Του Θύμιου Παπανικολάου
Η οργή θολώνει το μυαλό, οδηγεί σε μελοδράματα και αναθέματα κατά του λαού που δεν «ξεσηκώνεται» και «αναπαύεται στην πολυθρόνα» του. Μέσα από τα μάτια της τυφλής οργής η πραγματικότητα φωτογραφίζεται ανάποδα, είναι τυλιγμένη σε πυκνή ομίχλη.
Σχετικά με την ψήφιση του νομοσχεδίου για την Ιθαγένεια και τις αναιμικές λαϊκές αντιδράσεις θα προβούμε σε κάποιες αλφαβητικές και πολύ συνοπτικές παρατηρήσεις:
Πρώτη παρατήρηση. Κανένα τέλος της «δημοκρατίας» και καμιά «καταστροφή» δεν έγινε με την κοινοβουλευτική ψήφιση αυτού του νομοσχεδίου.
α). Τα πράγματα δεν κρίνονται σε επίπεδο κοινοβουλευτικό, αλλά στην αρένα της ζωντανής πάλης. Εκατό νόμοι μπορεί να ψηφιστούν και να τιναχτούν στο αέρα στην πράξη από τους λαϊκούς αγώνες. Το καθοριστικό, λοιπόν είναι η ύπαρξη, η ενίσχυση και η οργάνωση των λαϊκών αγώνων και όχι ο τύπος των νόμων.
Δεν μιλάμε βεβαίως για «εικόνες» του ιντερνέτ, αλλά για πραγματικούς αγώνες.
Όταν φυσικά αποστρεφόμαστε τα λαϊκά κινήματα φετιχοποιούμε τους νόμους και τα πρόσωπα, αναζητούμε «Μεσσίες»…
