Μία Ελβετίδα εξηγεί με ένα βιβλίο γιατί μισεί τους Έλληνες

Μέσα από τους σελίδες ενός βιβλίου, με τίτλο «Σκυλάνθρωποι» μία Ελβετίδα εξηγεί γιατί τόσο η ίδια, όσο και οι Ευρωπαίοι μισούν τους Έλληνες.
Μάλιστα, δίνει την δική της απάντηση στο γιατί συμπεριφέρονται όλοι με «άθλιο» τρόπο στον ελληνικό λαό!
....

Η Ελλάδα επί ποδός για να αναχαιτίσει τους αποικιοκράτες…

Γράφει ο Θύμιος Παπανικολάου

«Ηλίθιοι δήμιοι! Η "τάξη" σας είναι χτισμένη πάνω στην άμμο. Η επανάσταση αύριο "θα υψώσει τη βροντερή φωνή της ως τους ουρανούς". Τρομαγμένοι θ' ακούσετε το νικητήριο της σάλπισμα: - Ήμουν, είμαι και θα είμαι».
(Ρόζα Λούξεμπουργκ)
 

Ήταν βροντερό το «νικητήριο σάλπισμα» του ελληνικού λαού σήμερα σε ΟΛΗ την Ελλάδα…
Κατατρόμαξε όχι μόνο τα ανδρείκελα της κυβέρνησης αλλά ΟΛΑ τα καθεστωτικά ανδρείκελα κάθε χρώματος, τους αφεντάδες και τους σπόνσορές τους, όλα τα προπαγανδιστικά τους ιερατεία…

Το …σοσιαλιστικό αμερικανικό Κογκρέσο!!!

Ο Μπάφετ και ο υπηρέτης του...

Η ελεεινότητα και η ξετσιπωσιά της «νέας» (νεοταξικής) αντι-σοσιαλιστικής προπαγάνδας ακτινοβολεί στο παρακάτω κείμενο του Νίκου Μπογιόπουλου.
Φαίνεται ότι και το Κογκρέσο του κυρίαρχου και πιο μοχθηρού διεθνούς ιμπεριαλισμού εφαρμόζει τις συνταγές του …Μαρξ και Λένιν(!!!): Σοσιαλίζει ή σοβιετίζει αγρίως προς τους σούπερ δισεκατομμυριούχους!!!
Ο «κακός» Μαρξ, λοιπόν, και το «μίασμα» του μπολσεβικισμού φταίνει για τους Σόρους, Μπάφετ και τα λοιπά σαρκοφάγα, ιμπεριαλιστικά θηρία…

Αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση...

Από το Ανεμογκάστρι

 
Στις κρίσεις, λένε, ο καθένας παίρνει τη θέση που του αρμόζει. Όχι τόσο από ιδεολογική σκοπιά, όσο από κοινωνική. Από τη σκοπιά του στενού ή ευρύτερου συμφέροντός του. Αυτό άρχισε πια να συμβαίνει και στην ελληνική πολιτική σκηνή υπό το βάρος της δομικής κρίσης, η οποία συμπαρασύρει στη δίνη της όχι μόνο την οικονομία, αλλά και την κοινωνία και την πολιτική απειλώντας όχι απλώς τον ελληνικό λαό, αλλά την ύπαρξη της χώρας. Τώρα πλέον ο κάθε κατεργάρης τρέχει – ο καθένας με την ταχύτητά του – να λάβει τη θέση του στον... πάγκο που του αναλογεί.
Στην Ελλάδα, λοιπόν, επί χρόνια πολλοί παράγοντες του πολιτικού συστήματος μπορούσαν να πατούν σε δύο και...

ΒΕΡΣΑΛΛΙΕΣ ΚΑΙ ΒΑΣΤΙΛΛΗ

 Γράφει η Ευτυχία Πουλουκτσί

Μαθαμε χθες οτι διάφοροι δημοσιογραφοι, που πλουτισαν κινηματογραφωντας την καταντια και την δυστυχια μας, παρουσιαζαν ρεπορταζ για συγκεντρωση 150-600 Χρυσαυγιτων εξω απ τη Βουλή. Οι συγκεντρωμένοι μάλιστα αποδοκίμασαν τους πατερες του Εθνους που εμπαιναν στη Βουλή για να πουλησουν την ελληνική Ιθαγένεια, πράγμα που έθιξε τον κ. Πάγκαλο, αλλά και τον κ.Καρατζαφέρη, που τελευταία περνάνε τον μήνα του μέλιτος.

Απο αυτόπτες μάρτυρες, μάθαμε οτι οι συγκεντρωθέντες κάθε άλλο παρά Χρυσαυγίτες ήτανε και φυσικά...

"Η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση πολέμου"

Από το http://massmedia-gr.blogspot.com


«Η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση πολέμου». Με μια τέτοια φράση ο πρωθυπουργός της χώρας (κάθε χώρας) αφοπλίζει, από επιχειρήματα, ακόμα και τον πιο δεινό ρήτορα που θα διανοείτο να τον αμφισβητήσει «προδοτικά».

Η επίκληση του πολέμου, μόνον τότε δεν είναι κινδυνολογία ή πολεμοκαπηλία, όταν γίνεται από το στόμα του ίδιου του πρωθυπουργού. Μόνον αυτός δύναται να χρησιμοποιεί τη λέξη «πατρίδα» δίπλα στη λέξη «σωτηρία» χωρίς να κινδυνεύει να χαρακτηριστεί (από την «υψηλή» και «προοδευτική» «διανόηση» των ΜΜΕ) ως πατριδοκάπηλος.

Έστω ότι η χώρα βρίσκεται σε πόλεμο. Κι έστω ότι ο εχθρός είναι οι «σεναριογράφοι – κερδοσκόποι» που με τα δυσοίωνα σενάριά τους (για την Ελληνική Οικονομία) επιβουλεύονται την Εθνική Κυριαρχία. Είναι δυνατόν το πολεμιστήριο σάλπισμα να γίνεται με την ανακοίνωση των μέτρων που επιβάλει ο εχθρός; Μήπως τελικώς, δε βρισκόμαστε σε κατάσταση πολέμου, αλλά υπό την κατοχή των κερδοσκόπων («εταίρων» κι όχι μόνο) που μας διατάσουν σε υπακοή (κι ενοχή);

Η ειλικρίνεια είναι απαραίτητη προϋπόθεση για ν’ αποκαλυφθεί η αληθινή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα. Ώστε να καθοριστούν οι κύριες απειλές και να εντοπιστούν οι ευκαιρίες. Αν δεν απαντηθεί –ανυπόκριτα– το θεμελιώδες (κάθε σχεδίου) ερώτημα «Που βρισκόμαστε τώρα;», δε θα καθοριστεί με σαφήνεια το πού θέλουμε να πάμε.

Επίσης, η αυτοκριτική, πάντα κάνει καλό. Για τη δημοσιονομική κατάντια του κράτους, την κύρια ευθύνη, φέρουν οι πολιτικοί των δύο κομμάτων εξουσίας που εναλλάσσονταν στις κυβερνήσεις όλα αυτά τα χρόνια και οι διαπλεκόμενοι με αυτούς (πάντα ατιμώρητοι) άρπαγες και λυμεώνες.

Για τα μέτρα που θα οδηγήσουν (είναι μαθηματικά βέβαιο) σε αδιέξοδο την Ελληνική κοινωνία, την ευθύνη θα φέρουν οι ανάλγητοι «εταίροι» της Ευρωπαϊκής «Ένωσης».

Είναι φανερό πως, από την Ελλάδα, ξεκινάει η εφαρμογή ενός σχεδίου που θα επεκταθεί (με ανάλογες προφάσεις) και στα υπόλοιπα κράτη μέλη. Αφορά στην αλλαγή (κατάργηση) των κεκτημένων δικαιωμάτων που σχετίζονται (προς το παρόν) με την εργασία. Βρισκόμαστε στη διαδικασία μετατροπής του Ευρωπαίου Πολίτη σε Ευρωπαίο Είλωτα.

«Καλό κουράγιο» Έλληνα, «καλό κουράγιο» Ευρωπαίε. Στο χέρι σου είναι, αυτή τη φράση να τη γυρίσεις στο αυτί των εύλαλων ηγετών που ξέχασαν, καθώς κοιτούσαν τους αριθμούς, πως οι άνθρωποι κάνουν τη διαφορά με τις ενέργειές τους (που ενίοτε μπορεί να είναι κι επαναστατικές).

«Καλό κουράγιο ηγέτες της Ευρωζώνης». Εκτός από τα κατάστιχα, ανοίξτε το βιβλίο της ιστορίας, να δείτε πως τιμωρούν οι λαοί (σαν τη Νέμεσις) τους αδικητές τους.

H (μοναδική) αλαζονεία του Έλληνα

Ποτέ δεν είναι αργά. Μετά από 30 χρόνια πλαστών και εικονικών δημοσιονομικών μεγεθών, η χώρα μας φαίνεται να ξεγυμνώνεται από τον πανούργο ευρωπαϊκό της μανδύα και να αντιμετωπίζει-σκόπιμα και μή- τις έντονες ευρωπαϊκές συστάσεις. Με την οικονομία να αντιμετωπίζει σημαντικά προβλήματα και την σχέση πολίτη κράτους να κλυδωνίζεται έντονα από φαινόμενα διαφθοράς και πολιτικής ματαιοδοξίας, ίσως είναι η ιδανική εποχή για τον απλό πολίτη να υπερκεράσει την "ελληνική" του νοοτροπία. Μια νοοτροπία που έχει γαλουχηθεί μέσα από φαινόμενα κερδοσκοπίας,διαφθοράς, εκμετάλλευσης και κοινωνικής αλαζονείας.

Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες η πλειοψηφία των εργαζομένων αποδέχονται τα νέα οικονομικά μέτρα αλλά παράλληλα παρατηρούνται συγκεκριμένες εργατικές ομάδες που υποστηρίζουν τις απεργιακές κινητοποιήσεις. Πόσο αλαζονικά αντιφατικό!

Τελωνειακοί και εφοριακοί πρωτοστάτησαν σε μια σειρά από απεργιακές κινητοποιήσεις ζητώντας την διασφάλιση των εργατικών δικαιωμάτων τους. Την ώρα που η εξασφάλιση της κοινωνικής σύνεσης γίνεται επιτακτική ανάγκη και η κοινωνική ευσυνειδησία πολύτιμο εργαλείο, η αλαζονεία εργατικών συνδικάτων υποβιβάζει την νοημοσύνη του απλού πολίτη, υποβαθμίζοντας παράλληλα την όποια προσπάθεια για αντιστροφή της κατάστασης.

Όταν ο χρηματισμός γίνεται επάγγελμα, τότε χάνεις κάθε δικαίωμα για την διεκδίκηση των εργασιακών σου ελευθεριών...[συνέχεια...]

Η κατάρρευση

Του Βαγγέλη Παπαδόπουλου

Τώρα που οι περισσότεροι συνειδητοποιούν το μέγεθος της εθνικής οικονομικής τραγωδίας «πέφτουν από τα σύννεφα» και μένουν με το στόμα ανοιχτό γιατί ακόμα δεν πίστεψαν, ότι ρίξαμε falimendo και όπως είπε ο Ανδρέας Λοβέρδος « δεν υπάρχει σάλιο»… Χώρια που χρωστάμε γύρω στα 800 δις. €. Όμως αυτό δεν συνέβη μέσα σε ένα μήνα. Η αποσύνθεση της ελληνικής κοινωνίας, η διάλυση της κρατικής οντότητας και η οικονομική καταστροφή με όλες τις κοινωνικές της επιπτώσεις έγιναν σιγά σιγά και μελετημένα. Οι μόνοι που έμειναν ανυποψίαστοι ήταν η πολιτική μας ηγεσία και ο λαός. Όμως υπάρχουν ιστορικοί σταθμοί που μας οδήγησαν στη σημερινή ευτέλεια.

1. Η εθνική μας ανεξαρτησία που στηρίχτηκε στο αίμα και στον ηρωισμό του λαού μας και των πρωτεργατών του 1821 κατεστάλη από τον Ιμπραήμ και δεν θα είχε συνέχεια, εάν οι τρεις Μεγάλες Δυνάμεις στη ναυμαχία το Ναυαρίνου δεν ανέτρεπαν την κατάσταση, ώστε να γίνουμε ανεξάρτητο κράτος. Από τότε η Ελλάδα είναι υπό την κηδεμονία των Μεγάλων Δυνάμεων. Όταν μας το επέτρεπαν, η Ελλάδα μεγάλωνε εις βάρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αυτό έγινε στους Βαλκανικούς πολέμους, στον Α’ και στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο. Έτσι, ανακτήσαμε την Κρήτη και τα νησιά, τη Θεσσαλία, την Ήπειρο και την Μακεδονία – Θράκη, τα Ιόνια και τα Δωδεκάνησα. Όταν είδαν, ότι η όρεξη των Ελλήνων ξαναζωντάνευε την Βυζαντινή Αυτοκρατορία μας έβαλαν φραγμό και η εθνική ολοκλήρωση σταμάτησε. Έμειναν απ’έξω η Βόρειος Ήπειρος, το Μοναστήρι, η Ανατολική Θράκη και η Ανατολική Ρωμυλία. Και όταν ορισμένες φορές ήμασταν ανυπάκουοι ή κάναμε εμείς οι ίδιοι λάθη τότε τα πληρώσαμε ακριβά. Όπως στον ατυχή πόλεμο του 1897, στη Μικρασιατική καταστροφή το 1922 και στην Κύπρο το 1974. Τα μεγαλύτερα όμως δεσμά που επιβλήθηκαν στο λαό μας, ήταν η συγκρότηση της κρατικής μας οντότητας βάσει της θέλησης των Βαυαρών. Το κράτος μας, όπως οικοδομήθηκε, δεν έχει καμία σχέση με τον χαρακτήρα των Ελλήνων, γι’αυτό και ποτέ δεν το αποδεχτήκαμε και γι’αυτό δεν ευδοκίμησε. Ήταν κομμένο και ραμμένο στα δυτικά πρότυπα, ενώ εμείς ουδέποτε ανήκαμε στη Δύση. Αντίθετα είμαστε οι «καθ’ημάς» Ανατολή.

2. Τρεις ακόμα σημαντικοί σταθμοί για την εξέλιξη της κοινωνίας μας ήταν: α. Η προσχώρηση στο νέο ημερολόγιο, γεγονός που δίχασε την ελλαδική Εκκλησία,

β. Η διάσπαση του ΚΚΕ το 1968 με την ήττα του Κολιγιάννη και την νίκη του Χαρίλαου Φλωράκη και γ. Ο χαρακτηρισμός από τον Κώστα Καραμανλή χιλιάδων Ελλήνων με την ρετσινιά του χουντικού το 1974 που δίχασε τη Δεξιά παράταξη.

3. Είχαμε όμως και σημαντικούς σταθμούς στην οικονομία της χώρας. Οι μεγαλύτερες επίσημες οικονομικές λαμογιές που έφεραν την μεγάλη ανατροπή και έκαναν πολλές οικογένειες να γίνουν ζάπλουτες μέσα σε μία νύχτα, ήταν η μετατροπή της οκάς σε κιλό, η ισοτιμία στις 30 δρχ. του δολαρίου επί Μαρκεζίνη και η νέα ισοτιμία του ευρώ προς 340δρχ, όταν προηγουμένως η αντιστοιχία με την ευρωπαϊκή μονάδα ECU ήταν 220 δρχ. Με τέτοιες ισοτιμίες πώς ήταν ποτέ δυνατόν να προοδεύσει οικονομικώς η χώρα μας; Και πώς μπορούσαμε να επιζήσουμε με μια σκληρή συμφωνία, όπως ήταν η συμφωνία του Maastricht, αφού ο μεν Κ. Καραμανλής μας έβαλε στην ΕΟΚ για να κολυμπήσουμε χωρίς να ξέρουμε κολύμπι, ο δε Κ. Σημίτης με πλαστά οικονομικά στοιχεία; Μέσα σε αυτήν την οικονομική συγκυρία προστέθηκαν επαχθείς οικονομικοί και τραπεζικοί όροι στην ελληνική αγορά με αποτέλεσμα να κλείσουν ή να διαλυθούν οι περισσότερες παραγωγικές επιχειρήσεις και βιομηχανίες στην Ελλάδα, που μαζί με τις τραγικές ποσοστώσεις που δεχτήκαμε χωρίς αντίρρηση, κατέστησαν την Ελλάδα μια χώρα η οποία δεν παράγει τίποτε και εξαρτάται απολύτως ακόμη για το ψωμί, το γάλα, το κρέας και τα φρούτα από άλλες χώρες. Μπορεί λοιπόν να σωθεί ένας χρεωμένος που δεν έχει να φάει;

Χειροκρότημα αντί αποδοκιμασίας

Tου Σταυρου Λυγερου

Η εικόνα των στελεχών της Ν. Δ. να χειροκροτούν μαζικά προχθές τον Κ. Καραμανλή είναι κραυγαλέα απόδειξη πολιτικής υπανάπτυξης. Η Ν. Δ. δεν είναι οργάνωση φανατικών. Είναι κόμμα εξουσίας. Θα είχε ενδιαφέρον κάποιος από τους χειροκροτητές να εξηγήσει το λόγο για τον οποίον ο προηγούμενος πρωθυπουργός δικαιούται τον έπαινο.

Ο Κ. Καραμανλής παρέλαβε μια προβληματική οικονομία. Αντί να την ανατάξει, την οδήγησε στο χείλος της χρεοκοπίας. Οι ευθύνες του είναι πολιτικές, αλλά είναι και συντριπτικές. Και δεν μειώνονται από το γεγονός ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου χειρίστηκε τη δημοσιονομική βόμβα σαν μαθητευόμενος μάγος.

Αντί για χειροκρότημα στον Κ. Καραμανλή θα άρμοζε η δημόσια αποδοκιμασία και μάλιστα από τα στελέχη της Ν. Δ. Αυτό, όμως, θα μπορούσε να συμβεί σε ένα κόμμα, που αφ’ ενός έχει συναίσθηση των ευθυνών του έναντι της κοινωνίας και αφ’ ετέρου έχει ένστικτο πολιτικής αυτοσυντήρησης. Τόσο η Ν. Δ. όσο και (με διαφορετικό τρόπο) το ΠΑΣΟΚ, όμως, έχουν πάψει να είναι ζωντανοί πολιτικοί οργανισμοί. Εχουν εκφυλιστεί σε μηχανισμούς νομής της εξουσίας.

Τα στελέχη τους είναι εν ενεργεία ή εν αναμονή κρατικοί αξιωματούχοι, ή παράγοντες, που επωφελούνται ή αναμένουν να επωφεληθούν από την κομματική τους ιδιότητα. Το χειροκρότημά τους προς τον Κ. Καραμανλή είναι μια αταβιστική εκδήλωση απολίτικων οπαδών και ταυτοχρόνως πονηρών «υπαλλήλων» προς τον παλιό «αφέντη», προς το όνομα και τη δυναστεία.

Η κοινωνική βάση της Ν. Δ. ψήφισε για αρχηγό τον Αντ. Σαμαρά και επειδή δεν είχε ευθύνη για το πολιτικό έγκλημα, αφού στην κυβέρνηση συμμετείχε μόνο για μερικούς μήνες. Η εκλογή του αντανακλούσε τη συλλογική βούληση των κεντροδεξιών πολιτών για γύρισμα σελίδας. Εάν δεν είχε μεσολαβήσει, το ποσοστό της Ν. Δ. θα είχε καταβαραθρωθεί.

Το ζήτημα αυτό γίνεται επίκαιρο με την Εξεταστική Επιτροπή για την οικονομία. Η σύστασή της είναι περιττή, επειδή οι ευθύνες για το δημοσιονομικό κατάντημα είναι πολιτικές και όχι ποινικές. Η παραποίηση των στατιστικών στοιχείων μπορεί να είναι ποινικό αδίκημα, αλλά είναι κοινό μυστικό πως ήταν και αυτή προϊόν πολιτικής εντολής. Εκτός αυτού, υπάρχει και η πρόκληση εθνικής βλάβης.

Πολλά στελέχη του ΠΑΣΟΚ την επικαλούνται για να τεκμηριώσουν τη διαφωνία τους, αλλά ο Γ. Παπανδρέου θα τη συστήσει επειδή πιστεύει ότι έχει μόνο να κερδίσει. Εάν ο Αντ. Σαμαράς γίνει απολογητής της κυβέρνησης Καραμανλή θα εξουδετερωθεί πολιτικά. Εάν, αντιθέτως, διαχωρίσει τη θέση του, στο Μαξίμου ελπίζουν ότι θα προκληθεί ρήγμα στη Ν. Δ. Με άλλα λόγια, μονά - ζυγά κερδισμένοι.

Το καθήκον του Αντ. Σαμαρά δεν είναι να καλύψει πολιτικά τον Κ. Καραμανλή, αλλά να καταστήσει τη Ν. Δ. αξιόπιστο κόμμα. Οχι μόνον επειδή δεν έλαβε κανένα «δαχτυλίδι» και ως εκ τούτου δεν χρωστάει, αλλά και επειδή προϋπόθεση για να αποκτήσει η αξιωματική αντιπολίτευση αξιόπιστο λόγο είναι να κάνει την αυτοκριτική της γι’ αυτό που όλη σχεδόν η κοινωνία τής καταλογίζει.

Ποιός το είπε;

Από το Γιώργο Σαρρή


Ποιός τα είπε;Η Αλ.Παπαρήγα;Ο Αλ.Τσίπρας;Ο Κ.Μαρξ;Κάποιος άλλος;

«Ζούμε το τέλος μιας εποχής. Το κυρίαρχο μοντέλο οργάνωσης της οικονομίας αμφισβητείται εκ των πραγμάτων»

«...Δεν προβάλλεται, με ολοκληρωμένο και αποτελεσματικό τρόπο, η εναλλακτική πρόταση για μια ανάπτυξη ενάντια στη φτώχεια, τον αποκλεισμό, την ανεργία - ιδίως των νέων»

«Πολιτική χωρίς ηθική είναι μια επικίνδυνη υπόθεση»

«Συμμερίζομαι την απογοήτευση και την οργή των πολιτών όταν διαπιστώνουν ότι η πολιτική αντιμετωπίζεται ως όχημα προσωπικού πλουτισμού, ως μέσο μιας παχυλής ζωής»

«Εκφράζω ακόμη μια φορά την πίστη μου και τις ενοχές μου απέναντι στη νέα γενιά, στην οποία χρωστάμε την εξασφάλιση μιας δικαιότερης κοινωνίας»

«Η κρίση είναι βαθιά κυρίως επειδή έχει τρωθεί ο αξιακός κώδικας. Κάθε είδους διευκολύνσεις και πελατειακές συμπεριφορές έχουν νομιμοποιηθεί ηθικά, ενώ η επιτυχία αντιμετωπίζεται συχνά ως εξαιρετική ικανότητα ακόμα και αν επήλθε με όρους αναξιοκρατίας»

Κι όμως τα είπε ο Κάρολος Παπούλιας.

Οταν οι πολιτικοί απαλλάσσονται από την εφαρμογή των αντιλαικών πολιτικών που τους "χρεώνει" η πραγματική εξουσία, αφού πρώτα τους βοηθάει να εκλεγούν, τότε γνωρίζονται μια χαρά με την αλήθεια.

Η πιο τυχερή χώρα του κόσμου

Του Στάθη Ν. Καλύβα*

Η διαφαινόμενη «διάσωσή» μας από τη Γερμανία είναι το τελευταίο επεισόδιο μιας επαναλαμβανόμενης ιστορίας. Είναι βέβαια απαξιωτικό, και γι’ αυτό δυσάρεστο, να επωμίζεται τα χρέη σου ένας τρίτος. Παρά το κόστος της, όμως, η διάσωση δεν παύει να είναι προτιμότερη από τη χρεοκοπία. Ως προς αυτό, είμαστε τυχεροί. Δεν είναι η πρώτη φορά.

Η Ελλάδα έχει ξαναβρεθεί στο χείλος του γκρεμού αρκετές φορές στο παρελθόν. Πριν από 65 χρόνια, τον Δεκέμβριο του 1944, οι Βρετανοί ήταν εκείνοι που μας ξελάσπωσαν. Δίχως την απόφασή τους να παρέμβουν στρατιωτικά για να προασπίσουν τα γεωπολιτικά τους συμφέροντα, θα είχαν προλάβει να μας «σώσουν» οι κομμουνιστές και η Ελλάδα θα ήταν μια από τις Λαϊκές Δημοκρατίες που κατέρρευσαν το 1989. Λίγο αργότερα, κατορθώσαμε να βγούμε από τον Εμφύλιο του 1946 - 1949 χωρίς γεωγραφικούς διαμελισμούς τύπου Βιετνάμ ή Κορέας που θα μας είχαν εξασφαλίσει ένα μέλλον διαρκούς πολέμου. Επιπλέον βρεθήκαμε στο στρατόπεδο των νικητών του Ψυχρού Πολέμου. Χωρίς το Σχέδιο Μάρσαλ η οικονομική υπανάπτυξη θα είχε διαρκέσει πολύ περισσότερο, όπως σε τόσες και τόσες χώρες αντίστοιχου βεληνεκούς στα Βαλκάνια, τη Μέση Ανατολή ή τη Λατινική Αμερική.

Δίχως το προνόμιο της γεωγραφικής μας θέσης και χωρίς το όραμα (αλλά και την επιμονή) του Κωνσταντίνου Καραμανλή δεν θα είχαμε μπει στην ΕΟΚ το 1981. Μόνο ένας Θεός ξέρει ποιος θα ήταν ο απολογισμός των καταστροφικών δημοσιονομικών επιλογών του Ανδρέα Παπανδρέου. Ευτυχώς γλιτώσαμε με τα πακέτα και τις επιδοτήσεις της ΕΟΚ. Ούτε η κατάρρευση, το 1989, του σοβιετικού μπλοκ (όπου παραλίγο να είχαμε βρεθεί) πήγε χαμένη: το φθηνό εργατικό δυναμικό που εισέρρευσε στην Ελλάδα αποτέλεσε μοχλό οικονομικής ανάπτυξης (αλλά και ευζωίας για πολλούς). Από χώρα εξαγωγής εργατικού δυναμικού γίναμε ξαφνικά χώρα εισαγωγής. Υπήρξαμε τυχεροί, όμως, ακόμα και ως προς το είδος των μεταναστών που μας έτυχαν. Ακόμα δεν έχουμε αντιληφθεί το μακροπρόθεσμα θετικό πρόσημο της εισροής στη χώρα μας των σκληρά εργαζόμενων και προσαρμόσιμων Αλβανών.

Η επιλογή της κυβέρνησης Σημίτη να επιδιώξει την είσοδό μας στην ΟΝΕ (έστω και με τα οικονομικά μαγειρέματα που προηγήθηκαν) πέτυχε την πιο κατάλληλη συγκυρία και οδήγησε στην πραγμάτωση ενός άπιαστου ώς τότε ονείρου: η Ελλάδα βρέθηκε με ισχυρό νόμισμα και φθηνό χρήμα.

Θα μπορούσαμε κάλλιστα να είμαστε μια άλλη Βουλγαρία ή μια άλλη Αργεντινή. Αντ’ αυτού γίναμε μέλη της πιο προνομιούχου λέσχης κρατών του κόσμου. Ποτέ στο παρελθόν τόσοι πολλοί Ελληνες δεν είχαν ζήσει τόσο καλά. Είκοσι, μόνο, χρόνια πριν κανένας δεν θα έπαιρνε στα σοβαρά όποιον ισχυριζόταν πως σύντομα χιλιάδες Ελληνες θα έκαναν πενθήμερες εκδρομές για ψώνια στη Νέα Υόρκη.

Η τύχη δεν μας έχει εγκαταλείψει ακόμη. Παρότι η κατάσταση είναι δύσκολη, το μέλλον της χώρας είναι λίγο-πολύ εξασφαλισμένο. Και αυτό γιατί τυχαίνει να ζούμε σε μια από τις ομορφότερες χώρες του κόσμου, μια χώρα προικισμένη με απίστευτη φυσική ομορφιά, κλίμα και ιστορία. Πρόκειται για μια μοναδική παρακαταθήκη με τεράστια οικονομική σημασία, ιδίως αν τη διαχειριστούμε σωστά.

Τυχεροί υπήρξαμε ακόμα και μέσα στην ατυχία μας. Η Μικρασιατική Καταστροφή αποτέλεσε πηγή αναζωογόνησης της χώρας με την εισροή του δυναμικού προσφυγικού Ελληνισμού. Η τουρκική εισβολή στην Κύπρο υπήρξε βήμα για μια αναίμακτη μετάβαση στην πιο σταθερή δημοκρατική διακυβέρνηση που γνώρισε ποτέ ο τόπος. Η δυσκίνητη γραφειοκρατία μας και το κατακερματισμένο καθεστώς αγροτικής ιδιοκτησίας απέτρεψαν (μέχρι στιγμής τουλάχιστον) τον βιασμό που υπέστη η νότια Ισπανία τη δεκαετία του ’70 και τα μεσογειακά παράλια της Τουρκίας εδώ και μια εικοσαετία.

Οι επιτυχίες αυτές εν μέρει μόνο οφείλονται στις σωστές μας επιλογές. Βεβαίως υπήρξαν πολιτικοί και κοινωνικοί ηγέτες με διορατικότητα και σθένος, Αναμφισβήτητα, η ελληνική κοινωνία επέδειξε μεγάλη ωριμότητα σε κρίσιμες καμπές, στηρίζοντας τις ορθές επιλογές και απορρίπτοντας τις λανθασμένες. Δυστυχώς, όμως, στις περισσότερες περιπτώσεις η τύχη μας σφραγίστηκε περισσότερο από την καλή μας μοίρα και λιγότερο από τις σωστές μας κινήσεις.

Το κακό με την τύχη είναι πως εντέλει οδηγεί σε σίγουρη (και τεράστια) αποτυχία, όπως στην περίπτωση του αδιάβαστου μαθητή που περνάει τις εξετάσεις γιατί έτυχε να πέσει το μοναδικό θέμα που είχε διαβάσει. Οπως η Ισπανία του 16ου αιώνα με την ανακάλυψη του χρυσού της Νότιας Αμερικής, έτσι και εμείς μετατρέψαμε την δίχως κόπο ευημερία σε δρόμο διαφυγής από την επίπονη διαδικασία της δημιουργίας των βέλτιστων θεσμών. Δεν είναι μόνο πως καταναλώσαμε τεράστια ποσά που θα μπορούσαν να είχαν κατευθυνθεί σε επενδύσεις, υπονομεύοντας έτσι το μέλλον μας και αυτό των επόμενων γενεών. Είναι, κυρίως, πως πιστέψαμε ότι η επιτυχία μας υπήρξε το αποτέλεσμα των επιλογών μας, τη στιγμή που συνέβαινε το αντίθετο. Φθάσαμε έτσι να πιστεύουμε πως οι λανθασμένες αποφάσεις είτε δεν είχαν συνέπειες είτε ήταν ορθές. Θυσιάσαμε, δηλαδή, την αυτογνωσία στον βωμό της αυταρέσκειας.

Εχει, επομένως, τεράστια σημασία ο τρόπος με τον οποίο θα ερμηνεύσουμε και θα χειριστούμε την παρούσα κρίση. Αν την θεωρήσουμε απόδειξη πως η τύχη δεν μας εγκαταλείπει ανεξάρτητα από τις επιλογές μας και πως πάντα κάποιος θα βρίσκεται για να μας ξελασπώσει την τελευταία στιγμή, όπως τώρα οι Γερμανοί, θα έχουμε διαπράξει ένα ολέθριο σφάλμα. Αν, αντίθετα, δούμε την κρίση ως επιστέγασμα συγκεκριμένων επιλογών και ως αφορμή για ένα νέο ξεκίνημα, τότε θα μπορέσουμε να αποδείξουμε πως ίσως η επιτυχία μας δεν οφείλεται μόνο στην τύχη.

* Ο κ. Στάθης Ν. Καλύβας είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Yale.

Μη ρωτάτε τι μπορούν να κάνουν τα Λαμόγια για σας, άλλα τι μπορείτε να κάνετε εσείς για τα Λαμόγια. (κυβερνητικό απόφθεγμα)

O Μαρξ χαμογελά ειρωνικά... «Μπαίνουμε στον υδροχόο και θ’ ανάψουνε φωτιές…», τραγουδάει ο Παπάζογλου. Και να που μπήκαμε. Παράξενο τραγούδι, θαρρείς πως κλείνει στους στοίχους μια προφητεία. Σαν αυτή του «αισχατολόγου» ευαγγελιστή Ιωάννη (της Αποκαλύψεως) που γράφει στο ευαγγέλιό του: «…και ίνα μη τις δύνηται αγοράσαι ή πωλήσαι ει μη ο έχων το χάραγμα, το όνομα του θηρίου ή τον αριθμόν του ονόματος αυτού.»[1] (Αποκ. ΙΓ 17). Να σου δίπλα τους κι ο Όργουελ, σαν άλλος Νοστράδαμος να μου θυμίζει τη δυστοπία της Ωκεανίας, στο «1984».....διαβάστε τη συνέχεια στο MassMedia-gr

2010: Το Ελληνικό «1989»

Από το Οnline-pressblog

(Άρθρο του Τάκη Μαχαίρα, Πολιτικού Επιστήμονα)

Το 1989, υπήρξε έτος-ορόσημο για το σύγχρονο παγκόσμιο κοινωνικο-πολιτικό γίγνεσθαι. Οι κοσμογονικές αλλαγές στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, που, με εμβληματικό γεγονός και κορυφαία συμβολική «στιγμή» την πτώση του «τείχους του Βερολίνου», οδήγησαν στην κατάρρευση των καθεστώτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού», ανέτρεψαν ως τότε φιλοδοξούσες να εμφανίζονται ως «ακλόνητες» δογματικές προπαραδοχές και διαμόρφωσαν νέα δεδομένα στην κοινωνικο-πολιτική και οικονομική θεωρία και πράξη.

Μια από τις σημαντικότερες μετενέργειες των καταιωνιστικών εξελίξεων εκείνης της «σταθμικής» περιόδου, υπήρξε η διαπίστωση ότι η κατάρρευση των καθεστώτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού» οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό, αν και όχι βεβαίως αποκλειστικά, στην αποτυχία του οικονομικού μοντέλου που αυτά είχαν υιοθετήσει. Το οποίο, βασισμένο στον υπερτροφικό παρεμβατισμό του κράτους στην οικονομία και στην υποκατάσταση των νόμων της αγοράς από «άνωθεν» εκπορευόμενα διατάγματα και ασφυκτικές γραφειοκρατικές «ντιρεκτίβες» και ελέγχους, απώλεσε σύντομα κάθε ενδογενή αναπτυξιακή δυναμική. Και, αφού έχασε σταδιακά κατά κράτος τη μάχη της ανταγωνιστικότητας από το «αντίπαλο» μοντέλο της ελεύθερης οικονομίας της αγοράς, έφθασε τελικά στην χρεοκοπία, η οποία συνδυαζόμενη με τη διαρκώς εξαπλούμενη εξαθλίωση των κοινωνιών στις οποίες εφαρμοζόταν, οδήγησε αναπόδραστα στην παταγώδη κατάρρευσή του, συμπαρασύροντας στην πτώση του ολόκληρο το σύστημα του «υπαρκτού σοσιαλισμού».

Η καίρια αυτή διαπίστωση που προέκυψε μέσα από την επώδυνη, για τους λαούς που την υπέστησαν, εμπειρία του «σοσιαλιστικού πειράματος», συνέβαλε καθοριστικά στην ευρύτερη συνειδητοποίηση της αλήθειας ότι το ζήτημα του ρόλου του κράτους στην οικονομία, είναι.....[συνέχεια...]

Ο Σπασίκλας της τάξης

Ιδεόγραμμα

Τον θυμόσαστε τον σπασίκλα της τάξης σας;. Καθαρός, περιποιημένος, σενιαρισμένος, σοβαροφανής, υπολογιστικός ως εκεί που δεν έπαιρνε, κρυψίνους, υπάκουος, ποτέ δεν έφερνε αντίρρηση σε ότι του έλεγαν οι καθηγητές μας, απλά εκτελούσε εντολές, ήταν πάντα βλοσυρός, μυστικοπαθής, και πάντα κρατούσε αποστάσεις απ’ ‘ολους. Μας θυμίζει η περιγραφή τίποτα από τον κ. Παπακωνσταντίνου;. Μάλλον ναι τουλάχιστον ως προς το «καθαρός, περιποιημένος, σενιαρισμένος, και υπάκουος», θα έλεγε μάλιστα κανείς στη νιοστή.

Πάει – έρχεται- ξαναγυρίζει μας λέει τί του υπαγορεύουν-μας τρομοκρατεί- μέτρα δεν παίρνει αλλά τα αφήνει να αιωρούνται σαν άδικη κατάρα επί των κεφαλών μας λες και φταίμε που γεννηθήκαμε σ΄ αυτή τη χώρα- ξαναφεύγει – ξαναγυρίζει και ως κακός λογιστάκος μας λέει ότι τα υπολόγισε λειψά και θα προσθέσουν και άλλα μέτρα- και μέτρα των μέτρων των μέτρων και δεν συμμαζεύεται.

Έχει καταλάβει ο συμπαθής κ. Παπακωνσταντίνου ότι εκπροσωπεί μια χώρα, που εξακολουθεί να είναι ανεξάρτητη;. Ότι δεν μπορεί να σκύβει το κεφάλι του από φοβικότητα για να τον ...η συνέχεια στο Καφενείο

Το Άρθρο της Κυριακής