Ευαγόρας Παλληκαρίδης ΑΘΑΝΑΤΟΣ!

Πέρασαν 57 ολόκληρα χρόνια από τότε που οι Άγγλοι αποικιοκράτες απαγχόνισαν το 18χρονο μαθητή του Ελληνικού Γυμνασίου της Πάφου ΕΥΑΓΟΡΑ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗ. Το έγκλημα του ΕΥΑΓΟΡΑ ήταν το ότι αγωνιζόταν για την αποτίναξη του αγγλικού ζυγού. Δηλαδή τι έπρεπε να κάνει ο ΕΥΑΓΟΡΑΣ;

Tου αντρειωμένου Ευαγόρα Παλληκαρίδη ο θάνατος…

«Θα πάρω μιαν ανηφοριά
θα πάρω μονοπάτια
να βρω τα σκαλοπάτια
που παν στη λευτεριά».

 
Ευαγόρας Παλληκαρίδης

Γράφει: Ο Νατσιός Δημήτρης Δάσκαλος Κιλκίς

 
13 Μαρτίου του 1957 Κύπρος, Λευκωσία. Ο 19χρονος μαθητής του Ελληνικού Γυμνασίου Πάφου, Ευαγόρας Παλληκαρίδης οδηγείται από τους Άγγλους δήμιους, στην αγχόνη. Παρά τις απεγνωσμένες εκκλήσεις για απονομή χάριτος, η αγγλοβασίλισσα Ελισάβετ και το δολοφονικό όργανό της στην Κύπρο, ο Κυβερνήτης Χάρτινγκ, αρνούνται πείσμονος.

Ο εθνομάρτυρας ανεβαίνει γαλήνιος τα σκαλοπάτια της θυσίας και της δόξας. Το εικονοστάσι του Γένους, το Συναξάρι της πατρίδας λαμπρύνεται μ’ έναν ακόμη ήρωα.

Στις 5-12-1955 ο Ευαγόρας άφηνε τα μαθητικά θρανία και ανέβαινε «κλέφτης στα βουνά» προσχωρούσε στην θρυλική Ε.Ο.Κ.Α. Γράφει ο πατέρας του Μιλτιάδης Παλληκαρίδης:....

Φόρος τιμής στον Ευαγόρα Παλληκαρίδη

Γεμάτη συγκίνηση ήταν η χθεσινή παρουσίαση του βιβλίου "Ο Ευαγόρας ο αδελφός μου. Αναφορά", της Γεωργίας Παλληκαρίδη. Ο μικρός Ευαγόρας έκλεισε χθες 50 χρόνια από τη μέρα που έφυγε απ' την ζωή για χάρη της πατρίδας του. Η παρουσίαση αποτέλεσε φόρο τιμής για τον αγωνιστή.
Την 1η Απριλίου 1956 ο Ευαγόρας πήρε μέρος σε διάφορες διαδηλώσεις κατά των Άγγλων. Συγκεκριμένα την 2η μέρα του Ιουνίου, θα γινόταν η στέψη της βασίλισσας Ελισάβετ. Στην Αγγλία και σε όλες τις αποικίες γίνονταν προετοιμασίες για το μεγάλο γεγονός.
Στο «Ιακώβιο Γυμναστήριο» της Πάφου...

ΣΗΚΩ ΕΥΑΓΟΡΑ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ!

ΤΟΥ ΒΑΓΟΡΗ

Εψές πουρνό μεσάνυχτα στης φυλακής τη μάντρα
μες στης κρεμάλας τη θελιά σπαρτάραγε ο Βαγόρας.
Σπαρτάρησε, ξεψύχησε, δεν τ’ άκουσε κανένας.
Η μάνα του ήταν μακριά, ο κύρης του δεμένος,
οι νιοι συμμαθητάδες του μαύρο όνειρο δεν είδαν,
η νια που τον ορμήνευε δεν άκ’σε νυχτοπούλι.

Εψές πουρνό μεσάνυχτα θάψαν τον Ευαγόρα.
Σήμερα Σάββατο ταχιά όλη η ζωή σαν πρώτα.
Ετούτος πάει στο μαγαζί, εκείνος πάει στον κάμπο,
ψηλώνει ο χτίστης εκκλησιά, πανί απλώνει ο ναύτης,
και στο σκολειόν ο μαθητής συλλογισμένος πάει.

Χτυπά κουδούνι, μπαίνουνε στην τάξη του ο καθένας.
Μπαίνει κι η πρώτη η άταχτη κι η τρίτη που διαβάζει,
μπαίνει κι η πέμπτη αμίλητη, η τάξη του Ευαγόρα.

- Παρόντες όλοι;
- Κύριε, ο Ευαγόρας λείπει.

- Παρόντες, λέει ο δάσκαλος · και με φωνή που τρέμει:
- Σήκω, Ευαγόρα, να μας πεις ελληνική ιστορία.

Ο δίπλα, ο πίσω, ο μπροστά, βουβοί και δακρυσμένοι, αναρωτιούνται στην αρχή,
ώσπου η σιωπή τους κάμνει να πέσουν μ’ αναφιλητά ετούτοι κι όλη η τάξη.

- Παλληκαρίδη, άριστα, Βαγόρα, πάντα πρώτος,
στους πρώτους πρώτος,
άγγελε πατρίδας δοξασμένης,
συ, που μέχρι χθες της μάνας σου ελπίδα κι αποκούμπι
και του σχολειού μας σήμερα Δευτέρα Παρουσία.

Τα ‘πε κι απλώθηκε σιωπή πα ‘στα κλαμένα νιάτα,
που μπρούμυτα γεμίζανε της τάξης τα θρανία,
έξω απ’ εκείνο τ’ αδειανό, παντοτινά γεμάτο.

 Φώτης Βαρέλης