Μπορούμε όλοι να βοηθήσουμε την Μαρία...
Η μητέρα της μπήκε πρώτη κι άναψε απαλά ένα χαμηλό φως. Το κλιματιστικό έδειχνε 22 βαθμούς, εκείνη κουλουριασμένη κάτω από τα σκεπάσματα κι εγώ, πριν αρχίσω να τουρτουρίζω, έψαχνα λόγια να τη ρωτήσω. Ευγενικό πλάσμα, περήφανο. Έχουμε την ίδια ηλικία και μου μιλούσε στον πληθυντικό. Έχουμε την ίδια ηλικία, σκεφτόμουν, κι εγώ στέκω στα δυο μου πόδια κι εκείνη παλεύει κλινήρης με την αρρώστια. Περήφανα και με προσδοκίες, όσο της επιτρέπει η αρρώστια. «Θέλω να πάρω τη ζωή μου στα χέρια μου, μα εκεί που την παίρνω, μου δίνει μια δυνατή σφαλιάρα και πέφτω δυνατά χτυπώντας κάτω και μετά πάλι όλα από την αρχή. Τον Ιούλιο θα κλείσω τα 25 μου και ακόμα τίποτα δεν πέτυχα όλα αυτά χρόνια, παρά μόνο να μπαινοβγαίνω στα νοσοκομεία επιβαρύνοντας την οικογένειά μου… Ελπίζω να μπορέσω να κάνω και το μεταπτυχιακό μου στην ψυχολογία για να μπορώ και εγώ να προσφέρω κάτι σε τούτη την κοινωνία.. Να μπορώ να φανώ χρήσιμη κάπου…», έγραψε το καλοκαίρι στο προσωπικό της μπλογκ.
Σπάνια αρρώστια
Η Μαρία Δημητρίου πάσχει από τη νόσο του Μπεχτσέτ. Μια σπάνια, εκφυλιστική, αυτοάνοση ασθένεια που εμφανίζεται περίπου σε κάθε 15 ανθρώπους ανά 100.000. Το δεύτερο παιδί μιας πενταμελούς οικογένειας, άρχισε να έχει έντονους πονοκεφάλους από 11 χρονών. Στην αρχή δεν έδωσαν πολλή σημασία, μέχρι που οι πονοκέφαλοι συνοδεύτηκαν από εμετούς και....
