Κικέρων υπέρ Φλάκκου…

Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Η σημερινή μου «blog-άποψη» είναι πιπεράτη, αλλά όχι δικό μου δημιούργημα. Το κείμενο ήρθε στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο από ένα πολύ καλό φίλο και το δημοσιεύω (διατηρώντας φιλόλογοι αναγνώστες μου) με επιφυλάξεις για την αυθεντικότητά του όχι επειδή είναι πολύ μα πάρα πολύ αιχμηρό για εμάς τους Έλληνες, αλλά αντίθετα επειδή είναι εκπληκτικά επίκαιρο μετά από 2000 χρόνια!

Γίνεται ακόμη πιο χρήσιμο μια και διανύουμε περίοδο πρωτόγνωρων οικονομικών προβλημάτων. Στην Ελλάδα του 2010, ενώ κανείς πολιτικός δεν οδηγείται στην φυλακή, καλούμαστε ΟΛΟΙ να πληρώσουμε «σπασμένα» που άλλοι στο τσακίρ κέφι της ΕΞΟΥΣΙΑΣ….

Κύριε Υπουργέ, κάντε ζντούπ!..

Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Σε άλλες εποχές οι ΡΕΠΟΡΤΕΡ των εφημερίδων εντόπιζαν ένα θέμα, έψαχναν για ιδιαιτερότητές, ανακάλυπταν πτυχές κρυμμένες επιτήδεια και απεκάλυπταν σε εντυπωσιακά ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ τους πρωταγωνιστές, λεπτομέρειες ανατριχιαστικές ή και γαργαλιστικές δίνοντας στο αναγνωστικό κοινό υλικό για σχολιασμούς και ανάπτυξη επιχειρηματολογίας υπέρ και κατά!… Ήταν οι εποχές που, όπως τότε το αντιλαμβανόμασταν, η τεχνολογία καλπάζοντας βοηθούσε να γίνει ο «γύρος του κόσμου» με ασύλληπτες ταχύτητες με τη βοήθεια τέλεξ και τηλέγραφου μετουσιώνοντας το γνωστό αριστούργημα του Ιουλίου Βερν που απαιτούσε…

Πασοκ όπως…Πλουτοκρατία;

Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Θα διαβεβαιώσω τον σεβαστό κ Γεώργιο Ανδρέα Παπανδρέου Πρωθυπουργό ΟΛΩΝ των Ελλήνων ότι ελάχιστοι, και αυτοί σίγουρα με κακόβουλη διάθεση, θα περίμεναν από αυτόν, τον σημερινό Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, εγγονό του Γεωργίου, γιό του Αντρέα που εκλέχτηκε στις 4 Οκτωβρίου 2009 σε αυτό το αξίωμα ΥΠΟΣΧΟΜΕΝΟΣ αυτά που τώρα τόσο εύκολα ξεχνά και δεν εκπληρώνει, να δώσει την εντολή στον κ Πεταλωτή να ανακοινώσει στον ελληνικό λαό τόσο…Γιαπωνέζικα, «thasusiro to kassoni» (μεταγλωττίστε ακουστικά στα ελληνικά)…

ΟΥΔΕΝ σχόλιο για τον εκπρόσωπο της Κυβέρνησης που έκανε τη σχετική ανακοίνωση «θανάτωσης» των μισθωτών…Αισθητικά δεν τον «πάω», δεν μου αρέσει έτσι κι αλλιώς…

ΕΡΩΤΩ, ευθέως, το «ιστορικό» κακόβουλα ίσως για πολλούς, «βαθύ» ΠΑΣΟΚ : μετά την ανακοίνωση των σημερινών «μέτρων» για το «κασόνι» των Ελλήνων που ΔΕΝ έκλεψαν, εσείς θα συνεχίσετε να παραμένετε…άφαντοι;

ΚΑΛΟΥΝΤΑΙ να πληρώσουν και πάλι οι μικρομεσαίοι, φιλότιμοι και ευγενείς Έλληνες, και μένουν στο απυρόβλητο ΜΠΛΕ, ΠΡΑΣΙΝΟΙ και άλλοι αφιλότιμοι, αγενείς, ΚΛΕΦΤΕΣ Έλληνες!

Τόση ΑΔΙΚΙΑ;

50 Κέρματα των 2 Ευρώ

Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου


Η Κινέζικη κατάρα εκτοξεύεται περίτεχνα από το κακόψυχο άτομο στον ανυποψίαστο γείτονά του με την μορφή…ευχής εκφραζόμενης μεγαλόφωνα:

«Σου εύχομαι να ζήσεις σε ενδιαφέρουσες εποχές…»

Και αυτός που καταριέται ολοκληρώνει την «δήθεν» ευχή μουρμουρίζοντας χαμηλόφωνα…

«… και να μην διαθέτεις τις δεξιότητες που απαιτούνται για να αντιμετωπίσεις τις προκλήσεις των εποχών!!!»

Επιτρέψτε μου σήμερα να αναρωτηθώ, με το καθιερωμένο σε τέτοιες αναρτήσεις μου ύφος του αφελούς πολίτη, τελικά ποιος Κινέζος ή κακόψυχος άλλης εθνικότητας και εθνότητας καταράστηκε – δήθεν ευχόμενος – εμάς τους Έλληνες και την Πολιτική μας ηγεσία να ζήσουμε σε τόσο «ενδιαφέρουσες» εποχές; Και πώς θα μπορέσουμε ως Έθνος και ως Λαός να χειρισθούμε τις προκλήσεις αυτών των εποχών;

Δεν είναι πρόκληση να κατηγορούν εμάς τους Έλληνες ότι μπορεί να λειτουργήσουμε ως σύγχρονος ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ για την διάλυση της Ευρωζώνης και την απαξίωση του Ευρώ και της Ε.Ε. στην οποία εμείς εκπροσωπούμε το 2%;

Δεν είναι πρόκληση να προσπαθεί ο κ Παπακωνσταντίνου να αλλάξει την πορεία του ΤΙΤΑΝΙΚΟΥ την ώρα που ο Πρωθυπουργός μας και Προϊστάμενός του στο Υπουργικό Συμβούλιο κ Παπανδρέου λέει στα Διεθνή ΜΜΕ ότι «η Ελλάδα δεν ζητά Οικονομική βοήθεια αλλά Πολιτική στήριξη για να μπορεί να δανείζεται με ίσους όρους πληρώνοντας για τα δανειζόμενα ότι πληρώνουν και οι άλλες χώρες!...»

Δεν είναι πρόκληση επιπέδου «εισαγωγής στην Μακροοικονομία» για τον κ Παπακωνσταντίνου να έχει πληροφορήσει τον Προϊστάμενό του και Πρωθυπουργό μας ότι όταν ζητάς δανεικά αυτοί που δανείζουν θέλουν να είναι βέβαιοι ότι θα τα πάρουν πίσω και, φυσικά, τη δουλειά τους κάνουν δανείζοντας σε κάποιον με 3% επειδή τον θεωρούν φερέγγυο ενώ ζητούν από κάποιον άλλο 6% επειδή τον θεωρούν…αφερέγγυο;

Δεν είναι πρόκληση να υπόσχεσαι στον Λαό ότι «λεφτά υπάρχουν και θα δοθούν εφόσον ασκηθεί συνετή και αποτελεσματική διαχείριση»

Και μετά να του λες ότι «μας υποχρεώνουν να σου αφαιρέσουμε και τις…περισκελέες;»

Δεν είναι πρόκληση να χρησιμοποιείς ΣΗΜΕΡΑ αυτό που γνώριζαν και χρησιμοποιούσαν 23 αιώνες πριν οι Ρωμαίοι Αυτοκράτορες όταν προσέφεραν στα αλλαλάζοντα και επικινδύνως διεγερμένα Ρωμαϊκά πλήθη «Αντί Άρτου Θέαμα;»

Καθότι όταν ξεκινάς με μισή ντουζίνα ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΕΣ από τις οποίες 1/ περιμένεις να βγάλουν πορίσματα αυτοί που ήδη εμπλέκονται και 2/ όποια και αν είναι τα πορίσματα ΚΑΝΕΙΣ δεν θα πάει φυλακή την ίδια στιγμή που ΦΥΛΑΚΙΖΕΙΣ στην ανέχεια, τη μιζέρια, τη στέρηση εκατομμύρια Ελλήνων ΚΑΤΙ…βρωμάει απαίσια και προσβάλει την κοινή λογική…

Κλείνω με ένα απλό και συνάμα χειροπιαστό παράδειγμα που φρονώ ότι περιγράφει τη σύγχρονη ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ που ζούμε:

Μπήκα προχτές στην αίθουσα σεμιναρίων όπου με περίμεναν 10 φοιτητές και φοιτήτριες και έβγαλα από την τσέπη μου μία σακούλα με 50 (ΠΕΝΗΝΤΑ) κέρματα των 2 ευρώ…

Έδωσα σε κάθε φοιτητή και φοιτήτριά μου από ένα κέρμα των 2 ευρώ και τους είπα ότι αισθάνομαι γενναιόδωρος, μεγαλόψυχος και τους κερνάω από ένα 2ευρο!

Εγώ κράτησα για τον εαυτό μου και τους βοηθούς και επιμελητές μου τα υπόλοιπα 40 κέρματα των 2 ευρώ…

Λίγη ώρα αργότερα, επειδή έτσι είχαμε συνεννοηθεί, μπήκαν στην αίθουσα σεμιναρίων δύο ΕΛΕΓΚΤΕΣ διαχείρισης του Δημοσίου χρήματος και – πολύ ψυχρά - μου ζήτησαν να επιστρέψω τα 50 κέρματα των 2 ευρώ!...

Τότε εγώ απευθύνθηκα στους φοιτητές μου και είπα παιδιά άντε να δώσουμε πίσω τα κέρματα…

Τα 10 παιδιά έβγαλαν από τις τσέπες τους τα 10 κέρματα που τους είχα δώσει και τα εναπόθεσαν στα έδρανα….

Τότε εγώ άρχισα να φωνάζω,

«Τι είναι αυτά; Πού είναι τα ΥΠΟΛΟΙΠΑ 40 κέρματα;»

Σαστισμένοι οι φοιτητές αντέταξαν

«Μα κύριε Καθηγητά εσείς 10 κέρματα δώσατε σε εμάς και για τον εαυτό σας και τους παρατρεχάμενούς σας κρατήσατε ΣΑΡΑΝΤΑ κέρματα!»

Οι ΕΛΕΓΚΤΕΣ μας κοίταξαν ΟΛΟΥΣ αδιάφοροι και επέμεναν:

«Δώστε μας πίσω τα 50 κέρματα των 2 ευρώ!!!»

Και εγώ ο μεγαλόψυχος, γενναιόδωρος, έντιμος διαχειριστής του Δημοσίου χρήματος είπα ΜΕΓΑΛΟΦΩΝΩΣ:

Κύριοι φοιτητές και φοιτήτριες, αδειάστε τις τσέπες σας με ότι έχετε και δεν έχετε και σε ότι αφορά τους…παρατρεχάμενούς μου, τώρα κιόλας ξεκινώ «εξεταστικές των πραγμάτων επιτροπές…»

Καλημέρα…κοψοχέρηδες, ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΕΛΛΑΔΑ!

Πολιτικοί και…μνήμη χρυσόψαρου!

Του καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Ακούγοντας στο χτεσινό Υπουργικό Συμβούλιο τον Πρωθυπουργό μας κύριο Γεώργιο Ανδρέα Παπανδρέου να λέει ότι:

«Όπως χειριστήκαμε τα οικονομικά, μας αφαιρέθηκε και ένα κομμάτι της κυριαρχίας μας»

ήρθε ξαφνικά στο νου μου η Πρόεδρος της Βουλής κ Άννα Ψαρούδα-Μπενάκη η οποία, επί Κυβερνήσεως Νέας Δημοκρατίας, αναγγέλλοντας την εκλογή του κ Κάρολου Παπούλια στο αξίωμα του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας (για πρώτη θητεία) εάν δεν με απατά η μνήμη μου (έχω και μια ηλικία ως…γνωστόν) είχε χρησιμοποιήσει ή ακριβώς την ίδια φράση ή με απόλυτα παρεμφερή λεκτική διατύπωση μετέφερε ουσιαστικά το ΙΔΙΟ νόημα…

Διορθώστε με σας παρακαλώ αφού βρείτε το σχετικό video καθότι τελικά είναι ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΟ ότι...Η κ Μπενάκη το προανήγγειλε και ο κ Παπανδρέου το διαπίστωσε…

Βέβαια την επιβεβαίωση αυτή για όσα χάσαμε την έκανε ο κύριος Παπανδρέου μερικές μέρες μετά την πανηγυρική εκλογή του κ Παπούλια στη ΔΕΥΤΕΡΗ Προεδρική θητεία…

Οι συνάδελφοι της βιολογίας λένε ότι την πλέον βραχεία μνήμη από όλα τα ψάρια την έχουν τα...χρυσόψαρα!

Λέτε εμείς οι Έλληνες και οι Ελληνίδες, τελικά, να είμαστε χρυσόψαρα και να μην το...ξέρουμε;

Κύριοι Τσίπρα και Χρυσοχοϊδη: Άγνοια Ιστορίας και γεγονότων ή ψευδείς υπερβολές;

Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Καταθέτω εσπευσμένα την παραπάνω ερώτηση επειδή μόλις άκουσα σε ζωντανή μετάδοση από την ΕΡΤ-1 αυτά που ξεστόμισαν οι κκ Τσίπρας και Χρυσοχοϊδης και δεν πιστεύω στα αυτιά μου¨

‘Ακουσα τον Πρόεδρο του Συνασπισμού κ Αλέξη Τσίπρα να λέει ότι «κάθε ελληνική οικογένεια έχει και έναν λαθρομετανάστη…»

Τα εκατομμύρια Ελλήνων που μετανάστευσαν σε χώρες της Ευρώπης, στις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Αυστραλία και αλλού ακολούθησαν τις προβλεπόμενες νόμιμες διαδικασίες ελέγχου διακρατικών επιτροπών για να εισέλθουν ως μετανάστες στις χώρες αυτές. Αναμφίβολα υπήρξαν και μερικοί συμπατριώτες μας οι οποίοι, για πολλούς και διάφορους λόγους, δεν μπόρεσαν να εξασφαλίσουν τη ΝΟΜΙΜΗ είσοδό τους στις παραπάνω χώρες και εισήλθαν εκεί ως λαθρομετανάστες… Αυτοί ήταν «σταγόνα στον ωκεανό!»

Και άκουσα τον κ Χρυσοχοϊδη να ανακοινώνει ότι ο Πρόεδρος των ΗΠΑ είναι…Μουσουλμάνος!

Η αλήθεια είναι ότι ο φυσικός πατέρας του κ Μπαράκ Ομπάμα ήταν μουσουλμάνος Κενυάτης…Αλλά ο ίδιος ο Πρόεδρος των ΗΠΑ στη διάρκεια του προεκλογικού του αγώνα αποσαφήνισε, άπαξ και δια παντός όπως είπε, ότι είναι ενορίτης στην ίδια Χριστιανική εκκλησία τα τελευταία 20 χρόνια και όταν ορκίστηκε ως Γερουσιαστής έβαλε το χέρι του στη Βίβλο και πήρε τον όρκο του!

Ειλικρινά επιμένω στο ερώτημά μου:

η Θέση σας κ Αλέξη Τσίπρα, Πρόεδρε του Συνασπισμού και η εκνευρισμένη τοποθέτησή σας κ Μιχάλη Χρυσοχοϊδη, Υπουργέ Προστασίας του Πολίτη αποδεικνύει «άγνοια ιστορίας και γεγονότων ή ψευδή υπερβολή μέσα στη αίθουσα της Βουλής των Ελλήνων, στον ιερό χώρο του Ναού της Ελληνικής Δημοκρατίας;»

Λίγοι στο «Φέουδο», πολλοί στο «φούντο»!..

Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Η οικονομική ύφεση τσουρουφλίζει πια και εμάς τους Έλληνες πού μέχρι πέρυσι είχαμε τις κατηγορηματικές διαβεβαιώσεις του τότε Πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή ότι είμαστε…θωρακισμένοι! Ξαφνικά διαπίστωσε ο κ Καραμανλής ότι πάμε για «φούντο» και «παρέδωσε» την Κυβέρνηση στον πολλά υποσχόμενο κ Παπανδρέου (αχ, Κώστα, Κώστα που θα έλεγε και ο φίλος μου ο Γιάννης Σερβετάς!...) Και το βράδυ της Τρίτης ο κ Παπανδρέου παραδέχτηκε τα οφθαλμοφανή και ανακοίνωσε μέτρα «σοκ» που μάλλον θα έχουν και πιο οδυνηρή συνέχεια!

Η προσωπική μου άποψη, διαποτισμένη με περισσή αφέλεια, είναι ότι για όλα φταίει η καθυστέρηση της πτώσης του Νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού: πιστεύω δηλαδή ότι δύο - τρία χρόνια μετά την πτώση του «Τείχους του Βερολίνου» έπρεπε να είχε οδηγηθεί στο πυρ το εξώτερο και το Καπιταλιστικό σύστημα στην δεδομένη του μορφή.

Από τη στιγμή που δεν έγινε αυτό μας προέκυψαν δυναμικά η απληστία, η καταβαράθρωση της εντιμότητας, η κραυγαλέα απουσία Κρατικών ελέγχων και απαραίτητων παρεμβάσεων, η γιγάντωση της διαφθοράς και η επικράτηση της αδιαφάνειας…

Γιατί;

Το σενάριο, σε υπέρ απλουστευμένη μορφή, ήθελε τους εργαζόμενους στον πρωτογενή τομέα ως «δούλους» στους τσιφλικάδες και τους γαιοκτήμονες Ευρώπης και Αμερικής, ως «χαμάληδες» στον δευτερογενή τομέα και την μεταποίηση. Στη συνέχεια ακούστηκαν φωνές και μας προέκυψε μετά την Γαλλική και την Αμερικανική κυρίαρχα η Ρωσική Επανάσταση και οι εργαζόμενοι σε γεωργία – κτηνοτροφία - φάμπρικες απέκτησαν δικαιώματα, μετουσιώθηκαν σε ανθρώπινα όντα από απλά «θηλαστικά» (ίσως κα…ζώα) και επειδή ο φόβος πάντοτε φυλάει τα….έρμα, τα Συνδικάτα ανδρώθηκαν και «έβγαλαν γλώσσα στις υπερβολές των αφεντικών….» Στην Ευρώπη και την Αμερική η δύναμη των Συνδικαλισμένων όχι μόνο κατόρθωσε να διασφαλίσει για την Εργατική Τάξη δικαιώματα (καμιά φορά και…προνόμια) αλλά αποσόβησε και το φάσμα μιας Σοσιαλιστικής Επανάστασης ιδιαίτερα στην Ευρώπη μετά την ήττα της Γερμανίας του Κάϊζερ και στην Αμερική μετά το μεγάλο Κραχ της Γουώλ Στρητ! Αυτό είναι το υπέρ απλουστευμένο σενάριο που περιέγραφε το σχετικά μακρινό χτες του 19ου και του 20ου αιώνα.

Από τα μέσα του 19ου αιώνα όταν γράφτηκε το Κομμουνιστικό Μανιφέστο μέχρι και την προτελευταία δεκαετία του 20ου αιώνα σε Ευρώπη και Αμερική η Εργατική Τάξη κατόρθωνε να…ακουμπά τον ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ της οικονομικής ευημερίας εισπράττοντας αξιόλογες αμοιβές για την προσφερόμενη εργασία της εφόσον ήταν ακόμη οικονομική ενεργή και υποσχέσεις για επάρκεια οικονομικών πόρων όταν έμπαινε στο στάδιο της συνταξιοδότησης. Βέβαια πριν μερικές δεκαετίες το προσδόκιμο ζωής (τώρα το διαπίστωσε ο κ Παπανδρέου;) δεν ήταν, όπως σήμερα, μέσου όρου 83 ετών για τις γυναίκες και 78 ετών για τους άνδρες (δηλαδή πολλά χρόνια μετά την συνταξιοδότηση) και για την ευημερία του Καπιταλιστικού Συστήματος Ευρώπης και Αμερικής δεν υπήρχε καμία έξωθεν απειλή….

Όταν τις περασμένες δεκαετίες μας ερχόταν από την Αμερική και την Ιαπωνία οι πρωτότυπες τότε ιδέες με νέα εργασιακά σχήματα που εξέφραζε ο ευρηματικός τίτλος «ελαστικά ωράρια εργασίας» κανείς δεν μπορούσε να φαντασθεί τις εξελίξεις που μας προκύπτουν ραγδαία και ξεπερνώντας τα προσχήματα απογυμνώνουν τον μύθο της «Μεσαίας Τάξης» η οποία στηριζόμενη στα ελαστικά ωράρια υποτίθεται ότι θα μπορούσε να απολαύσει «τον ελεύθερο χρόνο» δημιουργικά, να αναπτύξει καλύτερες διαπροσωπικές σχέσεις με μέλη της οικογένειας, να αποβεί περισσότερο ανταγωνιστική στην παραγωγική διαδικασία.

Ξεκινώντας και πάλι από την Αμερική η ευρεσιτεχνία των «ελαστικών ωραρίων» απασχόλησης μετουσιώθηκε σε έναν απίστευτα διψασμένο για κέρδη και αδηφάγα άπληστο ΔΡΑΚΟΥΛΑ που απομυζεί το αίμα της εργατικής τάξης δικαιώνοντας την πράξη με το πρόσχημα της ανάγκης για αύξηση της ανταγωνιστικότητας μπροστά στην επέλαση του «κίτρινου κινδύνου» που – ΑΚΟΥ και…ΦΡΙΞΕ φίλε μου Διεθνιστή Μαρξιστή, εκπορεύεται από την πατρίδα του Μάο, ανδρώνεται μέσα στα σπλάχνα της Κομμουνιστικής ΚΙΝΑΣ και απειλεί όχι μόνο το οικοδόμημα του Δυτικού Καπιταλισμού (είδωλο του οποίου είναι και το ίδιο) αλλά τις ίδιες του τις ρίζες!..

Άσχετα με τους συμψηφισμούς περί μέγιστης ή ελάχιστης ενοχής για την «Κατάντια» μας και τις αντιπαραθέσεις μεταξύ κορυφαίων στελεχών ΝΔ και ΠΑΣΟΚ σε ραδιοτηλεοπτικά πάνελ και εφημερίδες (ξεχνάμε ότι από το καλοκαίρι του 1974 μέχρι σήμερα για ΟΛΑ μόνο η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ ευθύνονται ΑΠΟΛΥΤΩΣ). Μετά την αποβιομηχάνιση της ελληνικής οικονομίας με τις νέες (;) ρυθμίσεις στα εργασιακά θέματα ίσως ξαναδούμε παιδιά κάτω των δέκα ετών να εισέρχονται στο χώρο εργασίας μία ώρα πριν την ανατολή του ήλιου και να εξέρχονται μία ώρα μετά τη δύση του! Για τους γονείς τους ΔΕΝ θα πω κουβέντα καθώς κάποιοι είναι άνεργοι, άλλοι επιβιώνουν με τα μειωμένα ωράρια και οι υπόλοιποι τρέμουν την ημέρα της οικονομικά «θανατηφόρας» απόλυσης.

Η Φεουδαρχία, με βαρόνους, κόμηδες, δούκες, μαρκησίους, αντεπιτίθεται!

Μήπως οι ισχυροί της παγκόσμιας οικονομίας, που την περασμένη εβδομάδα συναντήθηκα στο περιβόητο Νταβός της Ελβετίας έχουν λησμονήσει τί οδήγησε τους Karl Marx και Friedrich Engels να συνθέσουν και να δημοσιεύσουν 161 χρόνια πριν το ανατρεπτικό κάλεσμα «….εργάτες όλου του κόσμου ενωθείτε, δεν έχετε τίποτε να χάσετε παρά μόνο τις αλυσίδες σας;»

Λέω, μήπως ;….

Εάν κόψεις μισθούς…Κόψε χέρια!

Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Με τρομάζει το σχέδιο «Β» και αγχώνομαι για την ερχόμενη Τετάρτη καθώς τα σενάρια, επαναλαμβανόμενα στα περιώνυμα τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά παράθυρα και στις σελίδες εφημερίδων από Βουλευτές και Υπουργούς του ΠΑΣΟΚ και από εμφανέστατα συναινούντες εάν όχι και απροκάλυπτα «συνεργαζόμενους» με την Κυβέρνηση δημοσιογράφους πως όπως πάνε τα πράγματα ίσως δούμε δραματικές περικοπές σε μισθούς, επιδόματα και…συντάξεις!

Και όλα αυτά επειδή το δημοσιονομικό μας χρέος έχει φτάσει σε δυσθεώρητα και ιλιγγιώδη ύψη και ταυτόχρονα οι φοροεισπρακτικές δυνατότητες ενός λαού που ΔΕΝ παράγει σχεδόν τίποτε και μιας οικονομίας που όχι μόνο ΔΕΝ αναπνέει, αλλά δεν της έχει μείνει «σάλιο» όπως πολύ περιγραφικά το έθεσε και ο Υπουργός καθηγητής Ανδρέας Λοβέρδος είναι ελάχιστες έως σχεδόν…μηδαμινές!

ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ λοιπόν προμηνύουν όλα αυτά για να…σωθούμε, να μην πτωχεύσουμε, να μην μας πετάξουν κλοτσηδόν εκτός ευρωζώνης οι… “κουτόφραγκοι”!

Όταν αναλογισθεί κανείς ότι όταν ο μακαρίτης Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1974 πήρε στα χέρια του την Ελλάδα η χούντα των Συνταγματαρχών είχε αφήσει έλλειμμα της τάξεως του 23% και όταν ο ανιψιός του Κώστας Καραμανλής το 2009 «παρέδωσε» την Ελλάδα στον Γεώργιο Ανδρέα Παπανδρέου, λένε ότι το έλλειμμα είχε αγγίξει το 108% του Ακαθάριστου Εθνικού μας Προϊόντος (δηλαδή 500% αύξηση σε 35 χρόνια…Δημοκρατικής Διακυβέρνησης της σύγχρονης Ελλάδας!!!)

Στο ίδιο χρονικό διάστημα, ας έρθουν σε κάποια ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΥΝΑΞΗ σύναξη οι λαλίστατοι στα ραδιοτηλεοπτικά παράθυρα και μακροσκελείς συνεντεύξεις σε εφημερίδες και περιοδικά Υπουργοί του ΠΑΣΟΚ και οι «αμυνόμενοι» για το έργο τους πρώην Υπουργοί της Νέας Δημοκρατίας να μας πληροφορήσουν:

Τα τελευταία 30 χρόνια ΠΕΡΑ από την αύξηση κατά 500% του ΕΘΝΙΚΟΥ μας ΧΡΕΟΥΣ πόσα ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ευρώ εισπράξαμε υπό την μορφή Αγροτικών επιδοτήσεων και Ολοκληρωμένων Μεσογειακών Προγραμμάτων, πακέτων Ντελόρ και Κοινοτικών Πλαισίων Στήριξης;;;

Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι οι Έλληνες – εργαζόμενοι και συνταξιούχοι - όταν παραστεί η ανάγκη θα προσφέρουμε αγόγγυστα – όπως πάντα – για την σωτηρία της ΠΑΤΡΙΔΑΣ…

Εάν ό Πρωθυπουργός μας και η Κυβέρνηση του προβούν, τελικά, σε ΑΝΑΓΚΑΙΕΣ ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ επιδομάτων, μισθών και συντάξεων για να το δεχθούνε οι Έλληνες και οι Ελληνίδες θα πρέπει την ίδια στιγμή να ΠΡΟΒΟΥΝ και στο…ΚΟΨΙΜΟ των χεριών ΟΛΩΝ των ανδρών και γυναικών, Υπουργών, Βουλευτών, golden boys, Διοικητών ΔΕΚΟ και άλλων χαραμοφάηδων ΠΡΑΣΙΝΗΣ και ΜΠΛΕ Κομματικής Νομενκλατούρας…

ΔΕΝ είναι ΔΕΚΤΟ να κληθεί να πληρώσει από το υστέρημά του ο μέσος Έλληνας, εργαζόμενος και συνταξιούχος, κλεψιές, καταχρήσεις, ταχυπλουτισμό και ανευθυνότητα ΟΛΩΝ εκείνων που μας κυβέρνησαν τα 35 χρόνια μετά την πτώση της χούντας χωρίς – ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ – κάποιος να ΚΟΨΕΙ ΧΕΡΙΑ όπως κάνουν και οι γείτονές μας Άραβες σε κάθε κλέφτη και καταχραστή…

Εάν Κόψεις επιδόματα, μισθούς και συντάξεις Κύριε Πρωθυπουργέ ΚΟΨΕ και μερικά χέρια αλλιώς κανείς Κοινωνιολόγος δεν μπορεί να προβλέψει τι μέλλει γενέσθαι - παρά μόνο ο ΘΕΟΣ της Ελλάδος - που πέρα από τα κορυφαία στελέχη της Ευρωπαϊκής Ένωσης ίσως χρειασθεί να βάλει το Χέρι Του…

Φαινόμενα αλλοτρίωσης στην ελληνική κοινωνία

Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερὀπουλου

Τι ακριβώς σημαίνει ο όρος αλλοτρίωση, ή αποξένωση, του ατόμου που ζεί, λειτουργεί, εργάζεται και δημιουργεί ως μέλος μιάς σύγχρονης τεχνολογικά αναπτυγμένης αστικοβιομηχανικής κοινωνίας; Σταχυολογώντας από την πλούσια πάνω στο θέμα αυτό βιβλιογραφία των κοινωνικών επιστημών μπορούμε να προσδιορίσουμε 5 πιθανές ερμηνείες του όρου αλλοτρίωση ή αποξένωση και συγκεκριμένα μπορεί να σημαίνει «αποδυνάμωση» ή πάλι «έλλειψη νοημάτων», ακόμη «έλλειψη αρχών ή ανομία» επίσης «απομόνωση ή μοναξιά» και τελικά «αποξένωση από τον ίδιο μας τον εαυτό.»

H αλλοτρίωση ως "αποδυνάμωση" ξεκίνησε από το έργο του Μαρξ και συνεχίζεται σήμερα. Στην μαρξιστική θεωρία το εργαζόμενο άτομο αισθά

νεται αλλοτριωμένο μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα διότι αποτελεί μιά «ασήμαντη» για τον επιχειρηματία – «καπιταλιστή» μονάδα που δεν του επιτρέπεται να συμμετέχει στην λήψη αποφάσεων ακόμη και όταν αυτές αφορούν άμεσα την τύχη και το μέλλον του.

Η αλλοτρίωση ως κατάσταση όπου το άτομο υποφέρει από «έλλειψη νοημάτων» αφορά στο γεγονός ότι στη σύγχρονη αστικο-βιομηχανική κοινωνία το μεμονωμένο άτομο αδυνατεί να κατανοήσει τις γοργά εναλλασ

σόμενες διαδικασίες, να αξιολογήσει και να εκτιμήσει σωστά όσα συμβαίνουν γύρω του.

Η αλλοτρίωση ως κατάσταση «ανομίας ή έλλειψης αρχών» πηγάζει από το έργο του Ντέρκχαϊμ. Σύμφωνα με αυτόν τον ορισμό η ραγδαία κοινωνική αλλαγή φέρνει το άτομο αντιμέτωπο με καταστάσεις στις οποίες οι ψυχοκοινωνικοί κανόνες του παιχνιδιού έχουν χάσει την ισχύ τους, τα παραδοσιακά πρότυπα συμπεριφοράς έπαψαν να καθορίζουν το πλαίσιο των διαπροσωπικών σχέσεων και το άτομο λειτουργεί σε κατάσταση σύγχισης.

Η αλλοτρίωση ως «απομόνωση ή μοναξιά» αναφέρεται στα έντονα συναισθήματα του κατοίκου μιάς σύγχρονης αστικοβιομηχανικής μητρόπολης που αν και περιστοιχίζεται από μυριάδες συνανθρώπους στο χώρο εργασίας στην πολυκατοικία, στους δρόμους και τα λεωφορεία αισθάνεται απομονω μένος, υποφέρει από έντονα συναισθήματα μοναξιάς.

Τελικά η αλλοτρίωση ως «αποξένωση από τον ίδιο μας τον εαυτό» ταυτίζεται με την απώλεια του νοήματος της εργασίας μας καθώς στην παραγωγική διαδικασία το άτομο προσθέτει με τον μόχθο της καθημερινής 8ωρης εργασίας του ένα πολύ μικρό κομμάτι στο τελικό προϊόν που δεν εντοπίζεται εύκολα.

Η σύγχρονη τεχνολογία μαζικής παραγωγής αγαθών και υπηρεσιών, βασισμένη στην ορθολογιστική κατανομή ανθρώπινου δυναμικού, μηχανημάτων παραγωγής και κεφαλαίου αφαίρεσε από τον μεμονωμένο εργαζόμενο την άντληση ικανοποίησης από την εργασία, από την δουλειά του, που συνήθως ερχόταν ως αποτέλεσμα της ολοκλήρωσης μιάς πράξης που το αποτέλεσμά της ήταν χειροπιαστό, ένα ζευγάρι παπούτσια, ένα βάζο, κάποιο, οποιοδήποτε, χειροπιαστό αντικείμενο...

Μιά από τις περισσότερο δραματικές διαστάσεις της αλλοτρίωσης του σύγχρονου ανθρώπου είναι η γέννηση και εκδήλωση της ψυχοκοινωνικής«απάθειας» δηλαδή της παθητικής αποδοχής του γεγονότος ότι τα μεμονωμένα άτομα αδυνατούμε να επηρεάσουμε τις διαδικασίες που χαρακτηρίζουν το κοινωνικό σύστημα .

Η "απάθεια" του νεο-Ελληνα - όχι μόνο κατοίκου της Αθήνας ή της Θεσσαλονίκης – αλλά και ικκρότερων επαρχιακών πόλεων διαφαίνεται και σε κρούσματα ψυχοκοινωνικής παθολογίας όπως είναι η αύξηση της απρόσωπης και βάρβαρης μικρομεσαίας εγκληματικότητα αλλά και η ακραία δραμτική περίπτωση όταν κάποιος μοναχικός συγκάτοικος στην πολυκατοικία μας πεθάνει χρειάζεται «να μυρίσει το πτώμα του» για να αντιληφθούμε οι υπόλοιποι - δήθεν γείτονες - ότι για τον άγνωστο αυτόν συνάνθρωπό μας έκλεισε η παρένθεση μιάς ζωής…

Ουρά ή τελικά…hurrah?

Του καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

«Ουρά» ατέλειωτη σχημάτισαν οι διεθνείς αγορές σε Ευρώπη, Αμερική και Ασία καθώς οι εκπρόσωποι των αγοραστών του σημερινού κρατικού ομολόγου συνωστίζονταν από το πρωί προσφέροντας ζεστό χρήμα σε επίπεδο 5-πλάσσιο του ποσού που «ζητιανέψαμε» υπό μορφή πενταετούς δανείου. Και θα δανειστούμε, ΧΑΡΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ (για ποιους εκτός και εντός Ελλάδος, άραγε) μέχρι και 8 δισεκατομμύρια δανεικά, με το περιβόητο, αλλά πασίγνωστο πια και στους πλέον αδαείς περί την οικονομική επιστήμη και την αγγλική γλώσσα Έλληνες και Ελληνίδες, SPREAD των σχεδόν 3,5% ή 3,8% πάνω από τη Γερμανική βάση!

Hurrah, ήταν τα ουρανομήκη επιφωνήματα αποδοχής, επιβράβευσης, αναγνώρισης - εκ μέρους των δανειστών μας στην Διεθνή Οικονομική σκηνή- των «κόπων και βασάνων» του νυν Υπουργού Οικονομικών Dr Γιώργου Παπακωνσταντίνου, της νεοεκλεγείσας Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ αλλά και των προκατόχων του θώκου του «τσάρου της ελληνικής οικονομίας» από το 1974 και μετά και των εναλλασσομένων στο θώκο της Κυβέρνησης του Έθνους, του Κράτους των Ελλήνων έκτοτε…

ΤΕΛΙΚΑ μήπως με τον φόβο, την απειλή ότι θα μας διώξουν από το ασφαλές λιμάνι του ευρώ, ότι θα πτωχεύσουμε, ότι το παμφάγο και αχόρταγα φορομπηχτικό Κράτος τελικά θα δημεύσει τις ακίνητες και κινητές περιουσίες μας θα δούμε δύο πράγματα που κάποιοι, λάτρεις του γνωστού σλόγκαν, γνωστής επιχείρησης φρόντισαν να «επιλέξουν για μας, πριν από μας» δηλαδή:

ΔΕΝ θα πάμε σε ΠΤΩΧΕΥΣΗ ούτε θα μας αποβάλλουν από το ΕΥΡΩ (Hurrah και πάλι Hurrah, και ξανά Hurrah, μαζί και ωσαννά;)

Θα μας ρημάξουν στην φορολογία και τις περικοπές μισθών

Αλλά, Ως ευτυχείς ιθαγενείς θα ανακράξουμε ευγνώμονες στοιβαγμένοι σε ουρές….

Hurrah και «Δόξα στους πολιτικούς μας» που τα κατάφεραν με το ελάχιστο κόστος να μας πείσουν ότι «καθάρισαν» για εμάς και το «καλό» μας αφού πρώτα στα 36 περασμένα χρόνια (από το καλοκαίρι του 1974 και μετά) αυτοί είχαν «καθαρίσει» τα εθνικά μας ταμεία και μάλιστα υπό την προστασία του περιβόητου Νόμου περί ευθύνης (εννοούν ΑΝΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑΣ) των Υπουργών!

Τα δύσκολα είναι μπροστά μας, το χάσμα το «κορμί» πατριώτες, αλλά αφού μας προετοίμασαν για θάνατο θα είμαστε ευτυχείς ΕΠΙΒΙΩΝΟΝΤΑΣ έστω και κατά πολύ…φτωχότεροι!

ΔΟΞΑΣΤΕ τους…

ΖΗΤΩ που μας…κάψανε;

Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Το κείμενό μου είναι εκ προθέσεως «παιδαριώδες» για να βρίσκεται σε πλήρη αντιστοιχία με τα επιχειρήματα των Κομμάτων που μας διοικούν επί 35 χρόνια και ΚΑΝΕΝΑ στέλεχός τους μέχρι σήμερα ΔΕΝ πήγε στη φυλακή!...

Και το κείμενο με τα ερωτήματά μου για τα Τέμπη ήταν στόσο «παιδαριώδες» ώστε κάποιοι μου επιτέθηκαν βάναυσα αλλά τώρα…κρύβονται!...

Έφτασε η… «αναίδεια» των μανδαρίνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο σημείο να στείλουν ΕΛΕΓΚΤΕΣ αυτές τις ημέρες στην Αθήνα για να …ελέγξουν τους Υπουργούς και τα Υπουργεία μας!…

Και αυτοί οι έλεγχοι θα συνεχιστούν, λένε, σε μηνιαία βάση!...

Μέχρι πού θα φτάσει το θράσος τους;…

Αυτό αναρωτιούνται πολλοί Έλληνες και Ελληνίδες που ήδη δηλώνουν πολύ προσβεβλημένοι από το μπαράζ των επικριτικών σχολίων, αρνητικής αρθρογραφίας και υποτιμητικών αξιολογήσεων της ελληνικής οικονομίας και του…Άκουσον, Άκουσον…του ελληνικού πολιτικού συστήματος από οικονομικές και πολιτικές εφημερίδες και περιοδικά της Ευρώπης, της Αμερικής και όχι μόνο!

Όταν πριν πολλές δεκαετίες ήμασταν πιτσιρικάδες συχνά λέγαμε σκωπτικά…

ΖΗΤΩ ΠΟΥ ΚΑΗΚΑΜΕ!

Τώρα καθώς ωριμάσαμε ηλικιακά τι θα πρέπει να πούμε;

ΖΗΤΩ ΠΟΥ ΜΑΣ…ΚΑΨΑΝΕ;

Καθότι με το ειρωνικό πνεύμα της αυτοκριτικής που με διακατέχει σήμερα αναρωτιέμαι εάν το πήραμε χαμπάρι εμείς ο φερόμενος ως τόσο ΕΞΥΠΝΟΣ και ΠΟΛΙΤΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ λαός ότι ΑΥΤΟΙ και ΑΥΤΕΣ που μας κυβερνήσανε τα τελευταία 35 χρόνια της μεταπολίτευσης, τελικά, μας…ΚΑΨΑΝΕ;

ΣΙΓΟΥΡΑ πιστέψαμε ότι αυτοί της πάλαι ποτέ ΕΟΚ και τώρα Ε.Ε. ΠΟΤΕ δεν θα παίρνανε χαμπάρι την ελληνική…«μαγκιά» που κατάφερε, αφού η Ελλάδα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ εισέπραξε ΜΥΘΙΚΑ ΚΟΝΔΥΛΙΑ από τα Μεσογειακά προγράμματα και τα 4 πακέτα Ντελόρ, τελικά:

1/ Να αυξηθεί το Δημόσιο χρέος κατά ΠΕΝΤΑΚΟΣΙΑ τοις

Εκατό σήμερα από το περίπου 23% που ήταν το 1974

Όταν κατέρρευσε η Χούντα!!!!!

2/ Να μας φέρουν ένα βήμα πριν την ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ!!!!

Από αυτόν τον απίστευτο ΠΑΚΤΩΛΟ χρημάτων πόσα ΦΑΓΑΜΕ εμείς φίλοι μου και Πόσα αυτοί που κάποτε τόλμησε (και μετά …ΣΙΩΠΗ) ο Κώστας Καραμανλής να αποκαλέσει «νταβατζήδες» και μαζί οι μερικές χιλιάδες παρατρεχάμενοί τους;

Τι ακριβώς πρέπει να πούμε;

ΖΗΤΩ που…καήκαμε;

Ή, να αναρωτηθούμε πόσο «ηλίθιοι» πρέπει να αισθανόμαστε (μήπως…είμαστε;) που αφήσαμε τους πολιτικούς να μας…ΚΑΨΟΥΝΕ;

Ή, μήπως, πάλι φταίει ο γνωστός… «ξένος δάκτυλος;»

2010 – Τι μπορούμε να αλλάξουμε;

Του Καθηγητη Γιώργου Πιπερόπουλου

Εδώ είναι, λοιπόν, ο νέος Χρόνος που κάποιοι τον υποδέχθηκαν με το καθιερωμένο κυνηγητό της...Τύχης. Κάποιοι άλλοι κοίταξαν μέσα τους αναπολώντας τα γεγονότα των 365 ημερών που πέρασαν – δύσκολο το 2009 αλλά λένε θα είναι πιο δύσκολο το 2010 - και πήραν τις μεγάλες αποφάσεις..Το έχουν αυτό οι μέρες αλλαγής χρόνου.

Η ψυχοδυναμική θεωρία μιλά για τη διαδικασία της «ωραιοποίησης του παρελθόντος» δηλαδή την τάση μας να απομονώνουμε τις ασχήμιες που περάσαμε, να ρίχνουμε στη λήθη τα προβλήματα που μας ταλάνισαν, να απωθούμε στο υποσυνείδητο τις πίκρες που γευτήκαμε. Η ίδια θεωρία αναγνωρίζει και την επιθυμία μας για αλλαγή και πρόοδο στη διάρκεια του χρόνου, και με ιδιαίτερη ένταση με την είσοδο ενός Νέου Χρόνου..

Είναι αλήθεια ότι αφοσιωμένοι στα ΤΕΡΑΣΤΙΑ οικονομικά και πολιτικά γεγονότα, οι περισσότεροι αφήσαμε τις προσωπικές μας πίκρες να κυλήσουν αθόρυβα στη χοάνη του σιωπηλού υποσυνειδήτου μας.

Χιλιάδες σπίτια θρήνησαν νεκρούς και τραυματίες από οδικά ατυχή

ματα, από καρκίνο και καρδιοπάθειες, από ναρκωτικά αλλά και το κοινό έγκλημα. Ουσιαστικά φέτος πέθαναν ΠΟΛΛΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ Ελληνες και Ελληνίδες από όσοι γεννηθήκανε και κατά συνέπεια η δημογραφική μας εξίσωση βρέθηκε ΞΑΝΑ στο ΜΕΙΟΝ….

Η συναλλακτική θεωρία διατείνεται ότι τρία πρόσωπα λειτουργούν δυναμικά μέσα στο πλαίσιο της ατομικής μας προσωπικότητας. Το παιδί που ήμουν, ο γονιός που με μεγάλωσε, το ώριμο πρόσωπο που είμαι.

Αν "παντρέψουμε" την ψυχοδυναμική με την συναλλακτική θεωρία για να πάρουμε τις αποφάσεις μας για το 2010.

Τι θα μπορούσε να αλλάξει στη ζωή μας και πώς θα το επιτύχουμε

1) Μη στοχεύσετε σε θεσμικές αλλαγές αλλά κάντε μιά λίστα από μικρά πράγματα που και μπορούν να αλλάξουν και αλλάζοντας θα μας δώσουν εκείνο το τόσο απαραίτητο αίσθημα της επιτυχίας που μοιάζει να γλυστρά κάθε φορά μέσα από τα δάχτυλά μας. Ολοι χρειαζόμαστε που και που να αισθανθούμε νικητές. Ας δώσουμε λοιπόν ικανοποίηση στον εαυτό μας με μικρές νίκες, μκρές πραγματοποιήσημες επιτυχίες.

2) Για όσους συνεχίζουν να είναι καπνιστές θα συνιστούσα να το...κόψουν. Οσο δύσκολο και αν είναι αυτό είναι προτιμότερο να μετράμε τις ώρες που ΔΕΝ καπνίζουμε από το να ζητάμε κάθε φορά μια νέα δικαιολογία για το επόμενο τσιγάρο. το επόμενο βήμα προς το θάνατο - είμαι χαρούμενος ανάβω, έχω σεκλέτια ξανα-ανάβω τσιγάρο.

3) Για όσους παραμένουν πιστοί σύντροφοι παρά την αυξανόμενη επιπολαιότητα στις διαπροσωπικές μας σχέσεις και τις χιλιάδες διαζύγια συνιστώ να ξαναδούν τα πράγματα μέσα από τα μάτια του παιδιού που κρύβεται - όπως λέει η συναλλακτική θεωρία - και στη δική τους προσωπικότητα και στο εγώ του συντρόφου τους. Η παιδική άποψη για τη ζωή περικλείει μέσα της τη φρεσκάδα, την όμορφη αφέλεια του να βρίσκουμε χαρές εκεί όπου βασιλεύει η λύπη, του να μετουσιώνουμε σε δυναμική παιχνιδιού κάθε λογής ρουτίνα και καταπίεση.

4) Για όσους έχουν βαρεθεί το εργασιακό τους περιβάλλον, τους προισταμένους και συναδέλφους τους συνιστώ να αλλάξουν όχι την απασχόληση τους - η ανεργία καλπάζει με γοργό, δραματικό βηματισμό - αλλά τη ρουτίνα του πώς έρχονται στο γραφείο, και ταυτόχρονα και τη διαρύθμιση του εργασιακού τους χώρου. Συχνά, μιά απλή αλλαγή του δρομολογίου που μας οδηγεί στο χώρο της εργασίας μας αλλά και μιά μετακίνηση των επίπλων έχουν σαν αποτέλεσμα να αλλάξει και η οπτική-ψυχοσυναισθηματική μας αντιμετώπιση της ρουτίνας που μας πνίγει.

5) Να σας θυμήσω την σημασία της προτροπής - Να ζούμε στο σήμερα, μαθαίνοντας από το χθες και προγραμματίζοντας για το αύριο. Σταματήστε να αισθάνεσθε ένοχοι για το χθες, συνειδητοποιήστε ότι είναι προτιμότερο να μετανιώνουμε για πράγματα που κάναμε και όχι για πράγματα που δεν τολμήσαμε να κάνουμε. Μην ζείτε μονίμως με την προσμονή του αύριο αλλά και μην αγνοείτε τον ερχομό του πράγμα που απαιτεί και τον προγραμματισμό του.

6) Σε παίκτες, προπονητές, παράγοντες, διαιτητές, αθλητικογράφους, φίλαθλους και οπαδούς εύχομαι η Νέα Χρονιά θα δικαιώσει τους πόθους και τις ελπίδες τους - όχι βέβαια με πρωτιές και την απονομή του Κυπέλλιυ σε όλους, πράγμα που δεν γίνεται έτσι κι ΄αλλοιώς - αλλά με την απόλαυση αγνών, καθαρών και σημαντικών παιχνιδιών. Και, φυσικά, με καλή εμφάνιση της ΕΘΝΙΚΗΣ μας στην Νότιο Αφρική το ερχόμενο καλοκαίρι. Εύχομαι ΟΛΟΙ μας να μάθουμε ΚΑΙ να χάνουμε αρκεί να έχουμε δώσει τον καλύτερό μα εαυτό σε ένα αντίπαλο που είναι καλύτερος από εμάς και ίσως πιο τυχερός, χωρίς, βέβαια, οι «παράγκες» να μας κλέψουν τη Νίκη ή την ισοπαλία..

7) Είναι καιρός εμείς οι Ελληνες, οι "ιθαγενείς" αυτής της πλέον ιστορικής και σημαντικής γεωπολιτικής απόληξης της χερσονήσου του Αίμου να αντλήσουμε ελπίδα από το γεγονός της έλευσης του Ιησού, από τα Χριστούγεννα, να επικαλεσθούμε τη δική Του δύναμη και ευλογία και μέσα από την πίστη που βρίσκεται στην καρδιά του καθένα και της καθεμιάς μας να καταλαγιάσουμε το άγχος, το στρες, την κατάθλιψη που μας έχουν τυλίξει επικίνδυνακαι να μπούμε στο 2010 με τη θύμηση της πατροπαράδοτης ρήσης του « έχει ο Θεός»

Με την πίστη μας σε Εκείνον και με λίγο προγραμματισμό, ποιός ξέρει ίσως το 2010 να είναι ο χρόνος της δικιάς σας ευτυχίας. Εγώ προσωπικά σας το εύχομαι… Καλή χρονιά!

Κραδαίνοντας τις ποιμαντικές σας ράβδους….

Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Ενθουσιάστηκα βλέποντας τον Αρχιεπίσκοπο και τον Πρωθυπουργό μαζί και σκέφτηκα…

Σεβαστοί μας Ιεράρχες, Βοηθήστε το Έθνος που κάποτε πίστευε ότι αξίζει ακόμη και η θυσία της προσωπικής μας ύπαρξης όταν πρόκειται…«για του Χριστού την πίστη την αγία και της Πατρίδος την ελευθερία…»

Επειδή τούτες τις ημέρες θα ξαναζήσουμε, συμβολικά, την γέννηση του Ιησού του Ναζωραίου και μαζί την γέννηση της Ελπίδας Σωτηρίας για το ανθρώπινο γένος η θερμή μου παράκληση προς τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και την Ιερά Σύνοδο είναι να «θυμηθούν τον προχριστιανικό διάλογο ανάμεσα σε Θεμιστοκλή και Ευρυβιάδη για την Σωτηρία της Αθήνας, εκείνο το ιστορικό, «πάταξον μεν άκουσον δε…» και μια ταπεινή υπενθύμιση του «ιερού θυμού» και της χρήσης του φραγγελίου από τον Ιησού που κυνήγησε τους αργυραμοιβούς στον προαύλιο χώρο του Ναού του Σολομώντος…

Με άλλα λόγια θα ήθελα, με τον προσήκοντα σεβασμό και προς τα πρόσωπα των Ιεραρχών μας, προς τα πρόσωπα των πολιτικών μας, και προς τον Ελληνικό λαό να ΖΗΤΗΣΩ από την Ιερά Σύνοδο και τον επικεφαλής της Αρχιεπίσκοπο Αθηνών:

Πρώτον, να δεσμεύσουν ΟΛΗ την Εκκλησιαστική Περιουσία και να την θέσουν ως ΕΓΓΥΗΣΗ προς τους διεθνείς οικονομικούς κύκλους για την ΕΠΙΒΙΩΣΗ της Ελληνικής Οικονομίας,

Δεύτερον. Κραδαίνοντας τις ποιμαντικές τους ράβδους να ΑΠΑΙΤΗΣΟΥΝ από την παρούσα ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ να αναιρέσει το «Βουλευτικό και Υπουργικό ΑΣΥΛΟ ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑΣ» και να προσαχθούν στη Δικαιοσύνη ΟΛΟΙ και ΟΛΕΣ που καταχράστηκαν, που κακοδιαχειρίστηκαν, που κατασπατάλησαν την περιουσία του Ελληνικού λαού και αφού καταδικαστούν να ΥΠΟΧΡΕΩΘΟΥΝ να επιστρέψουν στο Έθνος τα ΑΠΟΛΕΣΘΕΝΤΑ (δήθεν) χρήματα, και να μειώσουν κατά 30% τις αμοιβές που τώρα εισπράττουν

Τρίτον, Ζητήστε ΑΜΕΣΑ από τους Κυρίους και Κυρίες επικεφαλής ΟΛΩΝ των ΔΕΚΟ όπως και τους ΠΑΝΑΚΡΙΒΟΥΣ παρουσιαστές/στριες των ΚΡΑΤΙΚΩΝ καναλιών ΕΡΤ-1,2,3 να μειώσουν σε επίπεδα μισθού καθηγητών Πανεπιστημίου (3,000 ευρώ μηνιαίως) τις μηνιαίες αποδοχές τους και,

Τέταρτον, εάν δεν το πράξουν αυτό η Βουλή οι Ιεράρχες μας να «κατεβάσουν με θυμό τις «ιερές μαγκούρες» τους στα πισινά των Υπουργών και Βουλευτών, να αποσύρουν την περιουσία που θα έχουν θέσει ως εγγύηση για την Σωτηρία της ελληνικής οικονομίας και να ΠΟΥΝ με ειλικρίνεια στον χριστεπώνυμο πλήρωμα της Ελληνικής Ορθοδόξου Εκκλησίας την ΑΛΗΘΕΙΑ…

Αναγνωρίζω ότι τα παραπάνω είναι ρομαντικά και ανεδαφικά, σκέψεις μάλλον ενός απλού παιδικού μυαλού και όχι ενός πανεπιστημιακού δασκάλου…

Τα καταθέτω στη δική σας κρίση αναφερόμενος στο γράμμα-απάντηση που έστειλε ο Francis P Church, συντάκτης της Νεοϋερκέζικης εφημερίδας The SUN στο ερώτημα της Virginia O’Hannlon που απευθύνθηκε στην εφημερίδα ρωτώντας με την αφέλεια ενός παιδιού που άρχισε να αμφιβάλλει:

« Κύριε Διευθυντά,

Αλήθεια, ΥΠΑΡΧΕΙ ο Άγιος-Βασίλης;»

Και η εφημερίδα, με ΑΝΥΠΟΓΡΑΦΟ ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ (που αργότερα αποκαλύφθηκε ότι είχε γράψει ο δημοσιογράφος Francis P Church) έγραψε, και έμεινε στην Ιστορία ένα εκπληκτικό κείμενο που δημοσιεύθηκε σε πάρα πολλές γλώσσες με τίτλο….

(YES Virginia, There is Santa Claus…)


(Παραθέτω μερικές μόνο αράδες…)

«ΝΑΙ, Βιρτζίνια, ΥΠΑΡΧΕΙ ο Άγιος-Βασίλης!....

Υπάρχει όπως υπάρχει και η αγάπη, η γενναιοδωρία, η αφοσίωση που υπάρχουν και δίνουν στη ζωή σου απεριόριστη ομορφιά και χαρά…ΑΛΗΘΕΙΑ, πόσο φοβερός θα ήταν ο κόσμος και η ζωή μας εάν ΔΕΝ υπήρχε ο Άγιος-Βασίλης..»

Καθώς αυτήν την Παρασκευή θα ζήσουμε, ξανά, την Γέννηση του Χριστού μας και την αναγέννηση της ΕΛΠΙΔΑΣ, και την επόμενη Παρασκευή θα δοξολογήσουμε την εορτή του Μεγάλου Βασιλείου, ενώ ήδη ζούμε ίσως τις δυσκολότερες μέρες της σύγχρονης Οικονομικής μας Ιστορίας περιμένω από τους Θρησκευτικούς μας Ηγέτες ΔΡΑΣΗ…


Καλά Χριστούγεννα, Καλή Πρωτοχρονιά, και Χρόνια μας Πολλά…

Εξουσία και “Χαρισματικοί” Ηγέτες

Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Εξουσία σημαίνει ισχύ ή δύναμη, δηλαδή την ικανότητα κάποιου να έχει και να ασκεί, να απαιτεί και να πετυχαίνει υπακοή, πειθαρχία, συμμόρφωση στα προστάγματά του και στην εκπλήρωση στόχων που αυτός θέτει έστω και άν η εκπλήρωσή τους απολήγει σε καθοριστική διαμόρφωση της ζωής, των ενδιαφερόντων, όπως ακόμα και των συμφερόντων αυτών που τον ακολουθούν. Οι παράγοντες που καθορίζουν τις διαδικασίες ανέλιξης σε θώκους εξουσίας είναι πολλοί.

Στο κληρονομικό δίκαιο οι επίγονοι κερδίζουν τη θέση εξουσίας ακριβώς επειδή είναι παιδιά των κατόχων αυτών των θέσεων (αυτό δεν παρατηρείται μόνο σε βασιλικές οικογένειες αλλά και σε πληθώρα δημοκρατιών). Άλλη μέθοδος είναι η απειλή ή και η χρήση «ωμής βίας» και η εφαρμογή σύγχρονων μεθόδων «πλύσης εγκεφάλου» της κοινής γνώμης (των ψηφοφόρων).

Υπάρχουν, επιπρόσθετα, οι περιπτώσεις προσώπων που κατέχουν εξειδικευμένες και ακόμα ατόμων που κατέχουν πολύτιμη εμπειρία (η οποία συχνά αλλά όχι και υποχρεωτικά συμβαδίζει με την ηλικία τους) και, τελικά, υπάρχει και η περίπτωση «χαρισματικής προσωπικότητας».

Όλα αυτά κάποια στιγμή οδηγούν στο θώκο της εξουσίας.

Τι είναι «Χάρισμα»

Κοινωνιολογικοψυχολογικές ερευνητικές προσπάθειες μας επιστρέφουν στις έννοιες του τύπου που είχαν περιγράψει οι αρχαίοι Ελληνες με τον όρο «χαρισματικός ηγέτης». Οι σχετικές έρευνες επισημαίνουν ότι το χάρισμα έχει και τις...κακοτοπιές του. Ο Αμερικανός Πρόεδρος John Kennedy το είχε και το χρησιμοποίησε αλλά το ίδιο έκανε και ο Αδόλφος Χίτλερ με τα γνωστά στις δύο περιπτώσεις αποτελέσματα. Οταν το χάρισμα χρησιμοποιηθεί σωστά και ηθικά αποτελεί ευλογία αλλά ως όπλο στα χέρια ανθρώπων χωρίς ηθικές αναστολές, τσαρλατάνων, απατεώνων και μεγαλομανιακών ατόμων απολήγει σε κατάρα καθώς ένας τέτοιου τύπου χαρισματικός ηγέτης μπορεί να καθοδηγήσει ολόκληρο λαό, ακόμη και στην καταστροφή.

Το χάρισμα δεν είναι κάτι που μπορεί κανείς να το μάθει, να το αποκτήσει, να το καλλιεργήσει. Δεν διδάσκεται σε Πανεπιστήμια και σχολές παραγωγής ηγετικών στελεχών. Μολονότι, όμως, είναι πραγματικά δύσκολο να το ορίσει κανείς επακριβώς, είναι επίσης εντυπωσιακά εύκολο να το εντοπίσουμε ως χαρακτηριστικό της προσωπικότητας συγκεκριμένων ατόμων. Αν και το χάρισμα δεν το αποκτάμε με εκπαίδευση παραθέτω επιλεκτικά μερικές πτυχές προσωπικότητας χαρισματικών ατόμων και ηγετικών στελεχών που έχουν δει το φως της δημοσιότητας σε επιστημονικά και άλλα περιοδικά που αξίζει να δούμε για να έχουμε κάποια χρήσιμα σημεία αναφοράς:

1. απλοποίηση και υπερβολή

Τα χαρισματικά άτομα διαθέτουν σε εντυπωσιακό βαθμό την ικανότητα να απλοποιούν σύνθετες έννοιες και να τις μεταβιβάζουν στους υφισταμένους ή ακολούθους τους. Το καταφέρνουν κάνοντας χρήση συμβόλων, αναλογιών, και μεταφορικών εννοιών με αποτέλεσμα να γίνονται κατανοητά ακόμη και από τον εργαζόμενο ή ακόλουθο με χαμηλό επίπεδο μόρφωσης. Εδώ είναι χρήσιμο και το παράδειγμα του Προέδρου των ΗΠΑ Ronald Reagan ο οποίος θεμελίωσε όλη του τη στρατηγική σε δύο απλές έννοιες «ισχυρή άμυνα και λιγότερο Κράτος...»

(2) Ρισκάρουν με ρομαντική διάθεση

Οι χαρισματικοί ηγέτες έχουν κλίση προς το ρίσκο, διακινδυνεύουν συχνά και πολλές φορές δηλώνουν ότι αισθάνονται κενοί όταν τους λείπει το στοιχείο του κινδύνου, όταν δεν ρισκάρουν. Η τάση αυτή μπορεί να ερμηνευθεί μέσα από την υποκειμενική ανάγκη των χαρισματικών να διανοίξουν μονοπάτια εκεί που άλλοι δεν τόλμησαν έστω και εάν τελικά η προσπάθειά τους αποτύχει. Η μελέτη χαρισματικών προσωπικοτήτων φέρνει στο φώς μιά ενδιαφέρουσα άποψη για αυτήν την πιθανότητα της αποτυχίας και συγκεκριμένα το γεγονός ότι ο χαρισματικός ηγέτης και όταν ακόμη αποτύχει σε μιά παρακινδυνευμένη προσπάθειά του το θάρρος που επιδείχνει, ίσως και το «θράσος» ενισχύει ακόμη πιό πολύ στα μάτια των συνεργατών και ακολούθων του το χάρισμά του!

(3) Περιφρονούν το Κατεστημένο

Τα χαρισματικά άτομα είναι συχνά επαναστάτες που αντιμάχονται το κατεστημένο και ενώ φαίνονται ιδιόρυθμα ουσιαστικά αυτή η εικόνα της ιδιορυθμίας και της «παραξενιάς» τους υπογραμμίζει την χαρισματική τους προσωπικότητα.

(4) Παίρνουν τη θέση του αντιπάλου

Τα χαρισματικά άτομα διακρίνονται από την τάση και την ικανότητά τους να «φορούν τα παπούτσια του αντιπάλου», να παίζουν το ρόλο που ο λαός μας αποκαλεί «συνήγορο του διαβόλου» να προσπαθούν να καταλάβουν πώς αισθάνεται ο απέναντι, ο ανταγωνιστής, ο αντίπαλος και τι θα ζητούσε από εμάς ή τί θα μας έκανε εάν του δινόταν η ευκαιρία.

(5) Σπρώχνουν και δαγκώνουν

Οι χαρισματικοί ηγέτες έχουν την τάση να πικάρουν, καθώς σπρώχνουν, τσιμπούν, δαγκώνουν σε μιά προσπάθεια να βγάλουν το καλύτερο δυνατό εαυτό στους συνεργάτες, υφισταμένους ή ακολούθους τους για να τους δώσουν το 110% του καλύτερου εαυτού τους !

Κλείνοντας τι θα μπορούσα να πώ, επιγραμματικά, για τα άτομα που διαθέτουν χάρισμα; Απλά ότι χρειάζεται να λειτουργούν με μιά υποκειμενική πυξίδα η οποία θα τους οδηγεί πάντοτε προς τη σωστή κατεύθυνση. Το χάρισμα μπορεί, όπως συχνά μας έχει διδάξει η ιστορία, να αποδειχθεί θετική ή και αρνητική , δημιουργική ή και καταστροφική δύναμη.

Οι ψυχοκοινωνικές διαστάσεις διαφθοράς και…μίζας!

Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου*

Δέχτηκε την παράκληση του Πρωθυπουργού κ Παπανδρέου ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας κ Παπούλιας και θα είναι επικεφαλής της επικείμενης συνεύρεσης των ΠΕΝΤΕ Αρχηγών των Κομμάτων της τρέχουσας Βουλής μ αντικείμενο συζήτησης τη ΔΙΑΦΘΟΡΑ, ΔΙΑΠΛΟΚΗ και ανάγκη για ΚΑΘΑΡΣΗ που ταλανίζουν επί σειρά ετών τον τομέα της Δημόσιας Διοίκησης και τον ελληνικό λαό.

Πολλά ειπώθηκαν τα τελευταία χρόνια από επιφανείς πολίτες, Πρωθυπουργούς και Προέδρους Κομμάτων αλλά αναρωτιόμαστε – ΧΡΙΣΤΕ μας που σε 10 μέρες από την ερχόμενη Τρίτη θα…ξαναγεννηθείς - αλήθεια τι πέτυχαν μέχρι σήμερα Κυβερνήσεις και Αντιπολιτεύσεις;

Εδώ και πολλά χρόνια η αρμόδια Επιτροπή Διαφάνειας του ΟΗΕ χτυπά όχι καμπανάκι αλλά καμπάνες για τα σημεία και τέρατα διαφθοράς, των καταχρήσεων και της περιβόητης…μίζας από άκρου σε άκρο του πλανήτη μας, και φυσικά ΔΕΝ υπάρχει Έλληνας και Ελληνίδα που ΔΕΝ θα παραδεχθεί ακόμη και μπροστά στον φακό της τηλεόρασης ότι στην Πατρίδας μας ζουν και βασιλεύουν….ΔΙΑΦΘΟΡΑ και ΜΙΖΑ!

Κατά την ταπεινή μου άποψη το όλο θέμα της ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ σχετίζεται περισσότερο με βαθιά ριζωμένες στάσεις όλων μας στις μεταξύ μας συναλλαγές και με τις δοσοληψίες με το επίσημο Κράτος και τους φορείς του και λιγότερο με συγκεκριμένα στελέχη των πολιτικών Κομμάτων που μας κυβερνούν. Η απληστία, αποδεικνύεται καθημερινά, ότι είναι η πηγή από την οποία πηγάζει η ΜΙΖΑ ως απότοκο κατάχρησης και διαφθοράς που εδράζονται στη διαπλοκή.

Επιπρόσθετα, όμως, εμείς οι Έλληνες διακρινόμαστε για την σχιζοειδή συμπεριφορά μας τη μια στιγμή να κατηγορούμε το αδηφάγο, σπάταλο, φορομπηχτικό και απρόσωπο Κράτος και την άλλη να εκλιπαρούμε μέσα από θεσμοθετημένα κομματικά όργανα και φορείς ΑΥΤΟ το ΚΡΑΤΟΣ να προσλάβει τα παιδιά μας ή εμάς!

Με αυτές τις διαπιστώσεις δεν στοχεύω στην αναίρεση του κοινωνικού κόστους που προκαλεί η διαφθορά στο Δημόσιο βίο μας, αλλά μάλλον στην συνειδητοποίηση ότι για να εξυγιανθεί ο Δημόσιος βίος χρειάζεται πρώτιστα να δεχθούμε όλοι μας το βαθμό της συμμετοχικής μας ενοχής στα κακώς κείμενα.

Θυμάμαι ότι είχα πληγωθεί ως νεαρός φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης διαβάζοντας το βιβλίο του Τζον Γκάνθερ με τίτλο «Μέσα στην Ευρώπη» που ξεκινούσε το κεφάλαιο για την Ελλάδα γράφοντας προφανώς με πρόθεση να…χαριτολογήσει ότι «μετά την χειραψία με τους Έλληνες που την συνηθίζουν πολύ τις χειραψίες, καλού-κακού, μετρήστε και τα δάκτυλά σας!...”

Πριν μερικά χρόνια άκουσα σε Ευρωπαϊκή σύναξη συναδέλφων με συμμετοχή από τις ΗΠΑ και τον Καναδά ένα ανέκδοτο που αν και πλήγωσε τον εθνικό μου εγωισμό είχε και κάποιο δίδαγμα που με προτρέπει να το αφηγηθώ,

Σπούδασαν, σύμφωνα με το ανέκδοτο, σε επιφανές πανεπιστήμιο των ΗΠΑ τρεις ευρωπαίοι: ένας Γάλλος, ένας Γερμανός και ένας Έλληνας και έγιναν, μάλιστα, και καλοί φίλοι. Επιστρέφοντας στις πατρίδες τους προοδευτικά μπλέχτηκαν όλοι με τα κοινά.

Πρώτος τα κατάφερε και κέρδισε μια θέση εξουσίας ο Γερμανός ο οποίος και κάλεσε το Γάλλο και τον Έλληνα στην πόλη του και αφού τους έδειξε τα επιτεύγματα της κοινωνικής του πολιτικής, περήφανος και έχοντας δεχθεί τα συγχαρητήριά τους έκλεισε το μάτι ψιθυρίζοντας «...όλα αυτά και με 5% μίζα, έτσι;»

Ήρθε η σειρά του Γάλλου να μπλεχτεί στην πολιτική και να κερδίσει το θώκο της εξουσίας και κάλεσε το Γερμανό και τον Έλληνα φίλο στην πατρίδα του και αφού τους επέδειξε τα δικά του έργα στην κατάλληλη στιγμή δήλωσε πονηρά «…παιδιά, η δικιά μου μίζα έφτασε στο ...15% !»

Ο Έλληνας μερικά χρόνια αργότερα κατάφερε να εκλεγεί και με τη σειρά του, τους έφερε εδώ, τους πήγε στα μπουζούκια, τους ξαναπήγε στα μπουζούκια και επειδή εκείνοι επέμεναν να τους δείξει το…έργο του, ένα πρωινό μετά τα μπουζούκια και τη σούπα τους πήρε στο ποτάμι, τους έδειξε τις δυο όχθες του και ρώτησε, κλείνοντας το μάτι, «πώς σας φαίνεται η ...γέφυρα; Φοβερή έτσι;» Ποια γέφυρα τον ρώτησαν οι άλλοι χαζεύοντας το κενό ανάμεσα στα δύο σημεία. «Ε, τι να κάνω;»τους απάντησε ο Ρωμιός, «η δικιά μου μίζα ήταν....100%!»

Είναι αναμφίβολα άκομψο, κακόπιστο για εμάς και…υπερβολικό το συγκεκριμένο ανέκδοτο. Σίγουρα ΔΕΝ το υιοθετώ προσωπικά αλλά με την ίδια σιγουριά οφείλω, όχι ως άνθρωπος των κοινωνικών επιστημών αλλά ως απλός πολίτης να δεχθώ ότι συχνά «τα δύσκολα» θέματα, αυτά που προξενούν πόνο περνούν πιο εύκολα μέσα από την εκτονωτική διαδικασία του χιούμορ.

Σε μια προσπάθεια αναζήτησης διεξόδου από το τελματωμένο κοινωνικό-πολιτικό-οικονομικό μας τοπίο θα ήθελα, ταπεινά ως πανεπιστημιακός δάσκαλος, να προτείνω τόσο στους Αρχηγούς των πολιτικών μας Κομμάτων που θα καθίσουν στο ίδιο τραπέζι προβληματισμού την ερχόμενη Τρίτη να ΑΠΟΦΥΓΟΥΝ την κοινότυπη πλέον διαπίστωση - για μια ακόμη φορά - ότι έχουμε και ΔΙΑΦΘΟΡΑ και ΔΙΑΠΛΟΚΗ και ΜΙΖΕΣ στην Ελλάδα και να ΤΟΛΜΗΣΟΥΝ μια ΚΟΙΝΗ αναζήτηση των θετικών στοιχείων στις δομές της προσωπικότητας των Ελλήνων και κατά προέκταση του ελληνικού κοινωνικού συστήματος.

Είναι πλέον καιρός η ελληνική κοινωνία να ξεκινήσει μια διεργασία υπερβατική που θα στοχεύει όχι στην απάλειψη του αρνητικού αλλά στον εντοπισμό και τη βελτίωση του θετικού. Η αναζήτηση της θετικής ψυχολογίας εστιάζεται στην επιστημονική μελέτη όλων εκείνων των στοιχείων που μπορούν να προσδιορίσουν επακριβώς τους παράγοντες και τις διαδικασίες που απολήγουν στην βελτίωση όχι μόνο του βιοτικού επιπέδου ενός λαού αλλά και του κοινωνικού συστήματος, των δομών και των θεσμών του.

Αντί να ΕΙΠΩΘΕΙ ΞΑΝΑ ότι, επιτέλους, ΘΑ κυνηγήσουμε τη διαφθορά και το αρρωστημένο στη Δημόσια Διοίκηση ας φροντίσουμε να εντοπίσουμε τα θετικά στοιχεία στην προσωπική μας ζωή και τη συλλογική συνύπαρξη μεγιστοποιώντας αυτές ακριβώς τις διαδικασίες και τα στοιχεία.

Και σε ότι αφορά την ανάγκη γονέων και δασκάλων, πολιτικών και ακαδημαϊκών ανδρών και γυναικών να σκύψουμε ευλαβικά πάνω από το συλλογικό μας ΕΙΝΑΙ και να ανασύρουμε τα θετικά μας στοιχεία γιατί να μην το κάνουμε; Στο κάτω-κάτω της γραφής δεν ήταν Αμερικανός ούτε Ευρωπαίος ο Αλέξανδρος όταν δήλωνε ότι «στους γονείς του όφειλε το ζην αλλά στους δασκάλους του το ευ ζην!»

Προφανώς χρειάζεται εμείς οι «δάσκαλοι» σε όλες τις παιδαγωγικές βαθμίδες να συνεργασθούμε με τους πολιτικούς τοπικού και εθνικού επιπέδου για να έλθουν στο κοινωνικό μας σύστημα ως δεδομένα η ποθητή ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ, να εξαφανισθεί στο μέγιστο δυνατό βαθμό η ΔΙΑΠΛΟΚΗ και να επιτευχθεί η ΚΑΘΑΡΣΗ των δικών μας ατοπημάτων. Φρονώ ότι μόνο έτσι θα βοηθήσουμε τα παιδιά μας να χαράξουν υγιή πορεία προς το μέλλον το οποίο εδώ και αρκετά χρόνια το έχουμε υποθηκεύσει πραγματικά και…συμβολικά!...

Αυτό απαιτεί, βέβαια, να πρωταγωνιστήσουμε σε μια προσπάθεια επιστροφής στο κυμπαριλίκι, την αξιοπρέπεια και το φιλότιμο του Έλληνα αποφεύγοντας τις κακοτοπιές του τύπου «κάντε όπως λέω και όχι όπως κάνω...» ή, επί τέλους, ας μην χρειασθεί να ακούσουμε ξανά εκείνο το τόσο χαρακτηριστικό «… δάσκαλε που δίδασκες και Νόμο δεν κρατούσες!»

Την ερχόμενη ΤΡΙΤΗ οι ΠΕΝΤΕ Κύριοι και η μία Κυρία που κρατούν στα χέρια τους τις τύχες μας θα έχουν την ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ευκαιρία να λειτουργήσουν ως πραγματικοί ΗΓΕΤΕΣ!

Θα κατορθώσουν να μας πείσουν - ΕΝΟΨΕΙ της Πέμπτης 17ης Δεκεμβρίου 2009 - να τους ακολουθήσουμε ή θα αναλωθούν σε αλληλοκατηγορίες που θα καταστήσουν ΑΓΕΦΥΡΩΤΟ το υφιστάμενο χάσμα μεταξύ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑΣ και ΑΔΙΑΦΑΝΕΙΑΣ, ΑΚΕΡΑΙΟΤΗΤΑΣ και ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ, ΕΝΤΙΜΟΤΗΤΑΣ και ΜΙΖΑΣ, διευρύνοντας το τραγικό χάσμα μεταξύ του Ελληνικού Λαού και των Ηγετών του!...


* Ο καθηγητής ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΣ θα είναι υποψήφιος ΔΗΜΑΡΧΟΣ Θεσσαλονίκης στις εκλογές του Οκτώβρη 2010

Ο καθηγητής ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΣ με τον ΣΑΜΑΡΑ

Μετά από πολύχρονη απουσία από τα δρώμενα στο Κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και γενικότερα στην πολιτική μας ζωή ακούγοντας το κάλεσμα του Αντώνη Σαμαρά να επιστρέψουμε στη Νέα Δημοκρατία οι εκατοντάδες χιλιάδες που την εγκαταλείψαμε επειδή αισθανθήκαμε και βιώσαμε πικρία, απογοήτευση ακόμη και θυμό αποφάσισα να επιστρέψω στη Μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη της Κεντροδεξιάς και να συμμετάσχω στην ΠΡΩΤΟΓΝΩΡΗ για τη Νέα Δημοκρατία – επί τέλους – ΑΝΟΙΧΤΗ Δημοκρατική διαδικασία εκλογής Προέδρου από τη Βάση .

Ήμουν μαζί του στα Γιαννιτσά, στη Βέροια, στην Κατερίνη, στον Πολύγυρο, στη Λάρισα, στο Βόλο καθώς τον αγκάλιασαν σε μεγαλειώδη σε πλήθος και παλμό συγκεντρώσεις.

Θα τον υποδεχθούμε σήμερα στη Θεσσαλονίκη με μια συγκέντρωση που φροντίζουμε να γράψει ιστορία.

Την Κυριακή 29 Νοεμβρίου ΨΗΦΙΖΩ με όλη τη δύναμη της ψυχής μου για Πρόεδρο του Κόμματος τον Αντώνη Σαμαρά και καλώ τις φίλες και τους φίλους μου από την Κρήτη Μέχρι την Καστοριά και την Αλεξανδρούπολη να συμμετάσχουν στην εκλογική διαδικασία, να δώσουμε την καρδιά μας ξανά στη Νέα Δημοκρατία και την ψήφο μας στον Αντώνη Σαμαρά.

Την Δευτέρα 30 Νοεμβρίου η Νέα Δημοκρατία να έχει τον ΠΡΟΕΔΡΟ που χρειάζεται, το ΠΑΣΟΚ την Αντιπολίτευση που ΦΟΒΑΤΑΙ και η Ελλάδα μας την ΕΛΠΙΔΑ που έχει χάσει!...

Αντώνη προχώρα…Τα ρυάκια έγιναν χείμαρροι!

Το Τετράγωνο της Λογικής ΣΑΜΑΡΑ: (Ενότητα, Οργάνωση, Ιδεολογία, Αντιπολίτευση)

Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ*

Είχα υποσχεθεί να το κάνω την Δευτέρα 16 Νοεμβρίου αλλά τελικά την περασμένη Παρασκευή – με δεδομένο ότι θα ξεκινούσε η περιοδεία του στη Μακεδονία - ανακοίνωσα στην εκπομπή «καλημέρα σας» του Γιώργου Αυτιά στο ALTER, ότι επιστρέφω στην παράταξη και ΣΤΗΡΙΖΩ τον Αντώνη Σαμαρά για πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας. Ακολούθησε Δελτίο Τύπου που έστειλα αρχικά στα blogs και μετά στα υπόλοιπα ΜΜΕ…

Το βράδυ του Σαββάτου στα Γιαννιτσά η Αίθουσα του Δημοτικού Πνευματικού Κέντρου πλημμύρισε από Κόσμο μέχρι τον προαύλιο χώρο και άκουσα «πρώτο χέρι» τον υποψήφιο Πρόεδρο του Κόμματος της Νέας Δημοκρατίας…

Ανέπτυξε σοβαρές οικονομικές, πολιτικές και κοινωνιολογικές έννοιες εκλαϊκεύοντάς τες για τον απλό ακροατή χωρίς όμως να τις εκχυδαΐσει και να προσβάλλει τους επιστήμονες που είχαν κατακλύσει το χώρο!

Μίλησε στις καρδιές των Νέο-Δημοκρατών επιμένοντας στην έννοια της ΕΝΟΤΗΤΑΣ, ανέπτυξε με επιχειρήματα την ανάγκη της ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ σε μια παράταξη όπου Φέουδα, ολιγαρχίες και «παρέες» που στόχευσαν στα προσωπικά οφέλη αποκλείοντας τον λαό μείωσαν και διέφθειραν την ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ και πίκραναν, απογοήτευσαν, απομόνωσαν τους ψηφοφόρους της παράταξης που απομακρύνθηκαν από την Ν.Δ. αλλά στην συντριπτική τους πλειοψηφία έμειναν στα σπίτια τους ΧΩΡΙΣ να πάνε σε άλλους ιδεολογικούς - πολιτικούς χώρους!...

Ολοκλήρωσε εμμένοντας στην ΑΜΕΣΗ ανάγκη για σθεναρή και δημιουργική ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ενάντια σε μια Κυβέρνηση που ολισθαίνει πλέον προς το βαθύ «παλιό ΠΑΣΟΚ» πράγμα που θα κοστίσει ακριβά στην ελληνική Κοινωνία…

Παρουσίασε τον κοινωνικό φιλελευθερισμό, αυτόν που ενισχύει την οικονομική ανάπτυξη βασισμένη στην ανταγωνιστικότητα αλλά ελέγχει ταυτόχρονα την απληστία της ολιγαρχίας του νεοφιλελευθερισμού…

Ήταν γλαφυρός, πειστικός, δημιουργικός, συναινετικός…

Είπε πολύ καλά λόγια για την Ντόρα και τον Παναγιώτη…

Δεσμεύτηκε για ΕΝΟΤΗΤΑ την επόμενη της 29ης Νοεμβρίου όποιος/όποια και εάν εκλεγεί Πρόεδρος!!!

Συμμετείχα στην περιοδεία του ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑ το πρωί της Κυριακής στη Βέροια, το μεσημέρι στην Κατερίνη, το βράδυ στον Πολύγυρο…

Είχα δηλώσει στον Γιώργο Αυτιά και στο Δελτίο Τύπου στα blogs ότι στηρίζω τον Σαμαρά με την ψήφο μου επειδή είναι ο ΜΟΝΟΣ που μας κάλεσε να ΓΥΡΙΣΟΥΜΕ στον χώρο της Μεγάλης Κεντροδεξιάς Παράταξης που εκπροσωπούσε και συνεχίζει να εκπροσωπεί η Νέα Δημοκρατία…

Το Σαββατοκύριακο έπεισε εμένα και τους αμέτρητους φίλους του στο δικό μας χώρο της Μακεδονίας, και θα πείσει τις επόμενες ημέρες ΟΛΟΚΛΗΡΗ την Νέο-Δημοκρατική, και όχι μόνο, Ελλάδα ότι η απόφασή μας είναι ΣΩΣΤΗ!

Αντώνη Προχώρα…Τα ρυάκια γίνονται τώρα χείμαρροι!

Την Κυριακή 29η Νοεμβρίου η Νέα Δημοκρατία θα έχει τον ΠΡΟΕΔΡΟ που χρειάζεται, το ΠΑΣΟΚ την Αντιπολίτευση που ΦΟΒΑΤΑΙ και η Ελλάδα την ΕΛΠΙΔΑ που έχει χάσει!...


*Ο Καθηγητής ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΣ στηρίζει τον ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑ

Η Εργατική Τάξη δεν πάει…Παράδεισο!

Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ*

Από τα μέσα του 19ου αιώνα εποχή που γράφτηκε το Κομμουνιστικό Μανιφέστο μέχρι και την προτελευταία δεκαετία του 20ου αιώνα σε Ευρώπη και Αμερική η Εργατική Τάξη, παρά την τόσο προσδιοριστικά επιτυχημένη άποψη του Μαρξ για «την αυταπάτη της Μεσαίας Τάξης» ότι αποτελεί δυνατή οικονομική οντότητα ικανή να αναστείλει την επέλαση του βάρβαρου Κεφαλαίου στην μορφή του «άκρατου» φιλελευθερισμού της Αγοράς κατόρθωνε να…ακουμπά τον ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ της οικονομικής ευημερίας εισπράττοντας αξιόλογες αμοιβές για την προσφερόμενη εργασία της εφόσον ήταν ακόμη οικονομικά ενεργή και υποσχέσεις για επάρκεια οικονομικών πόρων όταν έμπαινε στο στάδιο της συνταξιοδότησης. Βέβαια μέχρι και πριν μερικές δεκαετίες οι άνθρωποι δεν ζούσαμε, όπως σήμερα, δεκαπέντε και είκοσι χρόνια μετά την συνταξιοδότηση και στην ανταγωνιστικότητα των Οικονομικών συστημάτων Ευρώπης και Αμερικής δεν υπήρχε καμία έξωθεν απειλή….

Το σενάριο, σε υπέρ απλουστευμένη μορφή, ήθελε τους εργαζόμενους στον πρωτογενή τομέα ως «δούλους» στους τσιφλικάδες και τους γαιοκτήμονες Ευρώπης και Αμερικής, ως «χαμάληδες» στον δευτερογενή τομέα και την μεταποίηση. Στη συνέχεια ακούστηκαν φωνές και μας προέκυψε μετά την Γαλλική και την Αμερικανική κυρίαρχα η Ρωσική Επανάσταση και οι εργαζόμενοι σε γεωργία – κτηνοτροφία - φάμπρικες απέκτησαν δικαιώματα, μετουσιώθηκαν σε ανθρώπινα όντα από απλά «θηλαστικά» (ίσως και…ζώα) και επειδή ο φόβος πάντοτε φυλάει τα….έρμα, τα Συνδικάτα ανδρώθηκαν και «έβγαλαν γλώσσα στις υπερβολές των αφεντικών….» Στην Ευρώπη και την Αμερική η δύναμη των Συνδικαλισμένων όχι μόνο κατόρθωσε να διασφαλίσει για την Εργατική Τάξη δικαιώματα (καμιά φορά και…προνόμια) αλλά αποσόβησε και το φάσμα μιας Σοσιαλιστικής Επανάστασης ιδιαίτερα στην Ευρώπη μετά την ήττα της Γερμανίας του Κάϊζερ και στην Αμερική μετά το μεγάλο Κραχ της Γουώλ Στρητ! Αυτό είναι το υπέρ απλουστευμένο σενάριο που περιέγραφε το σχετικά μακρινό χτες του 19ου και του 20ου αιώνα.

Ο κόσμος άλλαξε….

Η ΕΝΤΟΝΗ κριτική των συνδικαλιστών της Δύσης για τα αντίστοιχα στελέχη της Σοβιετικής Ένωσης ήταν ότι εκεί, Συνδικάτα και κορυφαίοι Συνδικαλιστές κατείχαν θέσεις στην Κομματική ηγεσία της ΕΣΣΔ οπότε και δεν υπήρχαν προϋποθέσεις διαφοροποίησης. Ενώ στη Δύση οι Συνδικαλιστές φρόντιζαν η Εργατική Τάξη να πάει…Παράδεισο!.. Στη συνέχεια το Καπιταλιστικό κατεστημένο κατόρθωσε να αφομοιώσει, σταδιακά και μεθοδικά, κορυφαίους Συνδικαλιστές και μετά την πτώση του Τείχους δεν ήταν απαραίτητο να είναι κανείς Μάγος, Κοινωνιολόγος, Οικονομολόγος ή Πολιτικός Επιστήμονας για να προβλέψει τι θα μας προέκυπτε!…

Όταν τις περασμένες δύο δεκαετίες μας ερχόταν από την Αμερική και την Ιαπωνία οι πρωτότυπες τότε ιδέες με νέα εργασιακά σχήματα που εξέφραζε ο ευρηματικός τίτλος «ελαστικά» ή «μειωμένα» ωράρια εργασίας κανείς δεν φανταζόταν τις εξελίξεις που προκύπτουν ραγδαία και ξεπερνώντας τα προσχήματα απογυμνώνουν τον μύθο της «Μεσαίας Τάξης» η οποία στηριζόμενη σε αυτά τα ωράρια θα απολάμβανε «τον ελεύθερο χρόνο» δημιουργικά, αναπτύσσοντας καλύτερες διαπροσωπικές σχέσεις με οικογένεια και συναδέλφους αποβαίνοντας ταυτόχρονα περισσότερο ανταγωνιστική στην παραγωγική διαδικασία.

Ξεκινώντας από την Αμερική η ευρεσιτεχνία των «ελαστικών και μειωμένων ωραρίων» απασχόλησης μετουσίωσε την ΕΡΓΟΔΟΣΙΑ σε έναν απίστευτα διψασμένο για κέρδη αδηφάγα άπληστο ΔΡΑΚΟΥΛΑ που απομυζεί το αίμα της εργατικής τάξης δικαιώνοντας την πράξη με το πρόσχημα της ανάγκης για αύξηση της ανταγωνιστικότητας μπροστά στην επέλαση του «κίτρινου κινδύνου» δηλαδή της Κίνας! ΑΚΟΥΣΕ και…ΦΡΙΞΕ φίλε Διεθνιστή Μαρξιστή, ΑΥΤΗ εκπορεύεται από την πατρίδα του Μάο, ανδρώνεται στα σπλάχνα της Κομμουνιστικής ΚΙΝΑΣ και απειλεί όχι μόνο το οικοδόμημα του Δυτικού Καπιταλισμού (είδωλο του οποίου είναι η ανταγωνιστική οικονομία της Κίνας)!...
Η εικονική πραγματικότητα εξαφανίζεται με απίστευτα γοργούς ρυθμούς δίνοντας τη θέση της στην θλιβερή εικόνα μιας Μεσαίας Τάξης που διαγράφεται από τον χάρτη του κοινωνικού συστήματος χωρίς κανείς να συνειδητοποιεί ότι μόλις εκλείψει η Μεσαία Τάξη αυτομάτως η εργατική τάξη «χάνει» τον παράδεισο!

Τελικά, άσχετα με τα ευφυολογήματα της Ντιρεκτίβας Μπολκενστάϊν με τις ρυθμίσεις ΠΑΣΟΚ στα εργασιακά θέματα STAGE και μπλοκάκι, δηλαδή, ΜΑΖΙΚΕΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ και στη συνέχεια ανασφάλιστη και με προσβλητικά επίπεδα αμοιβών ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗ στον ιδιωτικό τομέα φοβάμαι μήπως ξαναδούμε ΚΑΙ παιδιά κάτω των δέκα ετών να εισέρχονται ως άμισθα ΤΣΙΡΑΚΙΑ στο χώρο εργασίας μία ώρα πριν την ανατολή του ήλιου και να εξέρχονται μία ώρα μετά τη δύση του!

Αναρωτιέμαι, κλείνοντας, μήπως οι ΕΧΟΝΤΕΣ λησμόνησαν τί οδήγησε πριν 160 περίπου χρόνια τον Μάρξ και τον Ένγκελς να συνθέσουν το ανατρεπτικό κάλεσμα «….εργάτες όλους του κόσμου ενωθείτε, δεν έχετε τίποτε να χάσετε παρά μόνο τις αλυσίδες σας;…»


* Ο καθηγητής ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΣ θα είναι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ υποψήφιος Δήμαρχος Θεσσαλονίκης στις εκλογές του Οκτώβρη 2010

«Ού μπλέξεις…» - Η 11η των Νέο-Ελλήνων Εντολή;

Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ*


Είναι αλήθεια ότι πριν μερικά χρόνια όλοι εμείς που ζήσαμε στο εξωτερικό διαφοροποιούσαμε τη συμπεριφορά ανάμεσα σε Έλληνες και άλλους με κριτήριο την ανθρωπιά που εμείς ανέκαθεν δείχναμε απέναντι σε κάποιον συνάνθρωπό μας, ακόμη και άγνωστο, που βρισκότανε σε κατάσταση ανάγκης ή κινδύνου. Ο Έλληνας, χωρίς πολλή σκέψη, εμπλέκονταν στο προσωπικό δράμα κάποιου ατόμου που δέχονταν επίθεση στο δρόμο, σε αντίθεση με τους ξένους που αδιαφορούσαν ή απέφευγαν ακόμη και να παρακολουθήσουν μια συμπλοκή ως μάρτυρες. Εκείνη η ειδοποιός διαφορά στη συμπεριφορά Ελλήνων και άλλων απέναντι σε κάποιον άγνωστο συνάνθρωπό μας τείνει να εξαφανιστεί τα τελευταία χρόνια στην πατρίδα μας.

Το κλασικότερο, ίσως, σε διεθνή επίπεδα παράδειγμα απάθειας και αδιαφορίας απέναντι σε κάποιον που αντιμετωπίζει ένα κίνδυνο αποτελεί η ιστορία της τραγικής εκείνης γυναίκας, της Κίτυ Γενοβέζε, που δέχθηκε την επίθεση αγνώστου καθώς επέστρεφε από τη δουλειά στο σπίτι της τα χαράματα μιας μέρας του Μάρτη 1964. Επί μισή σχεδόν ώρα ο μανιακός δολοφόνος κατάσφαζε το θύμα του και οι συνολικά 38 αυτόπτες μάρτυρες παρακολουθούσαν κρυμμένοι πίσω από τις κουρτίνες των παραθύρων τους, άκουγαν τις κραυγές της άτυχης γυναίκας χωρίς όχι μόνο να επέμβουν προσωπικά αλλά ούτε καν να τηλεφωνήσουν στην αστυνομία της Νέας Υόρκης!...

Απάθεια; Αδιαφορία; Απανθρωπιά; Όχι ακριβώς! Οι 38 αυτόπτες μάρτυρες της δολοφονίας της Κίττυ Γενοβέζε εκείνο το βράδυ του 1964 στη περιοχή του Κουήνς της Νέας Υόρκης, όπως αποδείχθηκε αργότερα, δεν παρακολούθησαν απλά και μόνο το δράμα και στη συνέχεια επέστρεψαν στα κρεβάτια τους για να συνεχίσουν τον ύπνο του...δικαίου. Οι άνθρωποι αυτοί παρέμειναν κυριολεκτικά «καρφωμένοι» στις θέσεις τους από τα διαδραματιζόμενα, απορροφήθηκαν από την τραγικότητα των εξελισσόμενων μπροστά στα μάτια τους σκηνών, πάγωσαν με άλλα λόγια, ανήμποροι να επέμβουν...

Ο καθένας και η καθεμιά μας ίσως έχουμε ζήσει από κοντά κάποιες τραγικές στιγμές κινδύνου συνανθρώπων μας. Σε τέτοιες περιπτώσεις, όταν κινδυνεύει η αρτιμέλεια ή και η ζωή κάποιων έστω και αγνώστων συνανθρώπων μας λειτουργεί άμεσα στον καθένα και την καθεμιά μας ένας ισχυρός μηχανισμός παρακίνησης-προτροπής για την παροχή συμπαράστασης και βοήθειας. Έχουμε παράλληλα μέσα μας και ισχυρούς μηχανισμούς αναστολών που μας υπαγορεύουν να μείνουμε μακριά καθώς υπάρχει ο κίνδυνος να υποστούμε και εμείς κάποια σωματική βλάβη, ή τραυματισμό στην προσπάθεια παροχής βοήθειας. Φυσικά υπάρχουν και τα παραδείγματα γενναίων ανδρών και γυναικών που στην προσπάθειά τους να σώσουν μια ζωή θυσιάζουν τη δική τους. Αναμφίβολα υπάρχουν τα άτομα που με έντονο μέσα τους το συναίσθημα του αλτρουισμού ξεπερνούν τις κλασικές προσωπικές αναστολές που αδρανοποιούν τους περισσότερους ανθρώπους σε παρόμοια περιστατικά και καταστάσεις. Ας αναλύσουμε τις αντιδράσεις των «θεατών» με την βοήθεια ενός ειδικού ερμηνευτικού σχήματος.

Πρώτον, οι θεατές πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι πράγματι κάτι συμβαίνει και μάλιστα κάτι σοβαρό για την υπαρξιακή οντότητα του συνανθρώπου τους. Αφοσιωμένοι και απορροφημένοι οι περισσότεροι διαβάτες στα δικά τους προβλήματα, στις δικές τους σκέψεις, ενδέχεται ούτε καν να προσέξουν τον συνάνθρωπό τους και κάποιο περιστατικό που αναπάντεχα δημιουργήθηκε μπροστά τους.

Δεύτερον - πρέπει να πεισθούν ότι πράγματι πρόκειται για επικίνδυνη κατάσταση που απειλεί τη ζωή του άγνωστου συνανθρώπου τους, πρέπει με άλλα λόγια να ερμηνεύσουν τις κινήσεις και τη συμπεριφορά του ως ενδείξεις ότι "έπαθε κάτι σοβαρό".

Τρίτον - και όταν ακόμη πεισθούν ότι ο συνάνθρωπος τους πράγματι κάτι σοβαρό έχει πάθει και όντως κινδυνεύει και χρειάζεται βοήθεια-τα περισσότερα άτομα είναι σε θέση να βοηθήσουν; Σε πολλούς έρχεται άμεσα η σκέψη κάποιου γιατρού... Κάποιος συνήθως φωνάζει " μήπως υπάρχει γιατρός ή νοσοκόμος ανάμεσά μας;" Άλλοι πάνω στη σύγχυση του σοκ, μπερδεύουν το ευκταίο και το πραγματικό και υποσυνείδητα εύχονται ότι κάποιος έχει κιόλας φωνάξει το 166 [ ΕΚΑΒ ] ή έχει τηλεφωνήσει το 100.

Το ξάφνιασμα που όλοι οι θεατές αισθάνονται τη στιγμή που κάτι συμβαίνει σε κάποιον συνάνθρωπό μας και οι αναστολές τείνουν να μας αδρανοποιούν. Ιδιαίτερα όταν πολλά άτομα γίνονται αυτόπτες μάρτυρες μιας επικίνδυνης κατάστασης " η ψυχολογία της μάζας " ενεργεί ως αυτόνομος ανασταλτικός παράγοντας μειώνοντας την επιτυχία των πράξεων που απαιτούνται για να σωθεί μια ζωή !

Όταν ένα μόνο άτομο βρεθεί κοντά σε κάποιον που κινδυνεύει, τότε το άτομο μόνο του -με αποκλειστικό γνώμονα τα δικά του βιώματα και την ψυχοσύνθεσή του - θα αποφασίσει εάν θα επέμβει, πώς θα επέμβει, ή εάν θα αποφύγει την επέμβαση. Όσο παράδοξο και εάν ακούγεται αυτό τα άτομα ως μέλη μιας ομάδας αδρανοποιούνται πολύ πιο εύκολα καθώς η ευθύνη για πρωτοβουλία διαχέεται σε ολάκερη την ομάδα!

Οι σύγχρονοι Έλληνες απασχολημένοι με τα δικά τους προβλήματα ή προσπερνούν περιπτώσεις κινδύνου ενός συνανθρώπου ή ακόμη " κρατιούνται μακριά " από καταστάσεις και προβλήματα που αντιμετωπίζουν κάποιοι συνάνθρωποί μας συχνά “ υπακούοντας ” σε αυτό που, αρχές του 21ου αιώνα, εύστοχα – έστω και με σαφή περιπαικτική διάθεση η κοινή γνώμη και οι νεολαίοι μας χαρακτηρίζουν ως την 11η των νέο-Ελλήνων εντολή, «ού...μπλέξεις!...»

Τι κρίμα, αλήθεια!...


* Ο καθηγητής ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΣ θα είναι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ υποψήφιος Δήμαρχος Θεσσαλονίκης στις εκλογές του Οκτώβρη 2010

Κοίτα τον φίλο σου, να δεις ποιος είσαι!…

Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ*

Θυμηθείτε μαζί μου δυο παροιμίες μας, αυτά τα λακωνικά αποφθέγματα της συλλογικής εμπειρικής σοφίας του λαού μας σαν εισαγωγή στη σημερινή μου bloggo-άποψη. Οι αρχαίοι διατείνονταν ότι «...όμοιος ομοίω αεί πελάζει...» ενώ εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες λέμε «πες μου τον φίλο σου να σου πω ποιός είσαι». Σήμερα η εγωπάθεια, ο κυνισμός, η συναισθηματική ρηχότητα, η διάχυτη ανασφάλεια και το υπαρξιακό άγχος αντί να δρούνε θετικά και να μας καθοδηγούν στη σύναψη φιλικών σχέσεων που θα βοηθήσουν να μειωθεί η οδυνηρή μοναξιά και η αλλοτρίωσή μας στην πράξη δρουν ανασταλτικά εντείνοντας την απομόνωσή μας, διογκώνοντας επικίνδυνα την εσωστρέφειά και την εξάρτησή μας από το βίντεο και το εντυπωσιακό μέσο μαζικής επικοινωνίας, την τηλεόραση, που μπαίνει πλέον στο σπίτι μας και σε δορυφορική μορφή.

Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον, όπως είχε διαπιστώσει πριν δυόμιση χιλιάδες χρόνια ο Αριστοτέλης μιλώντας για την “αγελαία φύση” μας, αλλά για κοινωνιολόγους και ψυχολόγους δεν αρκεί η διαπίστωση της παροιμιακής φράσης «όμοιος ομοίω αεί πελάζει...». Τρία επίμαχα πρόσθετα ερωτήματα σχετίζονται με τον αιτιολογικό εντοπισμό, τη διαχρονική ισχύ και τις προϋποθέσεις αυτής της θέσης, δηλ. το γιατί, το πότε και το κάτω από ποιές συγκεκριμένες συνθήκες “ο όμοιος πηγαίνει στον όμοιο...”.

Τρείς ερμηνευτικές προσεγγίσεις

Γιατί, κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο μέσα από το ευρύτερο περιβάλλον των γνωριμιών μας απολήγει να γίνει επιστήθιος φίλος εραστής ή ακόμη και σύζυγός μας; Σίγουρα, το γεγονός ότι το συγκεκριμένο άτομο μας ικανοποιεί συνιστά τη βάση σύναψης φιλίας. Μόνο ένα ψυχοπαθητικό άτομο θα επέλεγε για σύντροφό του ένα άτομο που το “τιμωρεί” και έστω και εάν ο καθένας γνωρίζει τέτοιες περιπτώσεις ουσιαστικά αυτές επιβεβαιώνουν και δεν αναιρούν τον κανόνα της ωφέλειας.

H επιλογή του φίλου – συντρόφου σύμφωνα με σύγχρονες ψυχοκοινωνικές θεωρίες μοιάζει σε πολλές της διαστάσεις με την οικονομική συνεργασία ή συναλλαγή – χωρίς βέβαια να χαρακτηρίζεται από την ψυχρότητα ή την πεζότητα των οικονομικών παραμέτρων. Διαλέγουμε, για φίλο το άτομο που μας προσφέρει περισσότερα από όσα μας κοστίζει! Στη θεωρία αυτή η επιλογή μας καθορίζεται από τις αξίες που ενσαρκώνονται στο πρόσωπο που επιλέγουμε. Διαλέγοντας ένα άτομο που είναι ενδιαφέρον, διαθέτει πλούσια φαντασία και έχει τις δυνατότητες να μας εισαγάγει σε νέους κύκλους γνωριμιών ή νέες δραστηριότητες ενεργούμε με βάση την «ερεθιστική του αξία».

Όταν το πρόσωπο είναι συνεργάσιμο και μας βοηθά διαθέτει μπόλικο ενθουσιασμό και θυσιάζει για μας ώρες και ενέργεια υποβοηθώντας μας να επιτύχουμε τους στόχους μας ενεργούμε με βάση «τη χρησιμότητά του».

Τελικά το άτομο που μας συμπαραστέκεται με συμπάθεια, μας ενθαρρύνει στις δύσκολες στιγμές και μας επιβραβεύει αναγνωρίζοντας τις επιτυχίες μας το διαλέγουμε επειδή ενισχύει «το ψυχολογικό μας εγώ».

Είναι γνωστό και κοινά αποδεκτό ότι στη διαδικασία αξιολόγησης του άλλου προσώπου, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για άτομα του αντίθετου φίλου καθοριστικό ρόλο διαδραματίζει και μια σειρά φυσιογνωμικών και σωματικών χαρακτηριστικών του που στην ολότητά τους συνθέτουν το «παρουσιαστικό», την «εμφάνισή» του.

Υποθέτουμε ότι ο καθένας μας μπορεί να ξεχωρίσει το ωραίο από το άσχημο, το συμπαθητικό από το αποκρουστικό. Και όμως, από λαό σε λαό, από κουλτούρα σε κουλτούρα ακόμα και μέσα στο ίδιο κοινωνικό σύστημα σε διαχρονική διάσταση και σε ομάδες που τις χωρίζει ο χρόνος νέοι ή ώριμοι τα κριτήρια καθορισμού «του ωραίου» ή του ατόμου που έχει «sex appeal» διαφέρουν σημαντικά.

Το γειτόνεμα με το άλλο πρόσωπο διαδραματίζει επίσης καθοριστικό ρόλο στην επιλογή του ως φίλου μας. Βέβαια, η αίσθηση της απόστασης στο χώρο έχει αλλάξει ριζικά καθώς μεταβλήθηκε η οικολογική κατανομή οικογενειών από χωριά σε πόλεις και καθώς τα μαζικά μέσα επικοινωνίας εκμηδένισαν τις αποστάσεις. Συχνά η επιλογή γίνεται με κριτήρια ομοιότητας στο επίπεδο της κοινωνικοοικονομικής και πολιτικής μας θέση, έστω και αν υπάρχουν και αντίθετα παραδείγματα. Αυτή η διαπίστωση δεν έχει μέσα της κλασικά, ταξικά κριτήρια αλλά, όπως και να το κάνουμε, τα αντικειμενικά δεδομένα της κοινωνικοοικονομικής τάξης περιχαρακώνουν και τις πιθανότητες επιλογών φίλων ανάμεσα σε αγόρια και σε κορίτσια όπως και ανάμεσα στα δυο φύλα.

Στην ψυχοδυναμική θεωρία καθοριστικό ρόλο και στοιχείο αποτελεί και η βιωματική υποσυνείδητη οντότητα του ατόμου. Ο ψυχαναλυτής Κάρλ Γιουνγκ πίστευε, σαν τον Σωκράτη και τον Πλάτωνα, ότι στο κάθε άτομο υπάρχει ένα συγκεκριμένο αρχέτυπο, ένα είδος “ιδεώδους εαυτού” αναφορικά με άνδρες και γυναίκες που του ταιριάζουν. Όταν το άτομο συναντήσει, έστω και τυχαία, το πρόσωπο του άλλου φύλου ανταποκρίνεται στο δεδομένο του αρχέτυπο που η αναγνώριση είναι άμεση και το αποτέλεσμα ταυτίζεται με το λαϊκό μας “κεραυνοβόλο έρωτα”. Σύμφωνα με μια πρόσφατη ψυχοκοινωνική θεωρία «τα ετερώνυμα έλκονται» ακριβώς επειδή ισχύει η αρχή της ψυχικής συμπλήρωσης. Δηλαδή το άτομο που έχει την ανάγκη να κυριαρχεί, να εξουσιάζει, έλκεται από άτομα που έχουν την ανάγκη να παραδοθούν στην κυριαρχία κάποιου άλλου και να υποταχθούν στην εξουσία του.

Πες μου το φίλο σου, ή μάλλον θα έπρεπε να λέμε, «δες το φίλο σου και θα μπορέσεις να αξιολογήσεις τα δικά σου βιώματα, συμπλέγματα, ανάγκες και διαδικασίες που σε οδήγησαν στην επιλογή σου…»

Στη μοναξιά της σύγχρονης μεγαλούπολης τελικά δεν αρκούν η τηλεόραση και το βίντεο για να ικανοποιήσουν τις ψυχοκοινωνικές μας ανάγκες για ανθρώπινη επαφή που δεν σταματά στην επιδερμίδα μας…

* Ο καθηγητής ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΣ θα είναι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ υποψήφιος Δήμαρχος Θεσσαλονίκης στις εκλογές του Οκτώβρη 2010