Ξεκινά η δίκη για την δολοφονία του Α.Γρηγορόπουλου

Ξεκινά σήμερα ενώπιον του Μεικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Άμφισσας, η δίκη των ειδικών φρουρών Επαμεινώνδα Κορκονέα και Βασίλη Σαραλιώτη, που κατηγορούνται για τη δολοφονία του 15χρονου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, στις 6 Δεκεμβρίου 2008, στο κέντρο της Αθήνας.

Ο Κορκονέας αντιμετωπίζει την κατηγορία της ανθρωποκτονίας από πρόθεση με ενδεχόμενο δόλο, ενώ για συνέργεια στην πράξη αυτή βαρύνεται ο συνάδελφός του.

Η εκδίκαση της υπόθεσης είναι πιθανόν να διακοπεί , καθώς αναμένεται να υποβληθούν σχετικά αιτήματα τόσο από την υπεράσπιση όσο και από την πολιτική αγωγή. Ενόψει της δίκης έχουν μεταβεί στην Άμφισσα αστυνομικές δυνάμεις από την Αθήνα και όμορους νομούς, ώστε να ενισχυθεί το τοπικό τμήμα.

Σύμφωνα με τον αντιδήμαρχο Άμφισσας, Δημήτρη Προβιά, η πόλη είναι έτοιμη να υποδεχθεί τη δίκη. Όπως δήλωσε ο κ. Προβιάς, «η ασφάλεια της πόλης είναι έργο της Αστυνομίας, η οποία ήδη έχει προχωρήσει σε όλους τους απαιτούμενους σχεδιασμούς».

Σύμφωνα με τον αντιδήμαρχο, έχουν ήδη γίνει συσκέψεις της Τοπικής Αυτοδιοίκησης με τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, Μ. Χρυσοχοΐδη, τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, Θ. Πάγκαλο, και επιτελείς της Αστυνομίας.

Ο κ. Προβιάς τόνισε ότι οι καταστηματάρχες της πόλης θα λειτουργήσουν κανονικά αύριο τις επιχειρήσεις τους και ότι, πλην ελαχίστων, κανένας δεν έλαβε κάποιο ιδιαίτερο μέτρο προστασίας για το κατάστημά του.

Το ίδιο δήλωσε και η πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Άμφισσας, Χρυσούλα Ματατάνα, η οποία παράλληλα επισήμανε ότι το κόστος για την τοποθέτηση ειδικών πλεγμάτων, ή άλλων κατασκευών, στα μαγαζιά για τον φόβο επεισοδίων, ήταν άκρως απαγορευτικό.

Εντελώς διαφορετική άποψη εξέφρασε, σε δηλώσεις του, ο πρόεδρος Επαγγελματιών Άμφισσας, Νίκος Δρόλαπας, ιδιοκτήτης ξενοδοχείου της πόλης, που βρίσκεται σε πολύ κοντινή απόσταση από τα δικαστήρια.

Ο κ. Δρόλαπας τοποθέτησε σε όλη την πρόσοψη του ξενοδοχείου του ειδική κατασκευή από λαμαρίνα, που φθάνει τον πρώτο όροφο του κτηρίου. «Είμαστε πανικοβλημένοι», δήλωσε, τονίζοντας παράλληλα ότι η δημοτική αρχή δεν έπρεπε να δεχθεί τη διεξαγωγή της δίκης στην πόλη.

Συγκέντρωση στην πλατεία της Αμφισσας προγραμματίζουν αναρχικοί-αντιεξουσιαστές, οι οποίοι σε φυλλάδια, που μοίρασαν, σημειώνουν ότι οι κάτοικοι και οι καταστηματάρχες της περιοχής δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα από τη διαμαρτυρία τους.

Εκμετάλλευση μνήμης νεκρού..

Γράφει ο Νίκος Ράμμος

Πήρα ένα Email πριν την γιορτή μου, που είχε τίτλο "όλοι στους δρόμους για τον Αλέξη..".
Πάτησα το Link και με οδήγησε σε ένα blog. Αντιεξουσιαστικό λέει. Δεν με ενδιέφερε το "αντιεξουσιαστικό", δεν δηλώνω υπέρ της εξουσίας στο κάτω κάτω.
Με ενόχλησε περισσότερο απ' όλλα το εξής κείμενο.

"Η νεολαία, οι μαθητές, οι άνεργοι, οι φοιτητές, οι εργαζόμενοι, οι μετανάστες ΔΕ ΜΑΣΟΥΝ στις αντικοινωνικές τρομοκρατικές ενέργειες της εξουσίας, όπως δε μάσησαν και πέρσι. Συμμετέχουν και στηρίζουν μαζικά τις καταλήψεις σχολείων και σχολών και θα δώσουν δυναμικά την απάντησή τους στην αυριανή διαδήλωση, με τη μαζική παρουσία τους στους δρόμους του αγώνα. Το αυτοπεριφρουρούμενο μπλοκ της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης θα είναι εκεί!
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ, ΔΕ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ…
Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ!"

Απάντησα στα σχόλια, μα δεν πήρα απάντηση. Αποφάσισα λοιπόν να το κάνω θέμα εδώ, και να πως το βλέπουμε εδώ έξω, και εγώ και η πλειοψηφία των Ελλήνων της διασποράς.

"Αγαπητοί Έλληνες της Ελλάδας, συμπατριώτες και φίλοι, χάσατε την μπάλλα. Δημιουργείτε εντάσεις στην πατρίδα, με κάθε αφορμή, ακόμα και χωρίς αφορμή.
Μεγαλοποιείτε η μικροποιείτε καταστάσεις ανάλογα με το συμφέρον σας, και όχι αντικειμενικά. Εκμεταλλεύεστε τον θάνατο ενός παιδιού ασύστολα και ξεδιάντροπα, προσπαθώντας να πείσετε πως το κάνετε για να βγεί κάτι καλό, και που στην ουσία είναι ψέματα. Πολιτικές σας επιδιώξεις κρύβονται απο πίσω και δημιουργία χάους κι αναρχίας. Δεν αφήνετε την οικογένεια του παιδιού να ησυχάσει και να ξεχάσει τον πόνο της. Δεν τους αφήνετε ήσυχους στο πένθος και στον πόνο τους, τον οποίο επιμελώς σκαλίζετε και υπενθυμίζετε.
Χρησιμοποιείτε τον θάνατο ενός παιδιού για να ρημάξετε, να κάψετε και να σπάσετε. Ποιός σας έδωσε αυτό το δικαίωμα; Ποιός θα ήταν εκείνος που θα ήθελε ο θάνατός του να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης σε άνομα συμφέροντα; Ποιός γονιός θα ήθελε στο όνομα του παιδιού του να καίγονται ξένες περιουσίες αθώων ανθρώπων, και να καταπατιέται το βιός τους; Λέτε να αισθάνονται περηφάνεια με τα έκτροπά σας; Λέτε να αισθάνονται δικαιωμένοι; Λέτε να αισθάνονται υποχρέωση για την βαρβαρότητά σας;
Ντροπή και πόνο αισθάνονται. Τίποτε άλλο. Τους κάνατε να αισθάνονται ένοχοι και συνένοχοι για όλα όσα εσείς κάνετε, εντελώς ακάλεστοι, στο όνομα του αδικοχαμένου παιδιού τους.

Κατασκευάσατε Πανεπιστημιακά άσυλα, χρησιμοποιώντας τα σαν γιάφκες και ορμητήρια κακοποιών, με αποτέλεσμα να τα χάσετε μια μέρα, έχοντας ακόμη και την κοινή γνώμη των φιλήσυχων πολιτών εναντίον σας, καθώς η οργή τους μεγαλώνει μέρα με τη μέρα.

Αυτεπάγγελτα και αυθαίρετα καθιερώσατε την "ημέρα στην μνήμη του Αλέξη" μετατρέποντάς την σαν "ημέρα βανδαλισμών και καταστροφής".
Κανένας απο σας όμως δεν σκεύτηκε ποτέ να καθιερώσει μια μέρα και στην "μνήμη του αδικοχαμένου αστυνομικού Σάββα Νεκτάριου" που δολοφονήθηκε άνανδρα σε ενέδρα κουκουλοφόρων.
Αυτός δεν ήταν άνθρωπος; Δεν ήταν παιδί γονιών; Δεν ήταν πατέρας ανήλικου παιδιού; Ποιά η διαφορά; Τι έχει σημασία για σας στην απώλεια μιας ζωής; Η ηλικία; η καταγωγή; η το επάγγελμα;

Αφήστε τα επαναστατικά κατά μέρος. Οι καιροί είναι δύσκολοι και πονηροί. Μαζέψτε δυνάμεις για αυτά που έρχονται. Σταματήστε να διχάζετε τον λαό. Σταματήστε να εκμεταλλεύεστε καταστάσεις με δόλο και εγκληματικούς σκοπούς. Τιμήστε τους νεκρούς ίσα και δίκαια, μα πάντα πάνω απ' όλα κόσμια και ειρηνικά. Κάντε κάτι καλό στην μνήμη τους, ώστε να μην φαντάζουν άσκοποι. Κάντε τους συγγενείς τους να αισθάνονται περήφανοι κι όχι απόγνωση και ντροπή.

Η πατρίδα μας περνάει αφάνταστα δύσκολες στιγμές, το ίδιο και ο κάθε μεροκαματιάρης που του καίτε το βιός. Η εικόνα της χώρας μας προς τα έξω, είναι η χειρότερη που θα μπορούσε να γίνει, κάντε κάτι να αλάξει. Όχι για να γίνει ακόμη πιο άσχημη.

Πατριώτη δεν σε κάνουν οι φωτιές που ανάβεις, μα οι φωτιές που σβήνεις".

Αυτά τα λίγα απο έναν Έλληνα, που ενώ ζεί πολύ μακρυά, παρακολουθεί καθημερινά τα εκεί δρώμενα, και αισθάνεται απογοήτευση, ντροπή και πόνο.

ΕΝΩΘΕΙΤΕ ΡΕ ΕΛΛΗΝΕΣ..
ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΦΙΛΟΤΙΜΟ ΣΑΣ;

Αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονίας Γρηγορόπουλου μιλά για πρώτη φορά

Από το Tvxs.gr

Διαβάστε τη συγκλονιστική μαρτυρία:

«Είμαι μια κάτοικος των Εξαρχείων και το μπαλκόνι του σπιτιού μου βρίσκεται ακριβώς πάνω από το σημείο που δολοφονήθηκε ο Αλέξης Γρηγορόπουλος.

Δεν συμμετέχω σε καμία πολιτική δραστηριότητα. Δεν είμαι μια ακτιβίστρια. Μπορώ να μιλήσω μόνο για τη δολοφονία. Δεν μπορώ να πάρω κάποια θέση σχετικά με όλα τα άλλα πράγματα που συνέβησαν επειδή όλα αυτά τα υπόλοιπα πράγματα είναι πολύ περίπλοκα και δεν έχω σαφείς σκέψεις σχετικά με αυτά.

Τα Εξάρχεια ήταν πάντοτε μια εναλλακτική γειτονιά, μια περιοχή αντι-κουλτούρας. Για πολλά χρόνια ήταν πολύ συχνό φαινόμενο ότι κάτι θα συμβεί σε μια γωνιά του δρόμου στα Εξάρχεια και ξαφνικά όλοι από τις καφετέριες και τα μπαρ και τα πεζοδρόμια θα χυθούν έξω στους δρόμους και θα τρέξουν να δουν τι συμβαίνει. Συνήθως ήταν επεισόδια μεταξύ των ανθρώπων και της αστυνομίας, μάχες ή αντιπαραθέσεις, ύβρεις, συνθήματα. Τα παλιά χρόνια αυτό συνέβαινε πολύ συχνά. Στη συνέχεια, υπήρξε μια περίοδος που αυτό δεν συνέβαινε τόσο πολύ, αλλά τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να γίνεται και πάλι. Ο λόγος που βρέθηκα με μια φωτογραφική μηχανή στο μπαλκόνι εκείνη τη νύχτα ήταν επειδή πάντα ήθελα να κινηματογραφήσω μια από αυτές τις αντιπαραθέσεις που λαμβάνουν χώρα κάτω από το παράθυρό μου. Αλλά κάθε φορά που έβγαινα στο μπαλκόνι μου να δω τι συμβαίνει, είχα καθυστερήσει. Μέχρι να πάω πίσω στο εσωτερικό του σπιτιού για να πάρω τη φωτογραφική μηχανή μου ήταν πολύ αργά, είχαν ήδη όλα τελειώσει. Αυτό μου συνέβη πολλές φορές. Και η τελευταία φορά που συνέβη αυτό, είπα στον εαυτό μου, την επόμενη φορά, πρώτα θα αρπάξω την κάμερα και μετά θα βγω στο μπαλκόνι. Τελικά, δυστυχώς η «επόμενη φορά» αποδείχθηκε ότι ήταν ένα περιστατικό που ποτέ δεν περίμενα να συμβεί.

Δύο χρόνια νωρίτερα, ένας φίλος μου με επισκέφθηκε από τη Γερμανία και μου ανέφερε την εντύπωση του ότι η αστυνομία εδώ φαίνεται πολύ προκλητική και πολύ επικίνδυνη. Ακόμα κι αν αυτός ήταν τουρίστας, ο τρόπος που συμπεριφέρονταν οι αστυνομικοί τον έκανε να αισθάνεται λιγότερο ασφαλής, τον έκανε να αισθάνεται ότι απειλείται, ότι βρίσκεται σε κίνδυνο. Και όταν αυτός ο φίλος άκουσε αυτό που συνέβη στις 6 Δεκεμβρίου, έγραψε κάπου ότι για αυτόν δεν ήταν καθόλου έκπληξη....

Για εμένα όμως ήταν... Όλες τις προηγούμενες φορές, ποτέ δεν ένιωσα φόβο παρατηρώντας αυτές τις συγκρούσεις μεταξύ των ανθρώπων και της αστυνομίας. Ήταν μέρος της καθημερινής ζωής μου στο Εξάρχεια. Ήταν κάτι το σύνηθες. Επειδή πολλοί κάτοικοι και θαμώνες των Εξαρχείων έχουν μια ρητή άρνηση των αρχών, και την εκφράζουν σταθερά και πιστεύουν σε αυτή, κάθε φορά που συνέβαινε κάτι δεν χρειαζόταν να πάρω κάποια συγκεκριμένη θέση, διότι όλα αυτά ήταν ακριβώς ένα μέρος της ζωής μου σε αυτήν την περιοχή. Φυσικά, στα δέκα χρόνια που έχω ζήσει σε αυτό το διαμέρισμα, έχω παρατηρήσει κάθε χρόνο τη σταδιακή αύξηση της παρουσίας της αστυνομίας, την εντατικοποίηση της καταστολής. Οι αστυνομικοί άρχισαν να εμφανίζονται σε κάθε γωνιά της γειτονιάς, σε ομάδες, και επίσης ήταν πάνοπλοι. Η αίσθηση του να παρατηρείς πάνοπλους αστυνομικούς σε πλήρη εξάρτηση να μεταφέρουν πιστόλια, όπλα,γκλόμπς, ασπίδες, δακρυγόνα αέρια, και πολυβόλα- γινόταν όλο και πιο έντονη. Σε αυτή την περίοδο άρχισε να εμφανίζεται στους τοίχους το σύνθημα: «σε κάθε γωνία υπάρχει αστυνομία, η χούντα δεν τελείωσε το '73».

Στις 6 Δεκεμβρίου ήμουν εδώ, στο διαμέρισμα με το Γερμανό φίλο μου. Αυτός μαγείρευε στην κουζίνα και εγώ ήμουν στο σαλόνι. Ξαφνικά άκουσα ένα δυνατό «Μπάνγκ»!... Δεν είχα ακούσει κανένα θόρυβο πριν από αυτό. Δεν συνέβαινε τίποτα στους δρόμους, δεν φώναζε κανένας, δεν γινόταν τίποτα. Προειδοποίηση δεν υπήρχε, μόνο ένα «Μπάνγκ»!... Μου φάνηκε ότι ήρθε από κάτω από την οδό, στην αριστερή πλευρά. Παρά την έκπληξη, αυτή τη φορά θυμήθηκα να αρπάξω την κάμερα μου πρώτα. Δεν ήμουν σε πανικό, δεν αισθανόμουν κάτι ασυνήθιστο, πήρα απλά ήρεμα τη φωτογραφική μηχανή και πήγα προς το μπαλκόνι. Εγώ, δεν πίστεψα ότι κάτι εκπληκτικά ασυνήθιστο είχε συμβεί. Κοίταξα έξω, αλλά δεν ενεργοποίησα την κάμερα στην αρχή, διότι τίποτα δεν συνέβαινε. Είδα μερικούς νεαρούς κάτω προς τα αριστερά από το μπαλκόνι μου, καθόντουσαν εκεί όπως κάνουν πάντα. Οι νεαροί αναρχικοί πάντα συχνάζουν σε εκείνη την γωνία αν και αυτό το βράδυ υπήρχαν λιγότεροι από το κανονικό. Και από τη δεξιά πλευρά, στον πάνω δρόμο, είδα ένα περιπολικό να παρκάρει στη γωνία. Μια στιγμή μετά από τότε που κοίταξα το αυτοκίνητο της αστυνομίας, είδα δύο μπάτσους να γυρνάνε πίσω, προς τα κάτω, με τα πόδια, και αυτό ήταν πολύ περίεργο για μένα...[...]