρωτικό αφανισμό.

Ένας άγριος, ανελέητος και ολοκληρωτικά καταστροφικός πόλεμος έχει κηρυχτεί, από τις ελίτ του χρήματος και τους πολιτικούς τους μηχανισμούς, εναντίον των εργαζόμενων και του ελληνικού λαού σε όλους τους τομείς και σε όλα τα επίπεδα: Οικονομικό, κοινωνικό, εθνικό, πολιτικό, πολιτισμικό και πνευματικό.
Η ελληνική κυβέρνηση, ξεπερνώντας κάθε όριο...

Υπάρχει πολιτική ιδεολογία?

Του Γιώργου Φακίτσα

 

Γεια σας,
η πρόσφατη κόντρα του πρωθυπουργού στην Βουλή, με τον κ. Σαμαρά και τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς, απέκτησε μία νότα ιδεολογική. Η αναφορά του κ. Παπανδρέου στο συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα της Ευρώπης (που συμμετέχει η ΝΔ) και η αντίστοιχη του κ. Σαμαρά στις "σοσιαλιστικές" ηγεσίες του ΔΝΤ, μαζί με τις αναφορές του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ στις "αριστερές" ιδεολογίες, έρχονται να θέσουν ζήτημα ύπαρξης πραγματικών ιδεολογιών στα σημερινά κόμματα και στην πολιτική σκηνή.

Είναι αλήθεια ότι κατά την διάρκεια της μεταπολίτευσης οι όροι "αριστερός" και "δεξιός" όριζαν τον τρόπο σκέψης των πολιτών. Αυτό δεν έγινε μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε ολόκληρο τον αναπτυσσόμενο κόσμο. Με αυτούς τους χαρακτηρισμούς κάποιος έδειχνε τον τρόπο σκέψης του σχετικά με την ανάπτυξη , την οικονομία και την κοινωνία.

Σήμερα όμως, τα δεδομένα...

Η Δεξιά, το κέντρο και η ... εξορία...

Γράφει ο Γιώργος Φακίτσας

Γεια σας,

διάβασα κάπου (δεν θυμάμαι που) πως: "Όταν η Αριστερά δεν μπορεί να βγει κερδισμένη σε μία οικονομική κρίση, τότε επωφελείται η Δεξιά". Αν και πιστεύω ότι οι ορισμοί "δεξιά" και "αριστερά", δεν έχουν την ίδια έννοια στις μέρες μας, οι τελευταίες δημοσκοπήσεις μας αποδεικνύουν ότι οι όροι άλλαξαν αλλά δεν χάθηκαν.

Από τα πέντε κόμματα που συμμετέχουν στο κοινοβούλιο, αν εξαιρέσουμε το ΠΑΣΟΚ που είναι κυβέρνηση, έχουμε απόλυτη ισοπαλία μεταξύ αριστεράς και δεξιάς, με δύο κόμματα σε κάθε μεριά. Από αυτά, το μόνο που φαίνεται να κερδίζει τις εντυπώσεις είναι το ΛΑΟΣ του κ. Καρατζαφέρη.

Ο κ. Καρατζαφέρης, συνεχίζοντας την πολιτική υποστήριξης της κυβέρνησης που ξεκίνησε επί ΝΔ, στηρίζει τα μέτρα, λέγοντας πως μέσω την στήριξης στην κυβέρνηση, στηρίζει την έξοδο της χώρας από την κρίση. Βέβαια, ασκεί την απαραίτητη αντιπολίτευση όταν είναι απαραίτητο ή όταν είναι σε ιδεολογική σύγκρουση με τις θέσεις του, όπως πχ το νομοσχέδιο για τους μετανάστες.

Από την άλλη...

Το σταυροδρόμι της Ευρώπης...

Γεια σας,

Η χθεσινή στήριξη της χώρας μας δια στόματος του Γάλλου Προέδρου, ήρθε να δώσει λίγες ανάσες στην χώρα μας, λίγο πριν την επόμενη βουτιά μας στη λίμνη του δανεισμού. Ο κ. Σαρκοζί, υποστήριξε ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να προσφύγει στο ΔΝΤ και η λύση πρέπει να βρεθεί εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Οι Ευρωπαίοι θορυβήθηκαν έντονα όταν η κυβέρνηση, μετά την λήψη των νέων μέτρων, άφησε να διαρρεύσει το ενδεχόμενο της προσφυγής της στο ΔΝΤ, αν η υποστήριξη των Ευρωπαίων δεν είναι ξεκάθαρη και αποτελεσματική.

Η κ. Μέρκελ προσπάθησε να στρώσει στο χαλί για τον Γάλλο πρόεδρο, αφού η ίδια λόγω του ευαίσθητου συνασπισμού της κυβέρνησής της δεν μπορούσε να κάνει τόσο ξεκάθαρη δήλωση.

Όμως το πρόβλημα συνεχίζει να υπάρχει. Μπορεί η Ευρώπη ....

Πολιτική επιπέδου... Focus!

Γράφει ο Γιώργος Φακίτσας

Γεια σας,
αυτό που μας απασχόλησε αυτή την εβδομάδα περισσότερο ήταν το δημοσίευμα του Γερμανικού περιοδικού Focus και ο "βιασμός" της Αφροδίτης της Μήλου. Αυτό το δημοσίευμα όμως δεν ήταν ικανό να μας κάνει να σκεφτούμε λογικά και να μας πεισμώσει ώστε να "στρώσουμε τον κώλο μας κάτω" και να δούμε τι θα κάνουμε για να ξεκολλήσουμε. Αντ' αυτού, αρχίσαμε τις εθνικιστικές μας κορώνες και θυμηθήκαμε αποζημιώσεις, χρυσό... ακόμα και τα αγάλματα που έχουν οι Γάλλοι (μαζί με αυτά και η Αφροδίτη της Μήλου).

Δεν διαφωνώ καθόλου ότι με την "παραποίηση" του αγάλματος, οι Γερμανοί μας προκαλούν. Ο χαρακτηρισμός ως "κακόγουστο" είναι πολύ ελαφρύς. Είναι ένα κατάπτυστο άρθρο και ένα πολύ προκλητικό μοντάζ.

Οι λεπτομέρειες που αναφέρουν στο άρθρο, μπορεί να είναι αληθινές σε μεγάλο βαθμό, όμως ακολουθούνται από τεράστια ειρωνεία και μηδενισμό. Μπορεί να είμαστε ένας λαός έξω καρδιά, όμως αυτό δεν είναι καινούριο... Δεν φάνηκε να τους ενοχλεί όσο τους παρουσιάζαμε παραποιημένα στοιχεία, ούτε όταν τους διασκεδάσαμε σε τουριστικές ή επαγγελματικές επισκέψεις στην χώρα μας. Αν λοιπόν οι ίδιοι, ως "αρχηγοί" της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν είχαν αντιληφθεί ότι τους παρουσιάζαμε τα νούμερα μπερδεμένοι αν τα νούμερα είναι απέναντί μας ή στο χαρτί, δεν φταίμε μόνο εμείς....[συνέχεια.....]

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει

του Γεωργίου Αναστασόπουλου*

Γράφει, σήμερα 14/2/10, η φιλοκυβερνητική Ελευθεροτυπία: "Αποχαιρέτα την Ελλάδα που ήξερες - Εφιάλτης νέων μέτρων για εργασιακά και περικοπές στο Δημόσιο - Η συνταγή του ΔΝΤ και το σχέδιο Β - Έρχεται κλιμάκιο: Θα ξετινάξουν στατιστικές και υπουργεία. Σε πλήρη ανατροπή του χάρτη των κοινωνικών δικαιωμάτων οδηγούν τα μέτρα που προωθούνται κατ' απαίτηση των Βρυξελλών και του ΔΝΤ. Μισθοί μειώνονται, τα χρόνια για σύνταξη αυξάνονται, εργασιακά κεκτημένα περιορίζονται. Ταυτόχρονα αποκαλύπτεται το αδιέξοδο του «ελληνικού μοντέλου» της μαύρης οικονομίας και της φοροδιαφυγής. "

Αυτά είναι, αγαπητοί μου, τα αποτελέσματα του άκρατου κρατισμού στον οποίο επέλεξε να ζει ο λαός της χώρα μας από το 1974 έως σήμερα, Αυτά είναι τα αποτελέσματα των "συνδικαληστρικών" κεκτημένων, της σπατάλης του δημοσίου και των προσκολλημένων σε αυτό το διεφθαρμένο καθεστώς. Αυτές είναι οι επιλογές ενός ολόκληρου λαού εθισμένου στην τεμπελιά του σοσιαλ-κρατισμού. Ενός λαού που όνειρό του είναι να διορισθεί στο δημόσιο για να την "αράξει" μια και καλή..."και άσε τα κορόιδα να δουλεύουν"...Ενός λαού που χειροκροτεί το θράσος, επιβραβεύει -εκλέγοντας- τους ψεύτες, αρέσκεται να του χαϊδεύουν το θυμικό, αρνείται να σκεφτεί και το σημαντικότερο: Βαριέται να δουλέψει.

Και ας μην γελιόμαστε, κανείς δεν είναι άμοιρος ευθυνών για την κατάσταση στην οποία έχουμε οδηγηθεί. Ας πάψουμε, λοιπόν, να πιπιλίζουμε τη καραμέλα του "φταίνε οι πολιτικοί"...Ο κάθε λαός έχει τις ηγεσίες που του αρμόζουν! Χρεοκοπούν, λοιπόν, οι ηγεσίες μας, χρεοκοπούν τα μοντέλα μας, χρεοκοπούν οι αρχές μας, χρεοκοπούν οι ιδεολογίες μας, χρεοκοπεί, συνολικά, ο κρατισμός. Το πρόβλημα είναι πως παραμένουμε, μέχρι σήμερα, τόσο σφιχταγκαλιασμένοι με το κράτος που μαζί μες τις αποτυχημένες επιλογές μας, χρεοκοπεί και η χώρα. Και δεν υπάρχει πια η δυνατότητα να κρυφτούμε πίσω από το δάχτυλο μας. Έφτασε η ώρα να κάνουμε ταμείο...και θα είναι μια ώρα δύσκολη.

Αλλά όλες οι αμαρτίες εδώ πληρώνονται...Και αν, κατά την εκκλησία, με το μυστήριο της μετάνοιας συγχωρούνται οι αμαρτίες των ανθρώπων...στην περίπτωση μας δυστυχώς θα ισχύσει η σκληρή αρχή των νόμων της φύσης: Ο δεύτερος νόμος της θερμοδυναμικής (1) είναι αμείλικτος: "Δεν μπορεί από μόνο του ένα σύστημα να μεταβεί σε κατάσταση μεγαλύτερης τάξης, ενώ τείνει σε κατάσταση μεγαλύτερης αταξίας, παρά μόνο με την προσθήκη ενέργειας". Και αυτή η "ενέργεια" είναι το ζητούμενο στην περίπτωσή μας. Μέχρι τώρα την δανειζόμασταν, από δω και μπρος πρέπει να την παράγουμε. Δυστυχώς ο λαός μας δεν αποδείχθηκε διόλου σοφός αφού δεν εκμεταλλεύτηκε την προνομιακή του θέση δίπλα σε αυτή την τεράστια "πηγή ενέργειας" και "παραγωγής εντροπίας (2)", την Ευρωπαϊκή Ένωση, αποτυγχάνοντας να ελαττώσει την αταξία και την εντροπία στην χώρα μας και να δημιουργήσει την υπέροχη (και απαραίτητη) αυτή διαδικασία που λέγεται «ανάπτυξη»!

Αντίθετα, έχοντας σπαταλήσει αλόγιστα τον πλούτο που απλόχερα του προσφέρθηκε, σε σικέ επιδοτήσεις, άφρονες επενδύσεις, προγραμματικές συμβάσεις και "αμαρτωλές" προμήθειες, έχοντας ανάγει τον παρασιτισμό, την ευζωία και των ωχαδερφισμό σε σύγχρονα ιδανικά του έθνους και της φυλής και έχοντας μπολιάσει τους νέους στον καταναλωτισμό, στην ασέβεια και στην τεμπελιά καλείται να αλλάξει ρότα, να εγκαταλείψει την -γεμάτη πειρασμούς- λεωφόρο της "κακίας" επανερχόμενος στο δύσβατο και ανηφορικό μονοπάτι της "αρετής".

Η πρόκληση που αντιμετωπίζουμε σήμερα ως λαός και ως έθνος δεν έχει να κάνει μόνο με την οικονομία. Το πρόβλημα είναι κυρίως ηθικό. Η έξοδος από την κρίση, η ανάταξη της ευρισκόμενης σε κώμα οικονομίας και η επιστροφή της σε αναπτυξιακούς ατραπούς δεν είναι μόνο θέμα επιδέξιων διαχειριστικών ελιγμών.

Είναι κυρίως θέμα νοοτροπίας, αρχών, ηθικής αλλά και ιδεολογικής προσέγγισης.

Χρειαζόμαστε μια "ειρηνική επανάσταση" της κοινωνίας, μια συνειδητή απόρριψη των παθογόνων αιτιών που μας οδήγησαν στη μιζέρια και την κακομοιριά της καλοπέρασης. Χρειάζεται να διαλύσουμε τις σκιές που κρύβουν τις αρετές της φυλής μας. Χρειαζόμαστε μια ολοκληρωτικά δική μας Ανάσταση. Και εδώ είναι το πρόβλημα...Για να αναστηθεί κανείς πρέπει πρώτα να πεθάνει...Αλλά, η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει!

* Ο Δρ. Γεώργιος Αναστασόπουλος διετέλεσε Γενικός Γραμματέας Βιομηχανίας του ΥΠΑΝ

Δύσκολα αλλά αναγκαία...

Του Γιώργου Φακίτσα

Γεια σας,
όλοι ακούσαμε το χθεσινό διάγγελμα του πρωθυπουργού. Γνωρίζαμε ότι η κατάσταση της οικονομίας ήταν τραγική. Γνωρίζαμε ότι έπρεπε να ληφθούν μέτρα. Και αφού ο κ. Παπανδρέου ανακοίνωσε τα νέα μέτρα, οι αντιδράσεις είναι περιορισμένες και μοιάζουν σαν εθιμοτυπική αντίδραση των συνδικάτων και των κομμάτων της Αριστεράς (ΚΚΕ & ΣΥΡΙΖΑ).

Βέβαια κανείς δεν μπορεί να αισθάνεται ευχάριστα όταν του ζητάνε να βάλει το χέρι στην τσέπη. Αυτό είναι δεδομένο. Όμως, έχω την εντύπωση ότι το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας έχει αντιληφθεί την σοβαρότητα της οικονομικής μας κατάστασης.

Ακούω και διαβάζω τον τελευταίο καιρό σχόλια σχετικά με την καλύτερη κατάσταση που θα είχαμε, αν δεν είχε αλλάξει το νόμισμά μας και είχαμε παραμείνει στην δραχμή. Αυτή η αστεία εμμονή μας με το παρελθόν πρέπει να σταματήσει. Αν είχαμε δραχμή, θα είχε γίνει υποτίμηση και εκτός από την μείωση στους μισθούς, θα υπήρχε και ανάλογη μείωση στην αξία των καταθέσεων (όποιες υπάρχουν). Με το ευρώ, το πάγωμα στους μισθούς παραμένει μόνο σε αυτόν (τον σημαντικό βέβαια) παράγοντα και δεν προχωράει και στα υπόλοιπα μεγέθη.

Επίσης, πολλοί κάνουν λόγο για απολύσεις στο δημόσιο. Μα από το δημόσιο δεν μπορείς να απολύσεις. Μπορείς βέβαια να συνταξιοδοτήσεις πρόωρα, όμως και πάλι το κράτος θα κληθεί να πληρώσει. Ακόμα όμως και αν μπορούσε να κάνει κάποιος απολύσεις στο δημόσιο, έχουμε αναλογιστεί το ποσό των αποζημιώσεων που θα έπρεπε να καταβληθούν και την πρόσθετη επιβάρυνση από το επίδομα ανεργίας που θα είχαν δικαίωμα να εισπράξουν οι απολυμένοι?
...[συνέχεια...]

Ο πολιτικός κόσμος οφείλει να αυτοκαθαρθεί!

του Σάββα Καλεντερίδη

Η κρίση που διέρχεται η χώρα είναι πολύπλευρη και βαθειά. Οι παράγοντες που οδήγησαν τη χώρα στο χείλος του γκρεμού είναι πολλοί, με πρωταρχικό τα κόμματα και τους πολιτικούς. Η ευθύνη διαχέεται σε όλα τα κόμματα και σε όλους ανεξαιρέτως τους πολιτικούς, αφού με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, από το 1974 και μετά, είτε ως κυβέρνηση είτε ως αντιπολίτευση (αξιωματική ή όχι) έπαιξαν ρόλο στην καταστροφική πορεία της πατρίδας μας προς το χείλος του γκρεμού.
Ένας από τους παράγοντες που απαξίωσαν τα κόμματα και τους πολιτικούς στη συνείδηση του κόσμου, είναι η συμμετοχή των πολιτικών στη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος μέσα από άνομες σχέσεις που διατηρούν με οικονομικά συμφέροντα και με παράγοντες που συμμετέχουν στο "πάρτι". Η υπόθεση της SIEMENS, για διάφορους λόγους, αναδείχτηκε και ανέδειξε τη διαφθορά και το έλλειμα ηθικής του πολιτικού μας συστήματος, αφού αποδείχτηκε ότι τα δυο κόμματα εξουσίας (μέσω της οικογένειας Μητσοτάκη και του συστήματος Σημήτη), αλλά και άλλοι πολιτικοί σχηματισμοί και παράγοντες, ήταν στην ουσία αργυρώνητοι "υπάλληλοι" της γερμανικής εταιρείας.

Παρά την απόδειξη της εμπλοκής συγκεκριμένων οικογενειών και προσώπων στο σκάνδαλο της SIEMENS και παρά του ότι η χώρα βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού και στα πρόθυρα της καταστροφής, τα κόμματα δεν ελαβαν το μήνυμα και δεν απομάκρυναν από τις τάξεις τους άτομα των οποίων το όνομα εναπλάκη σε υποθέσεις διαφθοράς και διασπάθισης του δημοσίου χρήματος.

Και ο κ. Παπανδρέου και ο κ. Σαμαράς, δεν βρήκαν τη δύναμη να απομακρύνουν από το περιβάλλον και από το κόμμα τους εκείνους που στην ουσία αποτελούν βόμβα στην αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος αλλά και το μέλλον της πατρίδα μας.
Σήμερα έχουμε τον στενό συνεργάτη του πρωθυπουργού, Υπουργό Επικρατείας κ. Παμπούκη, να προσπαθεί να πείσει τον ελληνικό λαό ότι δεν...

Ο κόσμος άς βγάλει τα συμπεράσματά του.

Όμως, οι πολιτικοί αρχηγοί άς έχουν υπόψη τους ότι όσο δεν βάζουν το μαχαίρι βαθειά, δίνουν το δικαίωμα στο λαό να πιστεύει ότι και οι ίδιοι είναι απολύτως υπεύθυνοι και συνένοχοι...Read more: http://infognomonpolitics.blogspot

Η διαχείριση του πολιτικού κόστους, πληρώνεται σήμερα...

Του Γιώργου Φακίτσα

Γεια σας,
κάτι που διαχρονικά έχει καταστρέψει την Ελλάδα σε οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο είναι η λεγόμενη "διαχείριση του πολιτικού κόστους". Αυτή η μικρή φράση, με τις αμέτρητες αναλύσεις και νοοτροπίες, μας έχει φέρει στα σημερινά χάλια.

Κάθε κυβέρνηση καλείται να πάρει αποφάσεις. Οι αποφάσεις δεν είναι πάντα ευχάριστες. Τις περισσότερες φορές είναι δυσάρεστες και αναγκαίες. Σε διαφορετική περίπτωση, δεν θα είχαμε ανάγκη από κυβερνήσεις και κόμματα, παρά μόνο από ένα κεντρικό μηχανισμό που θα λειτουργούσε και θα ήμασταν όλοι ευχαριστημένοι.

Κάπου εκεί, ανάμεσα στις λέξεις αναγκαία / απαραίτητη / δυσάρεστη κοκ απόφαση, πάντα πηγαίνει και σφηνώνει στο μυαλό των πολιτικών η έννοια του πολιτικού κόστους. Τους φοβίζει, τους αποπροσανατολίζει και τους κάνει νευρικούς, με αποτέλεσμα όχι μόνο να μην παίρνουν την σωστή απόφαση, αλλά να κάνουν ζημιά και σε ότι λειτουργούσε "κάπως" ομαλά μέχρι σήμερα...[συνέχεια...]

Μια ματιά στο μέλλον.

Του Γιάννη Παπαϊωάννου

Η Κυβέρνηση αδυνατεί να διαχειριστεί πολιτικά στο εξωτερικό την αξιοπιστία της Ελλάδος. Το ποιος έφτιαξε το πρόβλημα είναι γνωστό και κατανοητό. Το εντρυφήσαμε. Το πρόβλημα όμως υπάρχει σήμερα και δεν λύνεται. Η χώρα δανείζεται ολοένα και περισσότερα ολοένα και ακριβότερα σε σχέση με άλλες χώρες με τα ιδία ή παραπλήσια προβλήματα. Στο εσωτερικό τρείς μήνες μετά τις εκλογές σε συνθήκες απόλυτης εθνικής κρίσης η κυβέρνηση έχει ψηφήσει μόλις 4 νομοσχέδια και έχει ζητήσει συγγνώμη δυο φορές.

Στην οικονομία τόσο το ΠΣΑ όσο και ο προϋπολογισμούς είναι απολύτως ευάλωτα και εξαρτώμενα από το πόσο θα κινηθεί η εγχώρια αγορά, ενώ όλα τα πιθανά σενάρια καταρρέουν μπροστά σε ένα «κυματισμό» της κρίσης σε κάποιο μακρινό μέρος του κόσμου. Μια λάθος στιγμή κάπου στο κόσμο, θα κόψει αυτόματα την λεπτή κλωστή που μας κρατά από την χρεοκοπία. Στο ενδιάμεσω οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης θα εκτοξεύουν συνεχώς απειλές κρατώντας μας επί ξυρού ακμής. Θα μας κρατούν πρώτους στην λίστα με τα “μπάζα” που θα ρίξουν για να πάρουν ύψος τα αερόστατα των αγορών. Ταυτόχρονα είναι η πρωτη φορα στην Ιστορία μας που κανείς μας δεν μπορεί να δει “βάθος” στον ορίζοντα πέρα των επόμενων τριών τεσσάρων μηνών.

Η δική μου ανάγνωση των πραγμάτων δείχνει μια κυβέρνηση που ήταν ανέτοιμη να κυβερνήσει και κάνει ότι και όσα μπορεί και μια αντιπολίτευση που είναι ανέτοιμη και δεν θέλει να κυβερνήσει τώρα. Η ανημποριά από την μια και η συνειδητή κόπανα από την άλλη.

Δεν θα αναλύσουμε το γιατί καθώς όλοι το ξέρουμε και έχουμε τις ανάλογες ευθύνες.

Η κατάσταση όμως ήταν απολύτως αναμενόμενη. Το “Απογοητευτείτε συντεταγμένα είναι κρίσιμο” και δεν το λέω τυχαία. Ο στόχος είναι η συντεταγμένη απογοήτευση να λειάνει την σκληρή μετάβαση στο νέο σκηνικό. Μετάβαση που άρχισε ήδη να συμβαίνει.

Για να μην μακρηγορώ θα έλεγα ότι η Κυβέρνηση δεν απειλείται από την αντιπολίτευση τόσο, όσο απειλείται από μια Κυβέρνηση εθνικής ενότητας η αποία θα έρθει ως ύστατη λύση και θα δράσει ως καταλύτης

Αυτή η στροφή στο σκηνικό και η συγκρότηση μια τέτοιας κυβέρνησης θα δράσει λυτρωτικά και θα πράξει χωρίς περιστροφές όσα πρέπει να γίνουν για να σωθεί η οικονομία. Ταυτόχρονα θα δώσει το χρονικό και πολιτικό ορίζοντα στις παρούσες συγκυριακές κομματικές συσπειρώσεις να ωριμάσουν και να λύσουν τα προβλήματα τους. Βεβαίως τα δύο μεγάλα κόμματα θα βολεύονταν πάρα πολύ εάν αναλάμβανε κάποιος τρίτος εξοκομματικός την δουλειά τους και δεν θα αντιδρούσαν παρα ελάχιστοι γραφικοί για την τιμή των όπλων

Αυτό όμως -για να μην παρεξηγηθώ- δεν είναι πρόταση προς το πολιτικό προσωπικό…

Είναι απλά μια πολύ ισχυρή πιθανότητα.

Η ελληνική φούσκα

Tου Σταυρου Λυγερου

Μπορεί η κυβέρνηση Καραμανλή να έριξε το καράβι στα βράχια, αλλά η αλήθεια είναι πως το καράβι ήταν σ’ αυτή τη ρότα από πολύ νωρίτερα. Η ρητορική Σημίτη για την «ισχυρή οικονομία» της «ισχυρής Ελλάδας» ήταν ένα καλοσερβιρισμένο προπαγανδιστικό ψεύδος. Το πρόβλημα αποτυπώνεται αλάνθαστα στο παρατεταμένο μεγάλο έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών και στον δραματικά μικρό όγκο πραγματικών επενδύσεων.

Το χρέος έφθασε σ’ αυτά τα ύψη επειδή οι πόροι δεν διοχετεύθηκαν σε παραγωγικές επενδύσεις, οι οποίες θα δημιουργούσαν πρόσθετο πλούτο. Κατά κανόνα, λεηλατήθηκαν και σπαταλήθηκαν. Τροφοδότησαν την κατανάλωση και μάλιστα τις εισαγωγές. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε πολύ χρήμα, αλλά με δυσανάλογα μικρό παραγωγικό αποτέλεσμα. Αυτό ισχύει από την εκπαίδευση μέχρι τους εξοπλισμούς, από την έρευνα μέχρι την υγεία και από την κοινωνική πολιτική μέχρι τα δημόσια έργα.

Η αιτία είναι διπλή: Πρώτον, η μάστιγα της διαπλοκής/διαφθοράς, που εμποδίζει την ανάπτυξη. Δεύτερον, η εκτεταμένη σπατάλη, που προκύπτει από την επιβίωση πλήθους αντιπαραγωγικών καταστάσεων, από λάθος αποφάσεις και κακό προγραμματισμό στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Το κλεπτοκρατικό και σπάταλο μοντέλο, που κυριάρχησε για πάρα πολλά χρόνια, δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μία ιδιότυπη φούσκα. Με μαθηματική ακρίβεια κάποια στιγμή θα έσκαγε.

Η μόνη σοβαρή προσπάθεια για συμμάζεμα έγινε από τον Αλέκο Παπαδόπουλο επί κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου (1993 - 95). Από το 1996 η προσπάθεια νοθεύθηκε από τη «δημιουργική λογιστική», αφού στόχος ήταν η με κάθε τρόπο ένταξη στην ΟΝΕ και όχι το πραγματικό νοικοκύρεμα. Ετσι, στην οκταετία 1996 - 2004, η κυβέρνηση διπλασίασε σχεδόν το χρέος που παρέλαβε. Το ίδιο έπραξε η κυβέρνηση Καραμανλή, αλλά σε πεντέμισι χρόνια.

Το οικονομικό πρόβλημα είναι πρωτίστως πολιτικό πρόβλημα. Η υπέρβαση του κλεπτοκρατικού και σπάταλου μοντέλου ήταν ένα είδος εκκαθάρισης της «κόπρου του Αυγείου». Προϋπέθετε ισχυρή πολιτική βούληση και επεξεργασμένο πολιτικό σχέδιο δράσης. Το πολιτικό σύστημα δεν είχε ούτε τα «κότσια» ούτε τη βούληση να «σπάσει αυγά». Βολευόταν στα προνόμιά του και συνέχιζε την αμέριμνη πορεία προς τα βράχια.

Η φούσκα έσκασε και το νοικοκύρεμα έχει καταστεί μονόδρομος. Αυτό που μπορούσε να γίνει σε ευνοϊκές συνθήκες πρέπει να γίνει σε εξαιρετικά δυσμενείς και με αυξημένο κόστος. Το νοικοκύρεμα, όμως, θα υπονομευθεί εάν δεν γίνει με όρους δίκαιης κατανομής των βαρών, εάν το κράτος συνεχίσει να είναι γενναιόδωρο με τους προνομιούχους και τσιγκούνικο με τους υπόλοιπους.

Εκτός αυτού, λύση δεν θα προκύψει μόνο με διαχείριση της υφιστάμενης «πίτας». Θα προκύψει μόνο εάν δρομολογηθεί αναπτυξιακή δυναμική. Για να παραχθεί πλούτος πρέπει να αξιοποιηθούν υπαρκτά συγκριτικά πλεονεκτήματα και να απελευθερωθούν παραγωγικές δυνάμεις. Και για να συμβεί αυτό, πρέπει να δημιουργηθεί το περιβάλλον το οποίο θα διευκολύνει την ανάληψη επιχειρηματικών πρωτοβουλιών.

Συμβόλαιο με το λαό κι άλλα ευτράπελα

Από το Σπύρο Σταυρίδη

Τις τελευταίες δεκαετίες στη χώρα μας, ο πολίτης καλείται να υιοθετήσει μία ιδιάζουσα λογική βάση της οποίας, οφείλει να έχει κοινωνική, φορολογική, εθνική και πάσης άλλης συνείδηση την ίδια στιγμή που το κράτος μπορεί ανά πάσα στιγμή και ανέξοδα να αποδεικνύεται πλήρως ανακόλουθο και αναξιόπιστο. Επιδιώκοντας όμως να καταλογίσουμε αυτή τη βαριά ευθύνη στο απρόσωπο κράτος ή έστω και σε κάποιας περιόδου κυβερνήτες, η ανάγνωση της ελληνικής πραγματικότητας μας υποχρεώνει σε μια ακόμη πιο ιδιάζουσα διάχυση και διαπλοκή της αιτίας.

Από την εποχή της πρώτης μεταπολίτευσης του Κωνσταντίνου Καραμανλή του εθνάρχη, ζούμε υπό το πρίσμα του δόγματος «εγώ σας έριξα στη θάλασσα, εσείς μάθετε κολύμπι». Ως θάλασσα λογίζεται κάθε φορά το όραμα πανάκεια ενός μεγάλου στόχου του τύπου ένταξη στην ΕΟΚ ή στην ΟΝΕ και σταθερά η κατάκτηση της κοινωνικής δικαιοσύνης. Ως εύλογη υποχρέωση να μάθουμε κολύμπι νοείται η ατομική θυσία που απαιτεί η προσαρμογή η οποία στο μέλλον θα μας ανταποδώσει εγγύηση υψηλού βιοτικού επιπέδου. Στην πορεία όμως, σταθερά καταμετρούμε χαμένες ευκαιρίες και θυσίες δίχως αντίκρισμα που μεταφράζονται σε διασπαθισμένο δημόσιο χρήμα, είτε λόγω σπατάλης, είτε λόγω ανικανότητας εκείνων που το διαχειρίστηκαν. Σε όλες τις εποχές πάντως, λόγω της «αξιοποίησης» του δημόσιου χρήματος για την μακροημέρευση στην εξουσία των εκάστοτε κυβερνώντων μέσω της ικανοποίησης πάσης φύσεως αιτημάτων όποιων κοινωνικών ομάδων μπορούσαν πιο επιτυχημένα να εκβιάσουν την κεντρική εξουσία.

Η παραπάνω προσέγγιση δεν πηγάζει από μηδενιστική διάθεση. Προφανώς ουδείς μπορεί να ισχυριστεί ότι η σημερινή Ελλάδα έχει μείνει στάσιμη στα δεδομένα των μέσων της δεκαετίας του ’70. Όμως, μία απλή άθροιση των ατομικών και συλλογικών θυσιών των τελευταίων 35 ετών και η σύγκρισή τους με το αποτέλεσμα, εύκολα αποδεικνύει ότι το προσδοκώμενο αλλά κυρίως εκείνο που μπορούσε να έχει επιτευχθεί, απέχει κατά πολύ από εκείνο που προέκυψε.

Ο φαύλος κύκλος...[more...]

Ευρωσκεπτικισμός των Ελλήνων, ή Ελληνοσκεπτικισμός των Ευρωπαίων

Γράφει ο Γιώργος Φακίτσας

Γεια σας και καλή χρονιά,
εύχομαι το νέο έτος να είναι καλύτερο από το προηγούμενο, γεμάτο υγεία, ευτυχία, χαμόγελα και ηρεμία (ψυχική).

Έχοντας ως αφορμή τα δημοσιεύματα περί της Ελληνικής οικονομίας, αναρωτιέμαι τελικά αν είμαστε Ευρωπαίοι ή όχι. Αν οι Ευρωπαίοι έχουν κανένα κοινό μαζί μας και πολύ περισσότερο αν θέλουν να έχουν. Βέβαια, το ίδιο ερώτημα μπορεί να τεθεί και αντίστροφα, αν δηλαδή εμείς έχουμε κανένα κοινό με τους Ευρωπαίους και πολύ περισσότερο αν θέλουμε να έχουμε...

Τις τελευταίες ημέρες και με ευκαιρία τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό της χώρας μας, όλοι συζητάμε για το σχέδιο δημοσιονομικής εξυγίανσης που πρόκειται να υποβάλει η κυβέρνηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αναρωτιόμαστε αν το σχέδιο θα γίνει αποδεκτό από τους Ευρωπαίους εταίρους, ή αν θα ζητήσουν πιο σκληρά μέτρα για άμεση εξυγίανση. Εμάς άραγε δεν μας ενδιαφέρει η δημοσιονομική εξυγίανση? Η Ευρώπη ενδιαφέρεται περισσότερο?...[...]

Σεμνά και ταπεινά

Του Γιώργου Φακίτσα

Γεια σας,

από αυτό το ιστολόγιο, έχω αναφέρει πολλές φορές ότι δεν φτάνει η θέληση του Πρωθυπουργού και ορισμένων στελεχών, ώστε να αλλάξει η πολιτική κατάσταση στην χώρα. Πρέπει ολόκληρη η κυβέρνηση και το ΠΑΣΟΚ, να αντιληφθούν, να πιστέψουν και να εφαρμόσουν το αλλάζουμε ή βουλιάζουμε!

Η τελευταία έκδοση της εφημερίδας "Πρώτο Θέμα", παρουσιάζει δύο άρθρα που όχι μόνο εξοργίζουν τους πολίτες, αλλά πρέπει να ξεσηκώσουν και ορισμένους από την ηγεσία της κυβέρνησης, ώστε να αντιδράσουν.

Αρχικά, η "prive" πτήση των βουλευτών προς Θεσσαλονίκη, ήταν μία προκλητική και "διακομματική" ενέργεια. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι Βουλευτές Βορείου Ελλάδος, μαζί με τους συνεργάτες τους (52 άτομα συνολικά), ναύλωσαν αεροπλάνο της Ολυμπιακής Αεροπορίας, ώστε να αναχωρήσουν αμέσως μετά την ψήφιση τους Προϋπολογισμού

Η πρόκληση δεν είναι μόνο στα παραπάνω έξοδα που δημιουργήθηκαν από αυτή την ενέργεια. Η πρόκληση είναι πολύ μεγαλύτερη επειδή η ενέργεια αυτή έγινε αμέσως μετά την ομιλία του Πρωθυπουργού για περικοπή εξόδων αλλά και για τόνωση της εμπιστοσύνης των πολιτών προς τους πολιτικούς. Δηλαδή είναι και οικονομική και ηθική...[...]

Ένα άρθρο του 1929, για την Ελλάδα του 2009!!!

Γράφει ο Γιώργος Φακίτσας

Γεια σας,
στην εφημερίδα ΕΣΤΙΑ, στις 16 Νοεμβρίου 1929, επί πρωθυπουργίας του Ελ. Βενιζέλου, δημοσιεύτηκε το παρακάτω άρθρο. Σας παρακαλώ πολύ να το διαβάσετε και να σκεφτείτε τι έχει αλλάξει στην Ελλάδα από το 1929 έως σήμερα...

Όπως θα δείτε, ΤΙΠΟΤΑ... Δεν έχω κάποιο σχόλιο να κάνω...

«Είναι αναμφισβήτητο ότι το Ελληνικόν κράτος κατά τα τελευταία αυτά έτη κινδυνεύει να εξουθενωθή τελείως και να υποκύψη προ των Ελληνικών “μπουλουκιών”. Κάθε ομάς ανθρώπων, συνδεομένων από κοινά συμφέροντα και μόνον συγκροτεί μίαν οργάνωσιν, εξασφαλίζει μερικούς δημοσιογραφικούς ή κοινοβουλευτικούς υποστηρικτάς και υπαγορεύει έπειτα τας θελήσεις της εις το Κράτος.Αλλοίμονον δε εις εκείνον,υπουργόν,δημόσιον λειτουργόν ή δημοσιογράφον, ο οποίος θα ετόλμα, όχι μόνον να αντιταχθή, αλλά και να μη υποστηρίξη τας αξιώσεις, αι οποίαι προεβάλλοντο.Η δύναμις των ομάδων εις την Ελλάδα, έχει καταστή καταπληκτική. Και αι παραδοξότεραι των αξιώσεων, κατορθώνουν να εμφανίζωνται ως δίκαιαι και να αναγνωρίζωνται αμέσως από το πτήσσον και πανικόβλητον Κράτος. Εάν τυχόν η αξίωσις είναι περισσότερον του δέοντος εξωφρενική,εάν η Κυβέρνησις καταλαμβάνεται υπό δισταγμών και προτάσσει αντιρρήσεις, αρκεί μια θορυβώδης διαδήλωσις εις τους δρόμους, διά να εγκαταλειφθούν αμέσως αι αντιρρήσεις και να συνθηκολογήση το Κράτος.

Υπό τοιαύτας συνθήκας, ολόκληρος σχεδόν ο πληθυσμός της Ελλάδος μεταβάλλεται εις μπουλούκια, τα οποία συγκροτούμενα εις Επιτροπάς, Εκτελεστικά Συμβούλια, Γενικάς Συνελεύσεις ή Συνομοσπονδίας περιέρχονται τα υπουργικά και δημοσιογραφικά γραφεία διά την επιδίωξιν μιας αποζημιώσεως,ενός ειδικού φόρου, ενισχυτικού της οργανώσεώς των, ενός νέου δανείου, ενός οικοδομικού Συνεταιρισμού. Ποίος Ελλην,θα ηρνείτο να αποτελέση μέρος μιας τοιαύτης οργανώσεως, όταν ως ανταμοιβήν διά τας ολίγας ώρας της αναμονής εις τους υπουργικούς προθαλάμους θα ελάμβανε παρά του Κράτους ένα προνόμιον, μίαν καλήν αποζημίωσιν, μίαν σύνταξιν ή ένα ωραίον οικόπεδον.

Τα αποτελέσματα της τρομεράς αυτής συνηθείας,είναι δύο ειδών:Πρώτον,ότι το Ελληνικόν Κράτος χρεώνεται έως τον λαιμόν διά να κατορθώση να αντεπεξέλθη εις όλας αυτάς τας αξιώσεις και να ικανοποιήση όλας αυτάς τας ορέξεις, επιβαρύνει συνεχώς τον προϋπολογισμόν του με μεγάλα κονδύλια και υπερφορτώνει την αγοράν της χώρας κατά τρόπον μοιραίως δημιουργούντα οικονομικήν κρίσιν. Αφ΄ ετέρου, οι πολίται κακοσυνηθίζοντες από την εξαιρετικήν αυτήν υποχωρητικότητα του Κράτους,εγκαταλείπουν τας παραγωγικάς των εργασίας διά να επιδίδωνται εις την ολιγώτερον κοπιαστικήν και περισσότερον κερδοφόρον εργασίαν της αναμονής εις τα Πολιτικά Γραφεία και τους υπουργικούς προθαλάμους. Είδομεν ήδη χαρακτηριστικάς εκδηλώσεις της κακής αυτής νοοτροπίας. Υπάρχουν μυριάδες Ελλήνων, που μόνον από Κρατικάς επιχορηγήσεις, αποζημιώσεις και επιδόματα ζουν».

Όπως βλέπετε, στην Ελλάδα εξακολουθούμε να ζούμε σε συνθήκες και με νοοτροπίες του 1929, αλλά με δεδομένα του σήμερα (παγκοσμιοποίηση, ΕΕ). Πως είναι δυνατόν ένα κράτος με αυτές τις συνθήκες να θέλει να επιζήσει στην παγκόσμια αρένα? Πως έχουμε το θράσος να λέμε ότι είμαστε ανεπτυγμένη χώρα?

Ευθύνες έχουν και έχουμε όλοι... Μην βιαστεί κάποιος να κατηγορήσει κόμματα και πολιτικούς...

(Το άρθρο αυτό αναδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, την περασμένη Κυριακή, στην στήλη του κ. Γ. Μαρίνου.)


Σας ευχαριστώ,

Κι' όμως.! Λεφτά υπήρχαν, αλλά φαγώθηκαν από τους αλήτες.!

του Γιαννίωτη

Ευτυχώς!
Η χειρότερη κυβέρνηση από της μεταπολιτεύσεως μέχρι την 4ην Οκτωβρίου 2009, έχει γίνει παρελθόν.
Ο λόγος βεβαίως για την ανύπαρκτη κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή και των πέριξ αυτού τρωκτικών του δημοσίου χρήματος.
Δύο φορές ο Ελληνικός λαός τον περιέβαλε με εμπιστοσύνη εκλέγοντάς τον Πρωθυπουργό, και ισάριθμες φορές διαψεύσθηκε.
Φυσικά ούτε λόγος να γίνεται ότι από την ανύπαρκη κυβέρνηση του Καραμανλή, πέσαμε στα χέρια των πολιτικών ..."αγγέλων" του Γιώργου Παπανδρέου.
Απεναντίας.
Καμία απαίτηση πλέον δεν έχουμε από την σημερινή κυβέρνηση, η οποία κατά το περελθόν είχε καθιερώσει ως σήμα κατατεθέν της την αναξιοκρατία, το ρουσφέτι, την κλεψιά, την αλαζονεία, την ρεμούλα και ότι τέλος πάντων συναφές υπάρχει στο Ελληνικό λεξιλόγιο.
Όμως.!!!
Από την κυβέρνηση Καραμανλή και προσωπικά από τον ίδιο, οι πολίτες είχαν πολλές απαιτήσεις, γιατί εξ αρχής είχαν πιστέψει ότι θα προσπαθούσε τουλάχιστον να μαζέψει τα ..."πράσινα" ασυμάζευτα.
Οι πολίτες όμως διαψεύσθηκαν δις.
Οι ίδιοι κλέφτες - αλήτες συνέχισαν το μεγάλο φαγοπότι χωρίς ...σταματημό και οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι - προφανώς κλέφτες και οι ίδιοι - όχι μόνο δεν έκαναν τίποτα για να σταματήσουν αυτό το αίσχος, αλλά απεναντίας δεν φρόντισαν να βάλουν ούτε καν "μέτρο" στη δημόσια ...κλεψιά.
Κατά τα άλλα, μας ...εκπλήσσουν οι αρνητικές πρωτιές της χώρας μας.!!!
Κρατείστε κάποια νούμερα, και φροντείστε να ...κρατηθείτε κι' εσείς από κάπου για να μην πέσετε.!
15,8 εκατ. ευρώ πλήρωσε ο Έλληνας φορολογούμενος το 2008 μόνο για τα ...[...]

Η ΝΔ σε αναζήτηση βηματισμού...

του Γιώργου Φακίτσα

Γεια σας,
παρά το εορταστικό κλίμα της ημέρας, τα φώτα και οι κάμερες στράφηκαν στην συνύπαρξη των επίδοξων αρχηγών της ΝΔ, στην Θεσσαλονίκη. Αλήθεια, τι περιμέναμε? Να αρχίσουν να μαλώνουν? Να χαστουκίζει ο ένας τον άλλο? Η αντίδραση και των τεσσάρων ήταν η σωστή. Συνυπήρξαν ειρηνικά και αξιοπρεπώς, όπως θα πρέπει να κάνουν και μετά την εκλογή αρχηγού.

Το κακό με την ΝΔ είναι ότι δεν μαθαίνει ούτε από τα λάθη της, ούτε από τους άλλους. Μοιάζει με ένα κόμμα που ξεχνάει το παρελθόν και αναζητά μόνο δόξα και εξουσία. Όσο ήταν στην κυβέρνηση, όλα φαίνονταν ρόδινα και τίποτα δεν πρόδιδε τον αναβρασμό που υπήρχε κάτω από το σκηνικό.

Και οι τέσσερις υποψήφιοι αρχηγοί αλληλοκατηγορούνται, ενώ μέχρι εχθές ήταν όλοι στρατιώτες της παράταξης και μάλιστα σε σημαντικές θέσεις. Κανείς όμως δεν κάνει λόγο για αρχές, αξίες και ιδεολογίες που λείπουν από το κόμμα και αποπροσανατολίζουν την εκλογική του βάση....[...]

Αλλάζει τίποτα αν δεν αλλάξουμε εμείς?

του Γιώργου Φακίτσα

Γεια σας,
οι προγραμματικές δηλώσεις της νέας κυβέρνησης ολοκληρώθηκαν και το κοινοβούλιο της έδωσε την απαραίτητη ψήφο εμπιστοσύνης, μέσα από μία περισσότερο εθιμοτυπική και λιγότερο ουσιαστική διαδικασία.

Ελάχιστοι μπορούν να διαφωνήσουν με τις προγραμματικές δηλώσεις κάθε κυβέρνησης στην αρχή της θητείας της. Τομές, αλλαγές, προτάσεις και πάντα εξαγγελίες για βελτίωση στα πάντα. Δεν πρόκειται ποτέ και κανένας να κάνει προγραμματικές δηλώσεις που να μην βρίσκουν σύμφωνους τους πάντες. Απορώ λοιπόν ποιος είναι ο λόγος της ψήφου εμπιστοσύνης στην αρχή της θητείας κάθε κυβέρνησης. Αφού μόλις έχουν λάβει την εντολή από τον "κυρίαρχο" λαό, τι διαφορετικό μπορεί να βγάλει η Βουλή? Και γιατί όλα τα κόμματα, πλην του κυβερνώντος, ψήφισαν "όχι"? Διαφωνούν με τις τομές? Διαφωνούν με τις βελτιώσεις? Δεν νομίζω. Μάλλον διαφωνούν για τον τρόπο, τον οποίο όμως ακόμα δεν έχουν δει!

Οι αλλαγές που υποσχέθηκε η νέα κυβέρνηση αγγίζουν ολόκληρο το φάσμα του κρατικού μηχανισμού, της οικονομίας και της καθημερινότητας:...

Read more...[+]

Μια εβδομάδα αλλαγών...

του Γιώργου Φακίτσα

Γεια σας,

μόλις μία εβδομάδα μετά τις εκλογές και φαίνεται πως τα πάντα είναι διαφορετικά σε κυβέρνηση, κράτος και Βουλή.

Η ισχυρή αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές της Κυριακής, ενισχύεται ακόμα περισσότερο από την έρευνα που δημοσιεύει σήμερα η Καθημερινή, σύμφωνα με την οποία το 83% των πολιτών έχει θετική γνώμη για την νέα κυβέρνηση. Πολλοί περισσότεροι από όσους ψήφισαν το κόμμα του κ. Παπανδρέου, μόλις 7 ημέρες νωρίτερα.

Οι αλλαγές που έφερε ο Πρωθυπουργός στα υπουργεία, αλλά και η διαφανής στάση που έχει κρατήσει (τουλάχιστον μέχρι σήμερα) στο θέμα της στελέχωσης της νέας κυβέρνησης, δεν μπορούν παρά να αντιμετωπιστούν θετικά από τους πολίτες και την αντιπολίτευση.

Η ανανέωση και η εμπειρία στο νέο κυβερνητικό σχήμα έχουν την σωστή αναλογία για να δημιουργούν κλίμα εμπιστοσύνης. Οι ισορροπίες σε όλα τα επίπεδα έχουν κρατηθεί και έτσι δεν θα μπορέσουν να υπάρξουν ανυπόστατες φωνές και γκρίνιες.

Περισσότερο από όλα όμως η δύναμη της επιλογής του κ. Παπανδρέου ενισχύεται από την ισχυρή αυτοδυναμία. Με 160 βουλευτές είναι σε θέση να "κόψει" οποιοδήποτε χέρι ή γλώσσα μακραίνει επικίνδυνα. Έτσι, έχει την δυνατότητα να επιβάλλεται και να αποδεικνύει στους πολίτες της "καθαρή" του πρόθεση...

Εντύπωση επίσης κάνει η θέση και η αναγνωρισιμότητα του νέου πρωθυπουργού στο εξωτερικό. Με ισχυρές φιλίες αλλά και με έντονη αποδοχή από πολιτικούς σε όλο τον κόσμο, είναι σίγουρο ότι ο κ. Παπανδρέου δεν θα αισθανθεί μόνος. Από τις πρώτες ώρες της εκλογής του, τα διεθνή ΜΜΕ, άρχισαν να αναφέρουν το όνομά του. Τα Τούρκικα ΜΜΕ αντιμετώπισαν θετικότατα την εκλογή του πρώην Υπουργού Εξωτερικών. Τούρκοι δημοσιογράφοι ανέφεραν ότι οι σχέσεις των δύο χωρών θα αλλάξουν προς το καλύτερο.

Είναι βέβαιο ότι η Ελλάδα θα αλλάξει θέση σε Ευρωπαϊκό, Βαλκανικό αλλά και Διεθνές επίπεδο. Ας μην ξεχνάμε τις σχέσεις που είχαμε με τις Αραβικές χώρες και χάθηκαν από την ανύπαρκτη εξωτερική πολιτική της ΝΔ. Η Ελλάδα οφείλει να ξαναβρεί τους συμμάχους της αλλά και την φωνή της στο εξωτερικό.

Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό στο παγκοσμιοποιημένο σύστημα που έχει αναπτυχθεί και στο οποίο θέλουμε να συμμετέχουμε. Η Ελλάδα είχε χαθεί τα τελευταία χρόνια. Οι επιλογές της κυβέρνησης της ΝΔ είχαν κλείσει την χώρα μας στο καβούκι της και η συμμετοχή μας ήταν απλά εθιμοτυπική, όπου ήταν απαραίτητη.

Η ανάπτυξη δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν έρθουν ξένες επενδύσεις την χώρα. Οι ξένες επενδύσεις όμως δεν μπορούν να έρθουν μόνο επειδή έχουμε ήλιο ή επειδή βρισκόμαστε σε καλή γεωγραφική θέση. Εκτός από τις υποδομές αλλά και τα κίνητρα, η εξωτερική πολιτική είναι αυτή που πρέπει να υποστηρίξει την προσέλκυσή τους.

Ας περιμένουμε λοιπόν να δούμε το έργο να ξετυλίγεται τις επόμενες εβδομάδες. Οι προκλήσεις είναι πολλές, όμως η νέα κυβερνητική ομάδα δείχνει να μπορεί να τις αντέξει και να θέλει να τις αντιμετωπίσει..

Σας ευχαριστώ


Το να βελτιώνεσαι σημαίνει να αλλάζεις. Το να είσαι τέλειος σημαίνει να αλλάζεις συχνά. Ουίνστον Τσώρτσιλ, 1874-1965, Βρετανός Πρωθυπουργός , Νόμπελ 1953