Οι αντιδράσεις των πολιτών κατά των πολιτικάντηδων και η απόπειρα απαξίωσής τους

Το να αποπειράται η κατοχική κυβέρνηση και τα ελεγχόμενα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης να χρεώσει τις αντιδράσεις των πολιτών κατά των πολιτικών το τελευταίο χρονικό διάστημα σε συγκεκριμένο πολιτικό χώρο (ΣΥΡΙΖΑ) το καταλαβαίνω.
Το να πράττει το ίδιο το δεκανίκι της ο Καρατζαφέρης και τα κομματόσκυλά του επίσης.
Το να υποκρίνεται....

Ενεργοί και συνεργοί

 Γράφει ο Θ.Νικολαϊδης

ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ σπατάλης και αδιαφορίας. Ο λαός «ο μικρός ο μέγας» με το…  βιβλιάριο στο  χέρι και το Κράτος αλλήθωρο. Για την  ψήφο του οι «κυβερνώντες», για την ευκολία  τους οι «κυβερνώμενοι» κι όλοι μαζί με…  πάθος κατά των ταμείων. Άδειασαν, χρεοκόπησαν και τώρα τρέχουμε. Με το ΔΝΤ στο κεφάλι μας και με νοοτροπία που μόνο η ανάγκη και ο χρόνος (διάρκεια) θα μπορούσε ν’ αλλάξει.

ΔΕΝ μας… χρειάζονταν  επικουρικές δυνάμεις για να ακροβατεί ....

Άλλα λέμε και αλλά κάνουμε

Έχω υπάρξει οπαδός και ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ από τα νεανικά μου χρόνια. Πίστεψα στο ότι το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να βγάλει την χώρα από τη κρίση γιατί το προεκλογικό του πρόγραμμα ήταν σωστό. Που έχει πάει αυτό το πρόγραμμα?
Περιμέναμε τις δύσκολες ώρες όπως περιμέναμε και τα επώδυνα μέτρα για να ισορροπήσει η οικονομία μας αλλά αυτό που συμβαίνει είναι απίστευτο. Δεν μπορώ να μην πω ότι ο Σαμαράς είχε δίκιο όταν μίλησε για εθνική κατάθλιψη. Όπου σταθώ και όπου βρεθώ όλοι είναι σαν να τους έχουν βάλει ένα πιστόλι στο κεφάλι.
Το ΠΑΣΟΚ που ψηφίσαμε (όσοι το ψηφίσαμε) για σοσιαλιστικό κόμμα έχει μετατραπεί σε ΦΟΡΟ-ΣΟΚ και ΦΡΟΥΤΟ-ΣΟΚ. Η πολιτική που ανακοινώνεται μπορεί λαϊκά να ειπωθεί σε μια πρόταση: Σκίστε τους στους φόρους και φλομώστε τους στο τζόγο.
Από πού θα βγουν αυτοί οι φόροι όταν βλέπω τους γνωστούς μου να απολύονται ο ένας μετά τον άλλον και περιμένω τη σειρά μου? Ποιος επενδυτής θα έρθει....

Μια άλλη άποψη...

Η (αιρετική) μας θέση: Κάποιοι ετοιμάζονται να εξαργυρώσουν τον αφανισμό του Ισραήλ.

Ποιοί είναι αυτοί; Μα οι μόνιμοι καπηλευτές της ζωής και της ύπαρξης των “λαϊκών” Εβραίων. Η ελίτ του σκοταδισμού που κατατρώει τους λαούς εξαργυρώνοντας τη σφαγή τους σε τακτά χρονικά διαστήματα.
Όπως ακριβώς η άθλια ελιτ των “Ελλήνων”. Να είστε βέβαιοι ότι η “Ελληνική” ελίτ είναι πολύ...

Το χρώμα της ψήφου μας θα είναι ίδιο με αυτό της ψυχής μας.

Θα αλλάξει ο νόμος περί ευθύνης Υπουργών διαβεβαίωσε ο Χ.Καστανίδης.Αλλάζει ο τρόπος που υπολογίζετε λέει ο χρόνος παραγραφής.Θα μετράει από τότε που θα διαπιστώνεται η ζημία σε βάρος του Δημοσίου και όχι από τότε που μπαίνει η υπογραφή.

Τόσο απλό.

Γιατί όμως ρε ομορφόπαιδα αφήσατε τόσες υπογραφές να καταστρέψουν την Ελλαδίτσα;Τώρα το σκεφτήκατε που χάσαμε τα πάντα;

Ας είναι.Η Ελλάδα θα τα καταφέρει.Ποτέ δεν είναι αργά.

Πριν μας αδειάσετε τη γωνιά και μας...

Ο ασκός του Αιόλου

Του Σταυρου Λυγερου

Η υπέρβαση της δημοσιονομικής κρίσης είναι ζωτικής σημασίας, αλλά καθόλου δεδομένη. Εάν επρόκειτο για τεχνοκρατική άσκηση, τα πράγματα θα ήταν απλά. Πίσω από τους αριθμούς, όμως, υπάρχουν άνθρωποι. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι δεν αρκεί το Πρόγραμμα Σταθεροποίησης να είναι καλοεπεξεργασμένο. Η μεταβλητή που κυρίως θα κρίνει την επιτυχία του ή όχι είναι πολιτική και αφορά τη διασφάλιση της κοινωνικής συναίνεσης. Εάν οι διάφορες μειώσεις και περικοπές προκαλέσουν κύμα απεργιακών κινητοποιήσεων και κοινωνική αναταραχή το εγχείρημα θα τιναχθεί στον αέρα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Η απεργία στο λιμάνι του Πειραιά δημιούργησε προηγούμενο. Η υπόθεση πιλότος, όμως, είναι η εν εξελίξει διελκυστίνδα γύρω από το κλείσιμο των οδικών αρτηριών. Το πολιτικό διακύβευμα υπερβαίνει κατά πολύ το οικονομικό κόστος που θα είχε για τον προϋπολογισμό μια συμφωνία με τους αγρότες. Στην πραγματικότητα, δοκιμάζεται η ικανότητα της κυβέρνησης να δρομολογήσει συντεταγμένη έξοδο από την κρίση. Είναι αλήθεια ότι ο αγροτικός κόσμος αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα. Εάν, όμως, η κυβέρνηση μπει στο γνωστό παζάρι που κάθε χρόνο προκαλούν τα μπλόκα, θα έχει ακυρώσει στην πράξη το Πρόγραμμα Σταθεροποίησης.

Δίνοντας έστω και ελάχιστα στους αγρότες, δεν θα έχει τη νομιμοποίηση να ζητήσει θυσίες από τις άλλες κοινωνικές ομάδες. Οι αγρότες δεν θέλουν να φύγουν με άδεια χέρια, αλλά εάν καταφέρουν να αποσπάσουν κάτι, οι άλλες κοινωνικές ομάδες κατά πάσα πιθανότητα θα τους μιμηθούν. Θα χρησιμοποιήσουν τα δικά τους μέσα πίεσης για να αποτρέψουν ρυθμίσεις που τις θίγουν. Αντί για συλλογική προσπάθεια θα προκύψει συντεχνιακός κατακερματισμός. Οι εφοριακοί έχουν ήδη πάρει σειρά. Η κυβέρνηση, όμως, θα διαπράξει μοιραία λάθος εάν πιστέψει ότι για να αποτρέψει μια τέτοια εξέλιξη αρκεί η επίδειξη ανελαστικότητας.

Η ανελαστικότητα, ακόμα και η πυγμή, μπορεί να φέρει αποτέλεσμα μόνο εάν η κοινωνία πεισθεί: Πρώτον, ότι οι κυβερνώντες έχουν την ικανότητα να εγγυηθούν την υπέρβαση της κρίσης. Στο επίπεδο αυτό υπάρχει δικαιολογημένα σοβαρό έλλειμμα. Δεύτερον, ότι η κατανομή των βαρών θα είναι δίκαιη. Εάν τον λογαριασμό κληθούν να πληρώσουν πάλι κυρίως τα συνήθη «υποζύγια», εάν τα λαμόγια, οι αεριτζήδες και οι φοροφυγάδες ουσιαστικά ξαναμείνουν στο απυρόβλητο, κοινωνική συναίνεση δεν θα υπάρξει. Επ’ αυτού, η ρητορική της κυβέρνησης είναι πλούσια, αλλά –μέχρι στιγμής τουλάχιστον– οι πράξεις της είναι από φτωχές έως ανύπαρκτες.

Μήπως ακούσατε κάποιο δραστικό μέτρο π.χ. για τις «οφσόρ» εταιρείες; Εάν ο συσσωρευμένος πλούτος από «μαύρο χρήμα» δεν μπορεί να προσδιορισθεί ευθέως, μπορεί να προσδιορισθεί εμμέσως από τεκμήρια. Οταν ακούγονται τέτοιες «ανίερες» κουβέντες, συνήθως αντιτείνουν ότι αυτά είναι ανεφάρμοστα ή έχουν παρενέργειες. Εφαρμόσιμες και χωρίς σοβαρές παρενέργειες λύσεις, όμως, έχουν προταθεί. Οπως πάντα, το ζητούμενο είναι η πολιτική βούληση.

Η κυρίαρχη σκέψη

Σχεδόν κάθε φορά που οι δημοσιογράφοι “έχουν θέμα”, το έχουν γιατί οι πηγές τους έχουν αποφασίσει να ανοίξουν το στόμα τους. Για τους δικούς τους λόγους.
Όταν λέμε “πηγές” εννοούμε ανθρώπους με εξουσία. Εξουσία οικονομική, επιχειρηματική, αλλά και βέβαια, αυτή της πληροφορίας. Οι άνθρωποι αυτοί, αν και είναι πολλά αυτά που τούς ενώνουν, συχνά διαφωνούν για τις τακτικές και τις μεθόδους με τις οποίες επιδιώκουν τον πλουτισμό τους. Πολλές φορές, οι διαφωνίες αυτές οδηγούνται σε αδιέξοδο. Τότε, μέσω διαρροών στα μέσα ενημέρωσης, καλούν τους πολίτες να ‘γνωμοδοτήσουν’ για το ποιος έχει δίκιο.
Αυτός που θα προλάβει να θέσει πρώτος το θέμα, συνήθως με τη βοήθεια ενός γνωστού δημοσιογράφου, χαράσσει και το ‘πλαίσιο ανταλλαγής των απόψεων’, κερδίζει τις εντυπώσεις (δεδομένου οτιδήποτε ακολουθεί εκφράζεται απλώς ως διαφωνία ή απάντηση), και έχει και τις περισσότερες πιθανότητες να κερδίσει και τη μάχη...[συνέχεια...]

Βλέπετε από πουθενά φως;

Του Ακτιβιστή


Ποτέ άλλοτε δεν περάσαμε από τόσο στενές συμπληγάδες.

Ποτέ άλλοτε δεν αντιμετωπίσαμε τόσο εχθρικό περιβάλλον από το εξωτερικό.

Ποτέ άλλοτε η οικονομία μας δεν βρέθηκε κυριολεκτικά στον πάτο του βαρελιού.

Ποτέ άλλοτε οι προοπτικές ανάκαμψης δεν φάνταζαν τόσο απόμακρες.

Αντιμετωπίζουμε όμως, ως χώρα, την μεγαλύτερη κρίση. Την αντιμετωπίζουμε; Πώς;

Στο εξωτερικό:

* Η προσπάθεια να πείσουμε για το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης που κατέθεσε ο κ. Παπακωνσταντίνου επέφερε στην καλύτερη περίπτωση μια πρόσκαιρη πολιτική μετάθεση των όποιων κυρώσεων μας ετοιμάζουν.
* Η επιχείρηση επίθεσης (κερδοσκοπικών ή άλλων) των αγορών συνεχίζεται με αμείωτη ένταση. Τα επιτόκια δανεισμού στα ύψη (Δανειζόμαστε από την Ευρώπη με υψηλότερο επιτόκιο απ' ότι χώρες που δεν ανήκουν σ' αυτήν π.χ. Τουρκία)
* Ο Υπουργός Οικονομίας βγαίνει στην γύρα για να μαζέψει δανεικά (από όπου βρει και σε ότι νόμισμα προκύψει...)

Στο εσωτερικό:

* Οι παλινωδίες, οι καθυστερήσεις και διστακτικότητα στη λήψη των αναγκαίων αποφάσεων έχει σαν αποτέλεσμα κεφάλαια ύψους πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ να ταξιδεύουν στο εξωτερικό και να αποταμιεύονται σε ξένες τράπεζες.
* Η αναποφασιστικότητα και η καθυστέρηση ακόμη και στην τοποθέτηση στελεχών της κρατικής μηχανής και των Οργανισμών, τείνει να αρνητικοποιήσει το πρόσημο όποιων καλών πρωτοβουλιών σε - ανέξοδους- τομείς της πολιτικής.
* Προσπαθούν (μετά τις αντιδράσεις από μέσα κι απ' έξω, των τραπεζικών κύκλων) να μαζέψουν την πρόταση για την κάλυψη υπερχρεωμένων νοικοκυριών και επιχειρήσεων, τόσο που θα είναι σαν να μην έχει υπάρξει. (τόσος λόγος, χωρίς αντίκρυσμα...)
* Επιχειρούν με αύξηση των εμμέσων φόρων να κλείσουν τρύπες, αφού ούτε σκέψη για ουσιαστική φορολόγηση του μεγάλου κεφαλαίου. Ήδη η "μεγαλοαστική εθνική τάξη" διοχέτευσε - και συνεχίζει να το κάνει απρόσκοπτα - τα δισεκατομμύριά της στο εξωτερικό, αρνούμενη να συμβάλλει στην επανόρθωση.
* Τα αποθεματικά των ταμείων έχουν φαγωθεί. Καμμιά ποινή σε κανένα λαμόγιο. Πού είναι οι υπεύθυνοι των δομημένων ομολόγων και των επικίνδυνων τοποθετήσεων στο χρηματιστήριο;
* Σαν να μην έφταναν τα κολοσιαία προβλήματα της οικονομίας, οι Υπουργοί αναλώνονται σε ανούσιες παλαιοκομματικού τύπου ανταγωνισμούς μεταξύ τους.
* Και η αξιωματική αντιπολίτευση, όμως δεν πάει καθόλου πίσω. Η μόνη αντιπολίτευση που γίνεται είναι με τον εσωνεοδημοκρατικό πόλεμο των φατριών (Ντόρα με αμφισβήτηση Σαμαρά, Μαρκόπουλος κατά Κυριάκου, Μαρκόπουλος κατά Σπηλιωτόπουλου κλπ)
* Οι αγρότες συνεχίζουν να κλείνουν την χώρα. Σαν να βρίσκονται σε άλλο κράτος. Διαβουλεύονται με τον Πρωθυπουργό της Βουλγαρίας, αλλά απορίπτουν την πρόσκληση του Έλληνα Πρωθυπουργού για συμμετοχή στην επίσημη εθνική διαβούλευση για την γεωργία.
* Οι Βουλευτές αρνούνται - όπως ο Πρόεδρος της Βουλής ανακοίνωσε - να συνδράμουν με περικοπές του μισθού και των προνομίων τους (θα σταματήσουν να αμείβονται μόνο για συμμετοχή σε επιτροπές, ανεξάρτητα αν συμμετέχουν πραγματικά ή όχι).

Βλέπετε από πουθενά φως;

"Πόσο πιθανή είναι η δημιουργία ενός νέου «άξονα», αυτή τη φορά αποτελούμενο από Γερμανία – Ρωσία – Ιράν;"

Γράφει ο Alkimos

Σε παλαιότερο άρθρο μου, είχα επισημάνει, την διαφαινόμενη υπόγεια συνεργασία: Γερμανίας – Ρωσίας – Ιράν. Υπάρχουν πολλοί γεωστρατηγικοί λόγοι, που κάνουν τα συμφέροντα των τριών αυτών κορυφαίων δυνάμεων να συναντώνται. Τον κεντρικό ρόλο, πράγμα το οποίο είμαι βέβαιος ότι σύντομα θα αποκαλυφτεί, τον κρατάει η Γερμανία, αν και προς το παρών μόνο σε επίπεδο οικονομικό, αλλά όμως, και έμμεσα ιδεολογικό. Ο συνασπισμός αυτός προκύπτει μεταξύ άλλων και ως εξασφάλιση ισορροπίας δυνάμεων, έναντι της αγγλοαμερικανικής ηγεμονίας αλλά και του ελέγχου της διόγκωσης του κόκκινου δράκου (Κίνα).

Μόνο αν λάβει κάποιος υπόψη του αυτό το ενδεχόμενο θα μπορέσει, πιστεύω, να ερμηνεύσει τα τεκταινόμενα στη διεθνή γεωπολιτική σκηνή. Όταν είμαστε πεισματικά επικεντρωμένοι σε όσα διαδραματίζονται μόνο στον δικό μας γεωγραφικό χώρο, τότε είναι σαν να περιγράφουμε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα, παρατηρώντας μόνο τα όσα συμβαίνουν στις κερκίδες.

Αναμφίβολα, οι παράγοντες που καθορίζουν τις διεθνής εξελίξεις δεν είναι τα …μπλόκα των αγροτών, ούτε τα πολιτικά παιχνίδια των αντιπάλων του Ερντογάν, που επιχειρούν να αναλάβουν την εξουσία στην Τουρκία. Δεν θα είναι μάλιστα υπερβολή, να υποστηρίξουμε, πως κάποια από αυτά τα ζητήματα δρομολογούνται σκόπιμα, σε συγκεκριμένες χρονικές στιγμές, με σκοπό να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη από τα πραγματικά γεγονότα που συμβαίνουν συνήθως στα παρασκήνια μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ένα άρθρο στο «Πρώτο ΘΕΜΑ», το οποίο γράφει σήμερα τα εξής:...[συνέχεια...]

Ζούμε στο μέσον μιας ιστορικής πολεμικής θύελλας.

Του Θύμιου Παπανικολάου

Η ΑΔΡΑΝΕΙΑ της σκέψης στηρίζει και εδραιώνει την τυραννία της εξουσίας. Αυτό που επιδιώκεται συστηματικά από τους ποικίλους μηχανισμούς της εξουσίας είναι η αλλοτρίωση του ανθρώπου από τις βαθύτερες σκέψεις του και τα αισθήματά του, η αποξένωση του ανθρώπου από τον άνθρωπο. Που σημαίνει «συρρίκνωση» της επικοινωνίας, συνακόλουθα εκμηδένιση της γλώσσας και της σκέψης.

Η Νέα Τάξη αποτελεί την ακραία και πιο μοχθηρή μορφή αλλοτρίωσης, βαρβαρότητας και εξόντωσης του Ανθρώπου: Εξόντωση όλων των προϋποθέσεων (ιστορικών, κοινωνικών, εθνικών, πολιτικών και ψυχολογικών) που συγκροτούν την ανθρώπινη υπόσταση, τη γλώσσα και τη σκέψη.

ΒΕΒΑΙΩΣ η ρίζα της αλλοτρίωσης δεν «παράγεται» (απλώς μορφοποιείται) από τους μηχανισμούς της καπιταλιστικής εξουσίας, αλλά από οικονομικά θεμέλια του συστήματος. Μια κοινωνία που στηρίζεται στην αρχή «ο καθένας για τον εαυτό του» σπρώχνει στα έσχατα όρια τον αχαλίνωτο ατομικισμό, τον εγωκεντρισμό, την ιδιοτέλεια, την αμοιβαία εχθρότητα και τη μοναξιά.

ΑΥΤΕΣ τις ποικίλες εκδηλώσεις της αλλοτρίωσης η καπιταλιστική εξουσία τις αναγάγει σε κυρίαρχη ιδεολογία, σε υπέρτατες αξίες. Ο νεοφιλελευθερισμός είναι η ιδεολογία αυτής της αθλιότητας. Στηρίζεται στις αλλοτριωμένες σχέσεις και προωθεί ιδεολογικά και πολιτικά την αλλοτρίωση της πολιτικής σκέψεις, τον ακρωτηριασμό της ιστορικής μνήμης και συλλογικής κοινωνικής συνείδησης...

Οι σημερινές Ελίτ της πολιτικής και διανοητικής εξουσίας αποτελούν τις πιο δόλιες, κυνικές και διπρόσωπες μορφές της νέας βαρβαρότητας. Δεν εκφράζουν μόνο την τυραννία του χρήματος, αλλά αποτελούν και το προϊόν αυτής της κοινωνικής κατάπτωσης και αλλοτρίωσης: Προϊόν των εξαρτήσεών τους από το κεφάλαιο, της επιδοτούμενης ύπαρξής τους, συνακόλουθα και της κοινωνικής και πολιτικής ένδειας...

ΓΙΑΤΙ η αλλοτρίωση μπορεί να ενυπάρχει στα οικονομικά θεμέλια του καπιταλισμού, αλλά εκδηλώνεται με αναρίθμητους τρόπους στο κοινωνικό εποικοδόμημα και αποκρυσταλλώνεται στην αντίθεση του κράτους και των μελών της κοινωνίας. Όταν τα μέλη μιας κοινωνίας δεν αντιστέκονται τότε η «αποξένωσή» τους γίνεται δύναμη της εξουσίας.

Και εδώ ακριβώς προβάλλουν οι μεγάλες ευθύνες της αριστεράς. Γιατί οι μορφές αλλοτρίωσης καθορίζονται από τις αντιφατικές σχέσεις της καπιταλιστικής παραγωγής, αλλά και από τους αγώνες που προκύπτουν από αυτές.

Η καθεστωτική μετάλλαξη της «αριστεράς» αποτελεί το ιστορικό ορόσημο μετάβασης στη νεοταξική βαρβαρότητα. Αυτή η καθεστωτική ενσωμάτωση της αριστεράς κατέστρεψε τις «αρθρώσεις» και το «μυϊκό σύστημα» των λαϊκών αγώνων. Τις ιστορικές κατακτήσεις των λαϊκών κινημάτων: Εθνικές κατακτήσεις, κοινωνικές δομές κατακτήσεων, πολιτικές, πνευματικές και πολιτισμικές κατακτήσεις.

Αυτή η «αριστερά» μεταλλάχτηκε σε πολιτικό και ιδεολογικό ιερατείο της Νεοταξικής θρησκείας, κερδοσκοπώντας ξεδιάντροπα πάνω στην ιστορία των αγωνιστικών κινημάτων, πάνω στα αφηρημένα, ξύλινα συνθήματα, πάνω στους αριστερούς ήχους και χρώματα, πάνω στα ηθικολογικά «μυστήρια» του αφηρημένου ανθρωπισμού.

Αυτή η «αριστερά» αποτέλεσε το «όχημα», το «άλλοθι» και το «τεκμήριο» της νεοταξής προέλασης και του εφιάλτη που ζούμε.
Και σήμερα βρίσκεται στην εμπροσθοφυλακή της επιθετικής αγριότητας των δυνάμεων του διεθνούς ιμπεριαλισμού κατά των εθνών και λαών, κατά της ιστορικής και κοινωνικής υπόστασης του ανθρώπου.

Είναι οι πολιτικές, πνευματικές, και επιδοτούμενες «λεγεώνες» της μεταλλαγμένης «αριστεράς» (ερμαφρόδιτες, μεταμφιεσμένες και ύπουλες πολλές από αυτές) που βρίσκονται στα πρώτα μέτωπα του νεοταξικού πολέμου εναντίον των κοινωνιών και των εθνών.

Γιατί μόνο οι ηλίθιοι ή οι αφελείς τουρίστες της πολιτικής και του πνεύματος, δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι βρισκόμαστε σε μια κατάσταση άγριου πολέμου. Του πιο ύπουλου και ολέθριου πολέμου της ιστορίας: κατά της ανθρωπότητας, των κοινωνιών, των εθνών και της σκέψης.

Ένας πόλεμος που έχουν εξαπολύσει οι δυνάμεις της Νεοταξικής «μαφίας» εναντίον του Ανθρώπου..

Μπροστάρηδες σε αυτή τη θηριώδη νεοαταξική κακουργία είναι οι μεταλλαγμένοι «αριστεροί» σε όλες τις ποικιλίες και μεταμφιέσεις. Οι εφεδρείες αυτού του πολέμου επεκτείνονται σε όλο το πολιτικό και πνευματικό φάσμα του καθεστώτος…

Είναι αυτοί οι μεταλλαγμένοι «αριστεροί» (η νέα μορφή της «δεξιάς») που ανοίγουν τα πολεμικά μέτωπα εναντίον της ελληνικής κοινωνίας και εναντίον κάθε ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ:

α). Άνοιξαν, επέβαλλαν και ευλογούν την αλλοδαπή εισβολή, κατοχή και τον εποικισμό της ελληνικής κοινωνίας.

Η Ισλαμοποίηση της Ελλάδας αποτελεί τη «νέα κατοχή» και τον πιο άγριο και εφιαλτικό πόλεμο.

Αυτό αποτελεί ένα από τα κεντρικά μέτωπα του πολέμου. Από τη θέση που παίρνει ο καθένας πάνω σε αυτό το ζήτημα δείχνει από ποια πλευρά του μετώπου βρίσκεται σε αυτόν το πόλεμο ζωής και θανάτου…

β). Η επίθεση εναντίον της Ορθοδοξίας και της Εκκλησίας: δεύτερο κεντρικό μέτωπο του πολέμου.

Ο Ορθόδοξος ιστός αποτελεί για την Ελλάδα, ιδιαίτερα σήμερα, το θεμέλιο της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ, το συνεκτικό ιστό αποτροπής της ολοκληρωτικής άλωσής μας…

Κανένας άλλος κοινωνικός, πολιτικός και συλλογικός ιστός οργάνωσης και δράσης δεν έχει μείνει όρθιος. Τα πάντα αλώθηκαν από την ιστορική προδοσία της μεταλλαγμένης «αριστεράς»: Από τα κόμματα και τα συνδικάτα μέχρι κάθε συλλογικό πολιτικό και πολιτιστικό κύτταρο ιστορικής κατάκτησης.

Μόνο ο «ιστός» της Εκκλησίας ακόμα ζει και είναι ριζωμένος σε όλη την Ελλάδα. Γι’ αυτό και δέχεται η Εκκλησία τις πιο άγριες επιθέσεις, εντός και εκτός, από τα νέα ιερατεία της νεοταξικής εξουσίας και ιδιαίτερα από τα «αριστερά» ιερατεία.

Ο αγώνας υπέρ της Εκκλησίας είναι αγώνας ζωής και θανάτου. Όλες οι «φιλοσοφικές» διαφωνίες περνούν σε τελευταία μοίρα.

Και η θέση που παίρνει, συνεπώς, ο καθένας πάνω σε αυτό το μέτωπο του πολέμου δείχνει από πια πλευρά πολεμάει…

ΟΣΟΙ ζητούν, με οποιοδήποτε πρόσχημα, τη ΦΙΜΩΣΗ του λόγου των αγωνιστών της Εκκλησίας, όσοι ροκανίζουν τα θεμέλια της, είναι, είτε το έχουν συνειδητό, είτε όχι, με τους «εχθρούς» της ελληνικής κοινωνίας.

Και είναι αυτός ο λόγος που υποστηρίζουμε ότι ο δρόμος είναι τα νέα «Κρυφά Σχολειά» και μια νέα «Φιλική Εταιρεία» για την απελευθέρωση της Ελλάδας (αυτό θα το αναπτύξουμε σε άλλο άρθρο).

Αυτά είναι τα δύο κεντρικά μέτωπα του πολέμου.

Όσοι δεν αντιλαμβάνονται ότι αυτός ο πόλεμος είναι από τους πιο ιστορικούς της ανθρωπότητας και ιδιαίτερα για την Ελλάδα, ας καθίσουν στη γωνιά και να μυξοκλαίν για τις πολεμικές φράσεις και την αδιαλλαξία εναντίον των ερμαφρόδιτων «αριστερών» και «πατριωτών»…