20 σκέψεις για την τηλεόραση

Φτάνει με την «τηλεδημοκρατία», έλεος.

Γράφει ο Κλεισθένης.

Παρατηρούμε τελευταία τον πρωθυπουργό να καταγγέλλει τους δημοσιογράφους ότι ευθύνονται για την πολιτική κατάσταση στη χώρα, τον εκπρόσωπο της ΝΔ να καταγγέλλει αποκλεισμό των δράσεων του κόμματος απ’ τα τηλεοπτικά κανάλια και όλα τα υπόλοιπα κόμματα να διαμαρτύρονται για μεροληπτική αντιμετώπισή τους απ’ τα ΜΜΕ.

Το εξουσιαστικό σύστημα δείχνει να ενδιαφέρεται περισσότερο για την επικοινωνία παρά για τις πολιτικές διεργασίες των κομμάτων.

Αλήθεια τι προσέφεραν στο πολιτικό γίγνεσθαι οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι «τηλεαστέρες» πολιτικοί; .....

Λιποαναρρόφηση…

Του Θανάση Νικολαϊδη

ΤΑ  κρατικά κανάλια  κουβαλάνε αμαρτίες διαχρονικά. Τα ιδιωτικά τις διαπράττουν  στο διηνεκές. Ό,τι είχαν να διορίσουν  από συγγενείς  και ψηφοφόρους οι πολιτικοί το διόρισαν, τους τεκνοποίησαν, μας τους (τις) φόρτωσαν. Ξεχρεώνουμε τα «ανελαστικά» για ΔΕΗ μετά… ΕΡΤ, πληρώνουμε υπέρ «αναξιοπαθούντων» και «εργαζομένων» σ’ αυτά τα μεγάλα χωνευτήρια της ανεργίας πασπαλισμένης με στοιχεία διαφθοράς και πρέπει να το’ χουμε καμάρι. 

ΩΣΤΟΣΟ, αν κερδίζουμε(;) σε χρήμα  με τα ιδιωτικά, χάνουμε σε ποιότητα. Την αναζητούμε στην τηλεοπτική καθημερινότητα, ξεδιαλέγοντας ψήγματα χρυσού και μικροσκοπικά διαμάντια....

Τι μας έμαθε η τηλεόραση

Του Γιώργου Σαρρή

 

Δίνουν και παίρνουν κάθε μέρα τα σποτάκια γι αυτά τα έρμα 20 χρόνια ιδιωτικής τηλεόρασης.Και να η συγκίνηση και οι ωραίες στιγμές.Και δε λέω, υπήρχαν ωραίες στιγμές.Οι απαράδεκτοι, οι δέκα μικροί Μήτσοι και κάποιες ακόμα.Ομως στο σύνολο τι μας έφερε η τόση τηλεόραση;

Τι μάθαμε απο την "ελεύθερη τηλεόραση" αυτά τα 20 χρόνια;

Να σκεφτόμαστε και να ζούμε με τα μάτια και πολύ λιγότερο με την καρδιά,το κορμί και το νου.
Νά στρογγυλοκαθόμαστε στον καναπέ και να μην κάνουμε ρούπι,ακόμα κι αν καίγεται ο κόσμος γύρω.
Να φωνάζουμε μόνοι μας,να επαναστατούμε και να βρίζουμε μέχρι τελικής εκτόνωσης,λές και μας ακούει κανείς.
Να ζούμε τη ζωή διαφόρων τηλεστάρ και να νομίζουμε πως είναι δική μας.
Να ψηφίζουμε στα ριάλιτυ και να νομίζουμε πως συμμετέχουμε σ'αυτά που μας αφορούν.
Να πολτοποιούμε και να εξισώνουμε σπουδαίες προσωπικότητες με γελοίους και ανθρωπάκια, επειδή πιάνουν τον ίδιο χώρο στην οθόνη.
Να έχουμε γνώμη για όλα και να την φωνάζουμε με θράσος στο γυαλί,ακόμα κι αν δεν έχουμε ξοδέψει ούτε 5 λεπτά για να την "κερδίσουμε".
Να κοιτάμε απ΄την κλειδαρότρυπα τη ζωή των άλλων αντί να κοιτάμε τα χάλια μας.
Να καρφώνουμε τους συγγενείς μας και τους φίλους μας στις "κοινωνικές" εκπομπές για κάνα κατοστάρικο.
Να "βάζουμε στο σπίτι μας" και σιγά σιγά να δεχόμαστε άτομα, που πριν λίγο ούτε για φτύσιμο δεν τους είχαμε.
Να νομίζουμε πως μουσική είναι ότι δείχνει η τηλεόραση κι ότι...

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΤΗΛΕΠΡΙΓΚΗΠΩΝ

Γράφει το ΙΔΕΟΓΡΑΜΜΑ

Τηλεαφηγητές που μόνο τους μέλημα ήταν το περιτύλιγμα της είδησης και όχι το περιεχόμενο της. Το φαίνεσθαι και όχι το είναι της. Μαντατοφόροι της τηλεκρατίας. Θιασώτες της εξουσίας της δύναμης και της μοναδικής αλήθειας που αυτή ήθελαν πάντα να μας επιβάλουν. Ξόανα νοοτροπιών του 50 και 60. Βλέποντας ότι τα κόζια δεν βγάζουν τα πολιτικά φιλαράκια τους αφήνουν το προσωπείο της ντεμέκ αντικειμενικότητας τους να πέφτει και να εμφανίζεται το αποκρουστικό πρόσωπο υπερασπιστή ενός απόλυτου πολιτικού κενού. Μιας μη – ιδεολογίας αλλά προσωπικής τακτικής χωρίς δημοκρατικό αντίκτυπο. Χωρίς έρεισμα στους πολίτες ψηφοφόρους.

Κομψευόμενοι του τηλεοπτικού φακού, εραστές της επίφασης της γνώσης. και με απόλυτη άγνοια του πόνου, του μόχθου και του αυτοσεβασμού που γεννά η εντρύφηση σ’ αυτή προσβάλλουν τη νοημοσύνη εκατομμυρίων Ελλήνων με την γκροτέσκα παρέμβαση τους στα πολιτικά πράγματα. Νεοβουκόλοι ιδεοληψιών που φοβούνται την Αλήθεια η οποία πλησιάζει. Η μηδαμηνότητα του περιεχομένου που υποστηρίζουν το επιβάλλει αυτό, και κατακρημνίζει το σαθρό και επίπλαστο σκηνικό των μηχανισμών των media και των υπόγειων πολιτικών μαγειρείων. SIC TRANSIT FAMA IMAGINIS ET OBJECTIVITATIS.

Καφενείο

20 χρόνια ιδιωτική τηλεόραση, κι είμαστε όλοι αλλιώς

του Γιώργου Σαρρή

Η τέχνη να παίρνεις από κάποιον το πορτοφόλι του, λέγεται ληστεία.Η τέχνη να παίρνεις τη ζωή του ολόκληρη, λέγεται τηλεόραση.
20 χρόνια ελεύθερης ιδιωτικής τηλεόρασης λοιπόν κι αυτή η ελευθερία θα μας φάει πια. Ελεύθερη αγορά, ελεύθερη τηλεόραση ...και πάει λέγοντας.
20 χρόνια από το Νοέμβρη του '89 που το γνωστό σηματάκι του MEGA έσκασε μύτη και όλα άλλαξαν στη ζωή μας.Η αλήθεια είναι πως όλοι τότε περίμεναν με ενθουσιασμό και αγωνία το ξεκίνημα των εκπομπών, αφού από την απόλυτα ελεγχόμενη κρατική τηλεόραση περνούσαμε σε ένα νέο πλουραλιστικό τηλεοπτικό τοπίο.Και τον πρώτο καιρό πράγματι υπήρχε αυτή η αίσθηση.Διαφορετικά δελτία ειδήσεων χωρίς τον κυβερνητικό έλεγχο, πολλές πηγές διασκεδαστικών προγραμμάτων,άλλες μουσικές,αλλά και μόνο το "καινούργιο" της όλης υπόθεσης ήταν τότε αρκετό. Κι όταν στη ζωή μας μπήκαν κάποιες καλές εκπομπές η σειρές (υπήρχαν και τέτοιες)όπως π.χ. "Οι απαράδεκτοι" η αργότερα οι "10 μικροί Μήτσοι" κάποια βράδια η ευφορία γινόταν και ενθουσιασμός.Όμως τα κανάλια έγιναν 2,3,4 και ύστερα ακόμα περισσότερα και άρχισαν οι παρενέργειες του ανταγωνισμού, η μάλλον τελείωσε η περίοδος του προσηλυτισμού κι έφτασε η στιγμή της αποκάλυψης της πραγματικότητας...[...]