Η μεγάλη Έξοδος

Τόσο επίκαιροι όσο ποτέ η στίχοι του μεγάλου μας ποιητή... 

Λαός που γαλουχήθηκε με τέτοιο Λόγο και λούστηκε με τόσο Φως, δε νικιέται ποτέ. Ας χαίρονται οι "ντυμένοι φίλοι" εχθροί μας και οι ντόπιοι ελληνόφωνοι συνεργάτες τους. 
Την τελευταία λέξη θα την πουν οι Έλληνες.

Οδυσσέας Ελύτης, νόμπελ λογοτεχνίας 18.10.1979

Γράφει η Σοφία

Σαν σήμερα στις 18/10/1979 η Σουηδική Ακαδημία τιμά τον Οδυσσέα Ελύτη με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Το έργο του μελοποιήθηκε, ευτυχώς, και πέρασε σε μας μέσα από κορυφαίους ερμηνευτές και συνθέτες. Δυστυχώς είναι τόσο επίκαιρος, γιατί οι «ηγέτες» της Ελλάδας, πόρνες της Δύσης και της Ανατολής, είναι τόσο μικροί και ολίγιστοι που θέλουν να δώσουν τον ήλιο τον ηλιάτορα σε ξένους και την πατρώα γη....

Ο Οδυσσέας Ελύτης τιμάται με βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 1979

Ο Οδυσσέας Ελύτης (2 Νοεμβρίου 1911 - 18 Μαρτίου 1996), φιλολογικό ψευδώνυμο του Οδυσσέα Αλεπουδέλλη , ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, μέλος της λογοτεχνικής γενιάς του '30. Διακρίθηκε το 1960 με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης ,το 1978 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ενώ το 1979 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Η αναγγελία της απονομής του βραβείου από την Σουηδική Ακαδημία έγινε στις 18 Οκτωβρίου "για την ποίησή του, που με φόντο την ελληνική παράδοση, με αισθηματοποιημένη δύναμη και πνευματική οξύνοια ζωντανεύει τον αγώνα τού σύγχρονου ανθρώπου για ελευθερία και δημιουργία ,σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης. Ο Ελύτης παρέστη στην...

Το κεφ Ζ΄ των Παθών του "Άξιον Εστί" και η έλευση των τεχνοκρατών του Δ. Ν. Τ. και της Ευρωπαικής Επιτροπής

Από το http://istorikathemata.blogspot.com

Μετά τις τόσες πολλές λανθασμένες επιλογές που κάναμε (και κάνουμε ίσως ακόμη) τόσο ως κοινωνία όσο και ως έθνος, έχουμε την απροκάλυπτη μείωση της κυριαρχίας μας στον τόπο μας και στην διαχείριση της τύχης μας. Στην Ελλάδα πλέον εμφανίστηκαν ομάδες ομοιόμορφα καλοντυμένων τεχνοκρατών που με ισοπεδωτικά οικονομικά μέτρα γραμμένα σε μια κόλλα χαρτί θα θέσουν την Ελληνική κοινωνία στην προκρούστεια κλίνη του οικονομικού ορθολογισμού. Η έλευση των τεχνοκρατών (που καλά να΄ναι οι άνθρωποι δεν έχω κάτι μαζί τους σε προσωπικό επίπεδο) στην Ελλάδα μου θύμισε την παράγραφο Ζ΄ από τα "Πάθη":


Ζ'

Ήρθαν
ντυμένοι «φίλοι»

αμέτρητες φορές οι εχθροί μου
το παμπάλαιο χώμα πατώντας.

Και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους.
Έφεραν

τον Σοφό, τον Οικιστή και τον Γεωμέτρη
Βίβλους γραμμάτων και αριθμών

την πάσα Υποταγή και Δύναμη
το παμπάλαιο φως εξουσιάζοντας.

Και το φως δεν έδεσε ποτέ με τη σκέπη τους.
Ούτε μέλισσα καν δε γελάστηκε το χρυσό ν' αρχινίσει παιχνίδι·

ούτε ζέφυρος καν, τις λευκές να φουσκώσει ποδιές.
Έστησαν και θεμέλιωσαν

στις κορφές, στις κοιλάδες, στα πόρτα
πύργους κραταιούς κι επαύλεις

ξύλα και άλλα πλεούμενα
τους Νόμους, τους θεσπίζοντας τα καλά και συμφέροντα

στο παμπάλαιο μέτρο εφαρμόζοντας.
Και το μέτρο δεν έδεσε ποτέ με τη σκέψη τους.

Ούτε καν ένα χνάρι Θεού στην ψυχή τους σημάδι δεν άφησε·
ούτε καν ένα βλέμμα ξωθιάς τη μιλιά τους δεν είπε να πάρει.

Έφτασαν
ντυμένοι «φίλοι»

αμέτρητες φορές οι εχθροί μου
τα παμπάλαια δώρα προσφέροντας.

Και τα δώρα τους άλλα δεν ήτανε
παρά μόνο σίδερο και φωτιά.

Στ' ανοιχτά που καρτέραγαν δάχτυλα
μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά.

Μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά.

Οδυσσέας Ελύτης

Ο Ελύτης για το Νόμπελ του '79

Του Γιώργου Σαρρή

Ακούσαμε ξανά και ξανά αυτή τη βδομάδα για το παράξενο αυτό "Νόμπελ Ειρήνης" στον Ομπάμα.Και ξεχάσαμε το Νόμπελ Λογοτεχνίας που πήρε τέτοιες μέρες ο Οδυσσέας Ελυτης και η Ελληνική ποίηση, ακριβώς 30 χρόνια πριν. Κι όταν πρόκειται για τον Ελύτη καλύτερα να αφήνεις τον ίδιο να μιλά.Ηταν λοιπόν το πρωί 10 Δεκεμβρίου του 1979...
"...Αλλ' ανάμεσα σ'αυτά μου φαίνεται πως ακούω μια ψιλή γυναικεία φωνή να τραγουδά... Τεντώνω τ' αυτί μου κι ολοένα την ακούω πιο καθαρά, σαν να πλησιάζει...Ακουμπώ τώρα πάνω σε χοντρά πουπουλένια μαξιλάρια και φοράω πυτζάμες μεταξωτές.Ο σκοπός εξακολουθεί ν' ακούγεται πιο κρυστάλλινος, πιο καθαρός.Ανάβω κι ένα δεύτερο φως.Το αμπαζούρ αυτό μοιάζει με παραμυθένιο ζώο.Γενικά το δωμάτιο αυτό με τις πολύχρωμες κουρτίνες, τα περίτεχνα τραπεζάκια τα παχιά χαλιά, δείχνει μάλλον γυναικείο.Καλά λένε ότι σ' αυτήν τη σουίτα ζούσε κάποτε η Ίνγκριντ Μπέργκμαν.Κάνω να σηκωθώ για να φορέσω τη ρόμπα μου, αλλά δεν προφταίνω.Βλέπω το πόμολο της πόρτας να γυρίζει, κι ύστερα δια μιας, ολόκληρο το ένα φύλλο να στηλώνεται διάπλατα.Στο άνοιγμα εμφανίζεται μια ωραία, ψηλή, κατάξανθη κοπέλα, με μακρύ λευκό φόρεμα σαν νυχτικό. Φοράει στο κεφάλι της ένα χρυσό στεφάνι, με φυτεμένα πάνω του τρία κεριά που ανάβουν, και κρατάει με προσοχή στα χέρια της ένα δίσκο με το σερβίτσιο του καφέ.Πίσω της, άλλες κοπέλες, πιο μικρές, δεκαπέντε δεκάξι χρονών, όλες στα λευκά και με κερί στο χέρι, λικνίζονται και τραγουδούν,ενώ τώρα η κορυφαία με αργές κινήσεις απιθώνει το δίσκο με τα σύνεργα του καφέ σ'ένα τραπεζάκι, που το τοποθετεί δίπλα μου, και ύστερα σερβίρει τον καφέ σαν κούκλα, με αυτόματες κινησεις και χωρίς ν'αλλάξει έκφραση.Ξαναπαίρνει τη θέση της επικεφαλής του χορού των άλλων,και σιγά σιγά υποχωρεί, με τα ίδια μικρά ρυθμικά βήματα, ώσπου τελικά χάνονται όλες στον σκοτεινό διάδρομο.Η πόρτα κλείνει μόνη της όπως άνοιξε.Για κάμποση ώρα μένω ασάλευτος πάνω στα μαξιλάρια μου, ύστερα πίνω δυό τρεις ρουφηξιές καφέ κι ανάβω τσιγάρο."

Νά' γινε ακριβώς έτσι;Κάπως έτσι; Η απλά έτσι θέλησε να το κρατήσει μέσα του ο Ο.Ελύτης;
Όπως και νά εχει ειναι απλά ένα υπέροχο κομμάτι απο το "Χρόνος δεσμώτης και χρόνος λυόμενος", όπου ο ποιητής , "ρίχνοντας λίγο διαλυτικό στο άθροισμα των ημερών του" προβάλει σκόρπιες στιγμές της ζωής του, παραβαίνοντας τη γραμμικότητα του χρόνου που προτείνει ο "αόρατος σκηνοθέτης", βάζοντας με τρόπο απλό, ποιητικό, προτεραιότητες καρδιάς και ψυχής.