Μια ακόμα θυσία στον Μινώταυρο της καταπίεσης και της προδοσίας!

Τα γουναράδικα τους περιμένουν!

Η πιστολιά που ακούστηκε χθες στο Σύνταγμα δεν βγήκε απλά από ένα όπλο, βγήκε πρώτα από την καρδιά ενός ηλικιωμένου Έλληνα, ο οποίος δεν άντεξε άλλο… Δεν άντεξε τον εξευτελισμό και την κατάντια αυτού που είχε αγαπήσει, αυτού που ήταν κάποτε όλη του η περηφάνια. Δεν άντεξε την ύπουλη παράδοση της πατρίδας του στους ίδιους δολερούς εχθρούς. Δεν άντεξε την προδοσία, την ισοπέδωση όλων των αξιών, την αναιδή επικυριαρχία των δοσίλογων. Ήταν ζήτημα χρόνου να συμβεί αυτό…

Η πιστολιά όμως αυτή αντήχησε στις καρδιές όλων των ελεύθερων ανθρώπων αυτού του τόπου –και όχι μόνο- σαν καμπάνα!

Σαν συναγερμός......

Παραδίδουν τα παιδιά τους σε ορφανοτροφεία

Απελπισμένες οικογένειες προσέρχονται καθημερινά στους δικαστικούς λειτουργούς ζητώντας να εξασφαλίσουν στα παιδιά τους στέγη και ένα πιάτο φαγητό σε κάποιο ίδρυμα, μέχρι να ορθοποδήσουν.
Κρατώντας σφιχτά στην αγκαλιά της ένα μικρό αγοράκι, η νεαρή μητέρα μπήκε δειλά δειλά στο γραφείο της Εισαγγελίας Ανηλίκων της Αθήνας, χαμήλωσε το βλέμμα της στο πάτωμα και με φωνή που μόλις ακουγόταν είπε: ....

Εσύ Θόδωρε, ζεις με 300 ευρώ τον μήνα;

Όταν καίγεται το σπίτι σου, το πλέον εξωφρενικό που μπορεί πλέον να σου συμβεί, εκείνο που είναι δυνατόν να σε στείλει στα «κάγκελα», είναι να ακούς τους «εμπρηστές» να λένε αστειάκια. Λες και βρίσκονται σε κοκτέιλ πάρτι στα Ανάκτορα κάποιου Άγγλου ευγενούς. Λοιπόν, κύριε Πάγκαλε! Εσείς ζείτε μία οικογένεια με 300 ευρώ τον μήνα, όπως τη ζει ο φίλος μας ο Στάθης; Κι είναι τυχερός ο Στάθης που παίρνει κι αυτά τα 300 ευρώ και δεν έχει τύχει της φιλανθρωπίας των επιδομάτων της ανεργίας σας...

Η νεοταξική βαρβαρότητα διαλύει τα ονειροπολήματα και τις συκοφαντίες…

Του Θύμιου Παπανικολάου


Τα ονειροπολήματα, έλεγε ο Λένιν, είναι προϊόντα της μικροαστικής ανημποριάς, η μοίρα των ανήμπορων…
Ζήσαμε, σε μικρό χρονικό διάστημα πολλά απανωτά επαναστατικά ονειροπολήματα εκρηκτικών μικροαστικών εξεγέρσεων, δηλαδή ονειροπολήματα της «μικροαστικής ανημποριάς».
Θα περιοριστούμε στα τρία πιο χαρακτηριστικά: Την Εξέγερση των φορτηγατζήδων, την έκρηξη της λαϊκής οργής στις Πλατείες και πρόσφατα την αγωνιστική θύελλα των ταξιτζήδων.
Και τα τρία αυτά εκρηκτικά γεγονότα αποτυπώνουν το διπλό μικροαστικό δράμα: Από τη μια τη θηριώδη και ολοκληρωτική πτώχευση, εξαθλίωση και καταστροφή της πολυπληθούς μικροαστικής τάξης και από την άλλη την τραγική ΠΟΛΙΤΙΚΗ ανημποριά της.
Μέσα σε συνθήκες παλλαϊκής απελπισίας και οργής καμία από αυτές τις μικροαστικές εξεγέρσεις δεν αποτέλεσε ηγετική αιχμή Πολιτικής Ανασυγκρότησης και Οργάνωσης του λαϊκού κινήματος, αλλά ούτε καν κατάφερε το ΘΑΝΑΣΙΜΟ κτύπημα στην κυβέρνηση των ανδρεικέλων: Δεν την γκρέμισε…

Ζωή παρκαρισμένη μην δεχτείς!!!

 

Δεν πάει άλλο! Ο λαός μπροστά στην ιστορική του ευθύνη

Μετά το χθεσινό πλήρες ξεπούλημα της χώρας ο ελληνικός λαός βρίσκεται προ μίας ιστορικής ευθύνης. Θα δεχτεί αδιαμαρτύρητα τον βιασμό της κοινωνίας ή θα χρησιμοποιήσει την τρομερή δύναμη που έχει για να αντιδράσει και να στείλει στον αγύριστο κάθε είδους οσφυοκάμπτες και επικίνδυνους που κυβερνούν και κυβέρνησαν; Θα συνειδητοποιήσει ότι δεν υπάρχουν αριστεροί, δεξιοί και κεντρώοι όταν απειλείται ολόκληρη η κοινωνία μέσα στην οποία έχουν την πολυτέλεια να δρουν και να διαφωνούν μεταξύ τους; Η νεολαία θα καταλάβει ότι αν συνεχιστεί η παρούσα πολιτική δεν θα μπορέσει ποτέ να ζήσει αξιοπρεπώς την ζωή της κι ότι στην καλύτερη περίπτωση θα εργάζεται για τρεις κι εξήντα σε πολυεθνικές; ....

«Ο λαός κοιμάται»: το σόφισμα των χειραγωγών και υπνωτιστών του λαού

«Ο λαός κοιμάται»: Είναι ένα καθεστωτικό σόφισμα πολύ γνωστό και παλιό. Πάντα τα καθεστωτικά κόμματα κατηγορούσαν το λαό όταν ο λαός δεν τα ακολουθούσε και τον κολάκευαν όταν τον χειραγωγούσαν, τον υπνώτιζαν και τα ψήφιζε.
Πάντα όταν ο λαός γινόταν πρόβατο των κομμάτων, τον υμνολογούσαν τα κόμματα.
Αντίθετα: Όταν ο λαός δεν υπάκουε στις καθεστωτικές «προσταγές», ξεπερνούσε τους κομματικούς χειραγωγούς και εκφραζόταν δυναμικά, τότε αυτομάτως γινόταν «κοιμισμένος», «όχλος», «προβοκάτορας» κ.λπ…

Η προδοσία της κοινωνίας από το συνδικαλιστικό και φοιτητικό της κίνημα...

Σήμερα πρωτομαγιά και με την οικονομική κρίση να αυξάνει ρυθμούς, αναρωτιόμαστε πως θα ήταν η χώρα αν υπήρχε ακομμάτιστος και ανεξάρτητος συνδικαλισμός.

Στην υπανάπτυκτη χώρα μας το συνδικαλιστικό κίνημα δεν είναι αυτόνομο, αλλά ετεροπροσδιοριζόμενο. Το πολιτικό κατεστημένο διαβρώνει το συνδικαλιστικό κίνημα από μέσα. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιεί....

Κούφιες θεωρίες περί "μπαμ" στην Ελλάδα

Υπάρχουν δύο τρόποι προσέγγισης μιας κατάστασης, με τη λογική ή με το συναίσθημα. Επίσης μεγάλο πλεονέκτημα είναι η χρήση πετυχημένων παραλληλισμών και όχι άκυρων συγκρίσεων. 

Το τελευταίο διάστημα στην Ελλάδα η λαϊκή οργή είναι σε υψηλά επίπεδα και φράσεις του τύπου "όλα κρέμονται σε μια κλωστή", "θα γίνουμε Ταχρίρ", "θα γίνει ένα μπαμ", "επανάσταση". "εξέγερση", "ο κόσμος θα ξεσπάσει", "θα φύγετε με ελικόπτερο" είναι καθημερινές μα εκφράζουν μόνο μια πολύ βαθιά επιθυμία χωρίς πραγματικό αντίκρυσμα. Όπως γράφω παραπάνω οι πετυχημένοι παραλληλισμοί κάνουν και πιο ρεαλιστική την προσέγγιση σε μια κατάσταση. Η σύγκριση λοιπόν του μέσου Έλληνα με τον μέσο Αιγύπτιο, Τυνήσιο κτλ είναι άστοχη. Οι νέοι της Ελλάδας δεν είναι....

Να πωλήσει το κράτος στους πραγματικούς ιδιοκτήτες τα ακίνητα που έχει γράψει στο Κτηματολόγιο ως δικά του...

Όπως είναι γνωστό, σε πάρα πολλές εκτός σχεδίου πόλεως περιοχές της Ελλάδας, οι οποίες μπήκαν στο Κτηματολόγιο, το ελληνικό κράτος πήγε και δήλωσε ως δικές του εκ του νόμου, διάφορες εκτάσεις και οικόπεδα, με την σαθρή αιτιολογία, ότι ήταν πάλαι ποτέ δασικές εκτάσεις, χωρίς κάν να έχει....

Απαισιοδοξίας το «ανάγνωσμα» κι όποιος αντέξει.

Ο Κλεισθένης γράφει.

Τα βασανιστικό ερώτημα βρίσκεται πλέον στα χείλη κάθε Έλληνα.

Μήπως πρέπει να το πάρουμε απόφαση;

Τα οικονομικά δεδομένα δυστυχώς είναι δυσοίωνα. Το χρέος είτε μετρηθεί είτε όχι είναι τόσο μεγάλο που δεν πρόκειται να αποπληρωθεί ποτέ.

Μήπως πρέπει να αποδεχτούμε το μοιραίο δλδ την συνεχή κατοχή της χώρας απ΄ τους τροϊκάνους ή όποιους άλλους μας φορτώσουν στην πλάτη οι «πατριώτες» πολιτικοί μας ταγοί;

Η αφόρητη ησυχία του κινήματος

Κατά το Σύνταγμα της Ελλάδας το δικαίωμα του συνέρχεσθαι(άρθρο 11), δηλαδή της διαδήλωσης, το έχουν όλοι οι πολίτες, ενώ απεργία δύναται να πράττουν όλοι οι Έλληνες , κάθε επαγγελματικής κατηγορίας, πλην των σωμάτων ασφαλείας και των δικαστών(άρθρο 23). Αυτό ερμηνεύεται σε γενικές γραμμές πως οιοσδήποτε στα πλαίσια του νόμου( χωρίς βιαιότητες και βαρβαρότητες) μπορεί με συναδέλφους του να απέχει της εργασίας του και να διαδηλώσει για θέματα πάσης φύσεως. Ο θεσμικός στόχος της απεργίας είναι η γνωστοποίηση στην κυβερνούσα αρχή των σχετικών αιτημάτων και επέχει θέση αντίδρασης στις όποιες αποφάσεις έχουν ληφθεί από την τελευταία. Γι' αυτό το λόγο προβλέπεται η ίδρυση συνδικαλιστικών σωματείων, τα οποία μεταξύ άλλων αναλαμβάνουν και το ρόλο του καθοδηγητή.
   Βέβαια, βρισκόμαστε στη χώρα που η ιστορία της διδάσκει πως πάντοτε πίσω από ένα μεγάλο κοινό αγώνα, παραμονεύει μία διπλάσια σε μέγεθος εμφύλια σύρραξη...

" Ένας νόμος καταργείται, είτε από έναν νέο νόμο, είτε μένει ανενεργός επειδή δεν τον αποδέχεται η κοινωνία"!

Αναβρασμός παντού! Οι γιατροί σε καταλήψεις του Υπουργείου Υγείας και απεργίες, όπως και οι φαρμακοποιοί, οι αγρότες σε κινητοποιήσεις, η Κερατέα αντιστέκεται ακόμα στην Μπομπολοκρατεία, η πλατεία Συντάγματος γεμίζει με κόσμο εναντίον της “ Κάρτας του Πολίτη”, το κίνημα “ Δεν πληρώνω” μεγαλώνει και παρά τον πόλεμο που δέχεται και με σημερινές κινητοποιήσεις άνοιξαν τα διόδια.

Οι υπουργοί κρυμμένοι, δεν τολμούν να κυκλοφορήσουν ελεύθερα, αλλά έχουν περίσσιο θράσος. Ενώ είναι οι μεγαλύτεροι και γλειωδέστεροι τσαμπατζήδες, με τεράστια έξοδά τους να καλύπτονται από τον λαό, απειλούν λένε ότι θα εμποδίσουν τους γιατρούς και τους “ τζαμπατζήδες” με νομοθετήματα… Η απόλυτη καθεστωτική λογική δηλαδή…

Τα… κλειδιά

Του Θανάση Νικολαΐδη

Η μανία τους να μας «κυβερνήσουν». Η λύσσα της ψήφου. Το «επάγγελμα», που όλο και το «στόλιζαν» με προνόμια για να γίνει ελκυστικό, οικογενειακό, πατροπαράδοτο. Κι αν σήμερα, κατάντησε… ανθυγιεινό, ας το σκεφθούν καλά, πριν βγουν στο δρόμο. Δεν τους χειροκροτεί ο κόσμος, δεν σπεύδει για χειραψία, δεν κυκλοφορούν χωρίς τους χωροφύλακες, Ωστόσο, «μπόρα είναι θα περάσει» και κανένας τους δεν παραιτείται.

ΚΑΙ η βάση; Οι στρατιές ψηφοφόρων, με τους «ιδεολόγους» στο κονάκι του βουλευτή και το καμάρι τους που ο υπουργός τους έστειλε...

Η αίσθηση του τραγικού και το πραγματικό πνεύμα των Χριστουγέννων

Κάθε χρόνο αυτές τις ημέρες ζούμε την καταιγίδα της καταναλωτικής «πορνείας» και της καθεστωτικής υποκρισίας.
Μαζί με τα πηχτά και πολύχρωμα κύματα του ψεύδους που μας σερβίρει καθημερινά το κοινωνικό και πολιτικό κατεστημένο, αυτές τις μέρες ζούμε και τη νεροποντή του γαργαλιστικού καταναλωτικού ιλίγγου: Μια υστερία του «χρήματος» και των χρωμάτων και των ήχων του κόσμου του εμπορίου τα οποία δεν έχουν καμία σχέση με το πνεύμα των Χριστουγέννων και της λαϊκής Ορθόδοξης παράδοσης.
Οι εστίες της πολιτικής πορνείας (ΜΜΕ), εστίες αναπαραγωγής και ανακύκλωσης της σήψης και της διαφθοράς, «ξερνούν» από τη μια τα εκκρίματα του «πολιτισμού» τους και από την άλλη μας εύχονται «ευτυχία» και «χαρά»!!!
Την ίδια ώρα που μας εύχονται «καλές γιορτές» και μιλούν για αγάπη, εξωραΐζουν τα εγκλήματα του καθεστώτος, εμφανίζουν την εξαθλίωσή μας σαν «αρετή» και παίζουν, ξεδιάντροπα το τέλος μας…

Οικονομική κρίση και κοινωνική αποδόμηση

Γράφει Σεραφείμ Γ. Κωνσταντίνου*

 

Τα φαινόμενα των  επιθέσεων εναντίον πολιτικών ηγετών, με τελευταία περίπτωση αυτήν του Βουλευτή Κ. Χατζηδάκη, μπορεί να αναζητούν ερείσματα σε προσπάθειες αιτιολόγησης, αλλά σίγουρα δύσκολα δικαιολογούνται. Ωστόσο γεννιούνται και έχουν εκκολαφτεί ως προϊόντα μιας συνολικής παθογένειας, που τι αστείο, θιασώτες της υπήρξαν  οι εκάστοτε παθόντες και βιώνονται συνολικά ως επιφαινόμενα μιας  πρωτόφαντης κρίσης σε επίπεδο αξιών, που επέφερε άλλωστε και την σοβαρή οικονομική κρίση που διερχόμαστε.

Οι ρίζες της ιδιαίτερα σοβαρής ανωμαλίας που διερχόμαστε ως χώρα πάνε πολύ παλιά. Για περισσότερα από 170 χρόνια....

Οργή-ορμή-ποτάμι να μας πνίξει

Του Θανάση Ι. Νικολαΐδη

ΑΓΩΝΑΣ για την έδρα. Αγωνία για την επανεκλογή. Τούμπες για το υπουργηλίκι. Κι αν αποτύχει επειδή ο «αγώνας» δεν απέδωσε; Καμιά έγνοια. Θα φροντίσει το Κόμμα. Θα τον νοιαστεί ο αρχηγός. Θα τον βολέψουν «τα συντρόφια». Η πλειοψηφία, η ομάδα, το σινάφι. Θα του δώσουν πόστο στη δημόσια διοίκηση. Κι αν ο αποτυχών είναι γιατρός, θα καταλάβει διευθυντική(!) θέση στο ΕΣΥ. Νόμιμα. Στο ΕΣΥ των ασθενών μεταλλαγμένο σε ΕΣΥ των γιατρών, με λεφτά των πολιτών. Κι αν δεν είναι γιατρός και δεν του φτάσαν’ οι σταυροί για μια έδρα στη βουλή, τον περιμένει μια έδρα βολική, σε… ΔΕΚΟ. Τέτοιες εξυπνάδες σοφίζονταν, τέτοιους νόμους ψήφιζαν.
ΕΧΟΥΜΕ και τους…

Εβδομάδα κοινωνικού πολέμου

Απέραντη και ατελείωτη «Μεγάλη Παρασκευή» έχει καταντήσει την Ελλάδα η πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου, η οποία υλοποιεί με υπερβάλλοντα ζήλο, όπως αποδεικνύεται, τις εντολές των ξένων επικυρίαρχων της πατρίδας μας, της ΕΕ και του ΔΝΤ, υπό το καθεστώς των οποίων συνειδητά και εσκεμμένα μας υπήγαγε.
Θα παραλύσει εντελώς τις επόμενες μέρες η ζωή στην Αθήνα, καθώς οι εργαζόμενοι στα μέσα μαζικής μεταφοράς, οι τραπεζοϋπάλληλοι, οι δημοσιογράφοι και την Τετάρτη σύσσωμοι οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα προσπαθούν απεγνωσμένα με αλλεπάλληλες απεργίες, στάσεις εργασίας, διαδηλώσεις και τελικά με μια γενική απεργία να αναχαιτίσουν την κυβερνητική επίθεση λεηλασίας των εισοδημάτων τους.
Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά, γιορταστικό κλίμα δεν έχουν καμιά θέση στη σημερινή Ελλάδα του Μνημονίου. Ευτυχώς που το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε παράνομη την απόφαση του νομάρχη και αυριανού περιφερειάρχη Αττικής Γ. Σγουρού να ανοίξουν χθες τα εμπορικά καταστήματα στην Αθήνα και έτσι, βοηθούσης καθοριστικά και της εξάωρης στάσης εργασίας όλων των μέσων μαζικής μεταφοράς στην Αθήνα ως ένδειξη αλληλεγγύης προς τους εμποροϋπαλλήλους, ματαιώθηκαν οι υποκριτικές «χαζοχαρούμενες» εκδηλώσεις που σχεδιάζονταν στο κέντρο της πρωτεύουσας. Θα συνιστούσε αφόρητη κοινωνική πρόκληση, την ώρα...

Του Έλληνος ο τράχηλος τα πάντα υπομένει.

Είχαμε μάθει από τους προγόνους μας ότι «του Έλληνος ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει».

Γιατί λοιπόν σήμερα φθάσαμε σε σημείο όπου του Έλληνος ο τράχηλος τα πάντα υπομένει;

Φίλοι μας πρέπει να αντιδράσουμε.

Είναι φυσικό να νοιώθουμε ενοχές και τύψεις όλοι μας για το σημερινό κατάντημα. Όμως δεν είμαστε λαμόγια εμείς οι πολίτες. Ο καθένας από εμάς βρέθηκε σε στιγμές ανάγκης αλλά και αδυναμίας. Κάποιοι από εμάς θέλησαν να διοριστούν κάπου. Κάποιοι από εμάς αγόρασαν πανάκριβα έναν παράνομο ημιϋπαίθριο χώρο. Κάποιοι έδωσαν φακελάκι προκειμένου να εγχειριστεί ένα αγαπημένο τους πρόσωπο. Μας είχαν όλους μπλεγμένους στα γραφειοκρατικά γρανάζια ενός πελατειακού κράτους, που ζητούσε υπέρογκους φόρους, υπέρογκα ασφάλιστρα και έβαζε πολεοδομικά προβλήματα στις στεγαστικές μας ανάγκες. Ένα κράτος που δεν μας προσέφερε τίποτα εκτός από βόλεμα των ημετέρων. Ένα γραφειοκρατικό τέρας το οποίο απαιτούσε σε κάθε βήμα μας την προστασία του «νταβατζή» πολιτικού . Θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι ήμασταν τα θύματα. Άλλοι είναι υπεύθυνοι για τους κανόνες που...

Ένα ευχαριστώ στους γονείς μου και ένα συγνώμη στα παιδιά μου

Αρχίσαμε οι Έλληνες να συγκροτούμε την μεγάλη ομάδα της κριτικής! Καθημερινά στον ελεύθερο αέρα των blogs, τα αναμμένα πληκτρολόγια βγάζουν αλήθειες, τις οποίες η κριτική μας ματιά είχε εντοπίσει, αλλά θάψει στο υποσυνείδητό μας. Αναμφίβολα παρήγορο! Κάλλιο αργά παρά ποτέ. «Ποιος φταίει, ποιος φταίει, κανένα στόμα δεν τόβρε και δεν τόπε ακόμα»! Ναι, γιατί είναι πολύ εύκολο και βολικό, να αποτινάζεις τις όποιες δικές σου ευθύνες και να δείχνεις πάντα άλλους, ως υπαίτιους της όποιας συμφοράς.

Επειδή όμως όλοι μας ζούμε στην...

Δεν θα γίνουμε αυτόχειρες,ούτε επαίτες,ούτε κλέφτες

Το παιχνίδι με τις σαρωτικές απολύσεις τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα άρχισε να σκληραίνει άγρια.Πολύ αμφιβάλουμε αν έστω κι ένας κυβερνητικός έχει συνειδητοποιήσει που οδηγούνται τα πράγματα.
Η ίδια η κυβέρνηση δια των εκπροσώπων της δηλώνει ότι:"οι συμβάσεις που υπογράψαμε έχουν όρους τους οποίους είμαστε υποχρεωμένοι να τηρούμε"!Από κοντά σιγοντάρουν και τα καλοπληρωμένα-βολεμένα παπαγαλάκια.
Μια χώρα-κράτος όμως δεν αποτελείται μόνο από γη,θάλασσα και κυβερνητικούς παράγοντες μετά των υποτακτικών τους.Ως ζωντανός οργανισμός διαθέτει και τα ζωτικά του όργανα,το λαό του.
Τι θα γίνει αυτός ο λαός όταν κοντά ένα εκατομμύριο έχουν μείνει στο δρόμο,χωρίς....