O σταυρός προτίµησης στη ρίζα των οικονοµικών αδιεξόδων

 Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Εχουµε πλέον γίνει η χλεύη της υφηλίου, κι εδώ η ενασχόλησή µας είναι µε τις ευαισθησίες του Παπουτσή και µε το αν τα µέτρα (που βέβαια δεν έχουν εφαρµοστεί ακόµη) συµβαδίζουν µε τους ιδεολογικούς προσανατολισµούς του ΠΑΣΟΚ. Είναι προφανές πως όλα αυτά µεταδίδουν το µήνυµα πως κανένας σχεδόν στη χώρα δεν έχει συνειδητοποιήσει πού ακριβώς βρίσκεται η χώρα. Τι «λούκι» πραγµατικά περνάει και τι µας περιµένει στη γωνία.

Αυτή τη φορά, µέχρι τον Απρίλιο, µάλλον θα µας στηρίξουν. Γιατί οι γαλλικές και οι γερµανικές τράπεζες είναι ανοιχτές από αγορές ελληνικών οµολόγων. Μια ενδεχόµενη ελληνική κατάρρευση θα δηµιουργούσε τεράστια προβλήµατα κάλυψης του ενεργητικού τους. Όµως τώρα προετοιµάζονται, ώστε σε όποια επόµενη φάση, να είναι έτοιµοι. Ουσιαστικά, δηλαδή, γύρω στον Μάιο, όταν θα ξαναβγούµε στη γύρα για καινούργια δανεικά.

Το πρόβληµά µας είναι πως δανειζόµαστε για να καλύψουµε τρέχουσες υποχρεώσεις. Τα λεφτά ...

"Kοινωνικά ευαίσθητοι" παραλογισμοί

Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Αυτό που συμβαίνει με τους φόρους είναι περίπου παρανοϊκό. Από παλιά πίστευα πως η άμεση φορολογία ισοδυναμούσε σχεδόν με κλοπή. Αν κάποιος βίαια αφαιρέσει εισόδημα ή τιμαλφή από κάποιον άλλο με τη δικαιολογία πως θα τα διαθέσει για τις ανάγκες τις δικές του ή ενός τρίτου, διαπράττει αδίκημα. Εντούτοις, αν το ίδιο ακριβώς πράγμα, και με το ίδιο αιτιολογικό, το διαπράξει το δημόσιο τιτλοφορείται «κοινωνική πολιτική» και φέρει τον μανδύα της απόλυτης νομιμότητας.

Να ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα: Η αιτιολογική βάση της φορολογίας στις δυτικές χώρες, απ’ όπου βέβαια και ξεκίνησε σαν θεσμός, υπήρξε η κοινή προσπάθεια προστασίας της ιδιοκτησίας και της ζωής των πολιτών. Βαθμιαία τα όρια έκτασης των φορολογικών επιβαρύνσεων και οι στόχοι στους οποίους απέβλεπαν άρχισαν να διευρύνονται. Μέχρι που στα χρόνια της μεταπολεμικής σοσιαλδημοκρατίας μετατράπηκαν σε εργαλείο αλλαγής των κοινωνικών ισορροπιών και σε μηχανισμό αναδιανομής εισοδήματος. Oι φόροι δηλ. χρησιμοποιήθηκαν κατά της ιδιοκτησίας! Εκεί βέβαια που οι φόροι δεν έφθαναν, ή που οδηγούσαν σε αναπόφευκτη μείωση των δημοσίων εσόδων, εφευρέθηκε η διέξοδος του εξωτερικού δανεισμού.

Με την εξαίρεση της Σκανδιναβίας, που κι εκεί όμως τελικά η μέθοδος αυτή οδηγήθηκε σε αδιέξοδο, σε καμία περιοχή της γης το στοίχημα της αναδιανομής και της διεύρυνσης με τον τρόπο αυτό της λαϊκής ευημερίας δεν κερδήθηκε. Όλες οι κυβερνήσεις τελικά οδηγήθηκαν στην εγκατάλειψη της μεγάλης φορολογίας και ο στόχος της διεύρυνσης της ευημερίας επιδιώχθηκε μέσω της μείωσης των κρατικών δαπανών, της ενίσχυσης της επιχειρηματικότητας και της απελευθέρωσης των αγορών. Ακόμα και η μεγάλη διεθνής οικονομική κρίση πουθενά δεν αντιμετωπίσθηκε με αύξηση φόρων. Καμιά χώρα που σέβεται τον εαυτό της δεν αποφάσισε να αναδιανείμει εισόδημα την στιγμή ακριβώς που αυτό είχε αρχίσει να συρρικνώνεται!

Αυτά όμως τα στοιχειώδη αποτελούν μαγική εικόνα για την πολύπαθη χώρα μας. Στο όνομα της «κοινωνικής ευαισθησίας» η κυβέρνηση, και η σημερινή αλλά και η προηγούμενη, βάλθηκαν να διαλύσουν τα πάντα. Χτυπώντας την ιδιοκτησία. Αυτήν ακριβώς που οι φόροι εφευρέθηκαν για να προστατεύουν. Λησμονώντας προφανώς πως η κρίση στην Ελλάδα είναι κατά βάση κρίση του δημόσιου τομέα. Και του μεγάλου δανεισμού. Που κατά κύριο λόγο προκλήθηκε από τις ανάγκες παροχών. Δεν δανείσθηκε το κράτος για να μοιράσει λεφτά σε εφοπλιστές, βιομήχανους και ιδιοκτήτες γης. Άλλοι λοιπόν έκαναν πάρτι με τα δανεικά, κι άλλοι καλούνται σήμερα να πληρώσουν. Με επιβαρύνσεις μάλιστα πάνω σε περιουσιακά στοιχεία (σπίτια και οικόπεδα) που έχουν αγορασθεί με φορολογημένα χρήματα, που πλήρωσαν άλλους φόρους για την κατασκευή ή τη διαμόρφωσή τους και που συνεχίζουν ετήσια να πληρώνουν φόρους επειδή απλά και μόνο υπάρχουν!

* Αναδημοσίευση από το "Κεφάλαιο" της 5ης Δεκεμβρίου

Κατευθύνσεις και προσανατολισμοί

Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Είμαστε ανεκδιήγητοι και αδιόρθωτοι. Η ειδησεογραφία είναι πλημμυρισμένη από εξελίξεις που χρωματίζουν με τον πλέον αρνητικό τρόπο τα δημόσια οικονομικά της χώρας. Η χώρα έχει ουσιαστικά χρεοκοπήσει. Μέχρι τώρα ζούσε με δανεικά και η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να συνεχισθεί. Εντούτοις η θεματολογία των τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών ενημερωτικών (ας πούμε) εκπομπών δεν ασχολούνται παρά με ένα αποκλειστικά σχεδόν θέμα: Τι θα πάρουμε. Ποια και πόσα επιδόματα θα δοθούν. Ποιοι θα τα πάρουν. Πώς θα μπορέσουν να πάρουν περισσότερα.

Εκεί δε που τα πράγματα ξεφεύγουν από κάθε όριο, είναι στα περίφημα ασφαλιστικά. Ειδικοί ασφαλιστικολόγοι και –κυρίως– εργατολόγοι δεν χάνουν ευκαιρία να κατακεραυνώσουν την κυβέρνηση και τους «ταλιμπάν του νεοφιλελευθερισμού» (όπως τους αποκαλούν) Αλμούνια και Γιούνγκερ για το γεγονός πως πηγαίνουν για κατάργηση οι απίθανες περιπτωσιολογικές και ανορθολογικά ευνοϊκές ρυθμίσεις του ελληνικού λαβυρινθώδους συστήματος κοινωνικής ασφάλισης. Έκπληκτος, γνωστός καθηγητής εργατολόγος (!) θεωρούσε απαράδεκτη τη ρύθμιση η σύνταξη να υπολογίζεται στη βάση ολόκληρης της ασφαλιστικής πορείας του εργαζόμενου. Με άλλα λόγια, σωστό κατά τη γνώμη του είναι κάποιος να πληρώνει για 30 χρόνια χαμηλές ασφαλιστικές εισφορές αλλά η σύνταξή του να υπολογίζεται με βάση τις υψηλές αμοιβές που δήλωνε τα τελευταία 4-5 χρόνια!

Κανένας δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για τα ζωτικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο τόπος και συνδέονται άμεσα με το πώς θα βγει στο δρόμο της ανάπτυξης και της προόδου. Κι όχι με το τι θα πάρουμε – κι από πού. Αν δεν αποτινάξουμε από πάνω μας τις αλληλοσυμπληρούμενες νοοτροπίες του ραγιά, από τη μια μεριά, και του κατσαπλιά, από την άλλη, θα συνεχίσουμε να κατρακυλάμε στην ανυποληψία και την παρακμή. Είναι χαρακτηριστικό πως όταν ο ένας κατηγορεί τον άλλο για απάτες, ψέματα και παραπειστικά στοιχεία με τα οποία παραπλανούσε η χώρα μας την Ε.Ε., ουδείς τολμά να αντικρίσει κατάματα την αλήθεια. Γιατί η Ελλάδα έλεγε διαχρονικά ψέματα; Tι ακριβώς φοβόταν και έκρυβε την αλήθεια; Προφανώς την οργή του κόσμου και το συνακόλουθο πολιτικό κόστος. Διότι αν έλεγε την αλήθεια, θα έπρεπε να δράσει και διαφορετικά. Να κόψει δηλαδή δαπάνες, να μην κάνει διορισμούς, να μην κάνει παροχές και να μη μοιράζει επιδοτήσεις.

Όλοι λοιπόν είμαστε συνυπεύθυνοι για το κράτος ψευδολογίας στο οποίο ζούμε. Το ελληνικό κράτος δηλαδή κατεξευτελίζεται για να μη δυσαρεστήσει και ξεβολέψει τους πολίτες του. Που έχουν μάθει να ζουν με παροχές, ευνοιοκρατία και δίχως ατομική υπευθυνότητα. Το πάρτι όμως τώρα τελείωσε. Ας αρχίσουμε να μιλάμε για προοπτικές και για σοβαρή δουλειά. Ξεχνώντας τους φτηνούς λαϊκισμούς.

* Αναδημοσίευση από το εφημερίδα Κεφάλαιο